Modern barbarlığın kuşattığı bir dünyada gerçek Müslümanlar Ahmet Yasin, Yahya Sinvar, İsmail Haniye, Hasan Nasrallah, Ali Hamaney ve diğerleri melekler gibi kanatlanıp tek tek gökyüzüne yükseliyor. Geriye Siyonist Yahudiler, pedofili sapıklar ve Müslüman rolü yapıp makam mevki sahibi olmuş rezil münafıklar, demagoglar kalıyor.
Bizdeki körkütük cahil laikperestler, Müslümanlar geri kaldı, dediğinde izah onlara bir türlü edemediğimiz şeyin özeti buydu. Batı barbarlığı kendisiyle yarışacak bir sistem kurmanıza müsaade etmiyor. Dünyadaki Müslümanların radikalleşmesinin sebebi de bu. Taliban dedikleri tam olarak bu. Madem bizim medeni Müslümanlar olmamıza müsaade etmiyorsunuz biz de sizin modern barbarlığınızı hedef alan radikal Müslümanlar olalım.
Ali Hamaney eskiden Tahran'da her cuma namazında Ümmetin ve insanlığın kurtuluşu için fetva yayınlardı. Ve o fetvalarda Ümmetin felahının reçetesini Şia külliyatı üzerinden izah ederdi. Bunu Türkiye'de siyasal anlamda formüle edebilen tek kişi vardı. Necmettin Erbakan.
Bu kadar haksızlığın, bu kadar gaddarlığın, bu kadar vahşetin, kanın, göz yaşının, ölümün, barbarlığın olduğu bir dünyayı gördükçe aklıma Ahmet Kaya'nın bir türküsündeki o sözler geliyor. "Öptüğüm kızlar geliyor aklıma / Bir açıklaması vardır elbet!"
Ali Hamaney'in şehit edilmesi ve İran'ın iyice zayıflatılmasından sonra Türkiye'de zil takıp göbek atacak bir sürü onursuz tanıyorum.
Bunlar sahip oldukları konumları Amerika'yla iyi geçinen bir iktidara biat etmiş olmalarına borçlular. O koltuklarının altında Iraklıların, Suriyelilerin, Filistinlilerin ve de İranlıların kemikleri var. Bunları Firavunların zamandan ve mekândan bağımsız modern bayileri gibi düşünebilirsiniz.
Vay be! İran'ın eski reisicumhuru Mahmut Ahmedi Nejat da Siyonist piçlerin ve Beyaz Saray'daki sarı çıyanın saldırısı sonucu şehit düşmüş.
Şimdi bazıları diyebilir ki, "Yiğidim Trump!" metaforuna ne oldu senin. Hemen izah edeyim efendim. Amerikalı bir hayduttan bir yiğit çıkmayacağının pekala farkındayız. Lakin bu sarı çıyanın siyasal salvolarından, en azından Siyonist lobiden sekenlerin, yeryüzündeki mustazaf halkların lehine yarayacak kısmına yapılmış ironiydi sadece. Namussuzluk bu sarı keferenin üzerine yapışmaz. Daha doğrusu namussuzluk bu sarı çıyana yakışır. Yani Epstein dosyalarında onu anadan üryan görmüş olsaydık hiç yadırgamazdık. Siyonizm o kadar ustadır ki, Amerikan başkanını uçkurundan yakalayıp ona İran'ı bombalattırabilir.
Gelelim Mahmut Ahmedi Nejat'ın şehadetine. İran'ın en halkçı cumhurbaşkanıydı.
Cumhurbaşkanlığı döneminde İsrail'e karşı en sert söylemi kullanan kişi oydu. Hatta defalarca İsrail'in haritadan silinmesi gerektiğini söylemişti. Filistin konusunda kılını kıpırdatmayan petro-dolar Arap şeyhlerini İran'a bağlı vekil güçleriyle tehdit etmişti. Onların plazalarını nükleer bombayla havaya uçuracağını bile söylemişti.
İran'ın uranyum zenginleştirme programı onun döneminde hız kazanmıştı. O yıllarda The Economist dergisinin kapağında yün iplikten kazak ören bir Ahmedi Nejat karikatürü vardı. Yün ipliğin bir ucu Avrupa Birliği haritasında bulanmıştı.
Ahmedi Nejat enteresan bir kişilikti. İran hariciyesinin haberi olmaksızın o zamanki Almanya başbakanı Merkel'e duygusal bir mektup yazmıştı. Amerikan'ın ambargolarla sıkıştırdığı İran'a bir çıkış yolu açmak için Merkel'e "Almanya'nın eski günlerindeki gibi ilişkilerimizi ilerletebiliriz, bebeğim." türünden bir şeyler yazmıştı. Merkel bu mektuba cevap verme gereği bile duymamıştı.
Yeniden cumhurbaşkanı seçilebilmek için İran meclisinde kulis yapmaya çalışırken meclis başkanı Ali Laricani tarafından meclisten kovulmuştu. Ezcümle Mahmut Ahmedi Nejat bir dönem İslam dünyasının içinde bulunduğu siyasî ve ekonomik açmazların arabesk bir figürü olarak İran siyasetinde boy vermişti. Siyonist köpeklerin hava saldırısında şehit düşmüş. Allah ona ve İslam'ın diğer şehitlerine rahmet etsin.
İran belki kısa vadede direnir, bölgeyi ateşe verir ama uzun vadede Rusya'dan ve Çin'den askeri destek alamazsa büyük bir çıkmaza girer ve iç savaşa sürüklenir. Ya da en iyi ihtimalle kendi içinde dönüşerek Batı şer ittifakı ile makul bir diyalog kurmanın zemini bulur. İşin bu kısmında bir öngörüde bulunmak çok zor.
İran'dan sonra sırada Türkiye mi var, bahsine gelecek olursak.
Türkiye bugün askeri teknoloji açısından ulaştığı seviyeyi 90'lı yıllarda, en kötü ihtimalle 2000'lerde ulaşması lazımdı. Türkiye bütün o yıllardaki enerjisini başörtüsü sorununu tartışarak, laik dindar, askeri vesayet didişmeleriyle heba etti. Bugün iha siha yaptık diye övünülüyor, iyi güzel gelişme ama ortada uydudan uydu vurabilen çok daha üst sistemler var.
Ülke olarak nasıl bir tehlikeyle karşı karşıya olduğumuzu anlayabilmek için rahmetli Alev Alatlı'nın Nuke Türkiye adlı eserini okumanızı öneririm. Amerika'daki insan profilinin nasıl en basit bir muhakemeden yoksun olduğunu, ahlak ve erdem özürlü, körkütük bir şizoid halini görmek açısından önemli bir roman. Avrupa siyasetinde hayli belirleyici olan orta Avrupa'daki o sağır ve kör Protestan zekâ gibi. Hani bazen diyorsunuz ya, Siyonist İsrail'in Gazze'de yaptığı barbarlığı görmüyor musunuz, İran'ın egemenlik hakkı vs. İşte Avrupa'daki bu Protestan kafa bildiğiniz bir hayvan gibi. Benliğine nüfuz edilemeyen bildiğiniz domuzlar.
Şimdi tekrar Türkiye bahsine dönersek.
Soruyu şöyle soralım. Çeyrek asırlık bir iktidarın halkına her gün patolojik olarak yalan konuştuğu, demagoji ile ülkenin zamanını çaldığı, hiçbir meseleyi esaslı olarak çözmediği, iktidarını cemaat ve tarikatlarla, etnik ve mezhep unsurlarına mavi boncuk dağıtarak tahkim ettiği, ülkenin yetişmiş insan gücünü sistemin dışına ittiği, toplumu iki siyasî kampa böldüğü, kurumsal düzeni yerle yeksan ettiği, yargı sistemini bağımlı bir hale getirdiği, iktisadi yapısı felç edilmiş bir sosyolojiyi yaklaşan bu tehlikeye karşı nasıl teyakkuza geçirirsiniz?
Avrupa'da ciddi bir Kürt diasporası var. Amerika'da ciddi bir Fetö diasporası var. İran'da olduğu gibi muhtemelen önce bunları harekete geçirecekler. Sonra 25 yılda siyasal İslamcı iktidarın içeride mağdur ettiği insanların hikâyelerini gündeme taşıyacaklar. Siyasal İslamcı iktidarın ülkede artık rıza üretmediğini, demokrasi ile değiştirilemeyeceğini, iktidarın babadan oğula geçen bir monarşiye dönüştüğünü gündeme getirecekler.
İran'da sistemi denetleyen Velayeti Fakih vardı, burada kendini devletin yerine koymuş Velayeti Fakir! sistemi var, diyecekler. Türkiye'de de muhalefet yok. Ana muhalefet partisi liderinin İran'daki gelişmelerle ilgili yorumu lise 1 düzeyindeki defterleri göğsüne bastıran kızlar gibi. Kısacası bu halimizle İran'dan pek farklı sayılmayız.
İlk piyonu da Akkuyu Nükleer Güç Santralı üzerinden ileri sürecekler.
Kısaca özetlemeye çalışalım. İran sadece Ortadoğu'yu esir almış Siyonist İsrail ile Amerika'ya karşı savaşmıyor. Aynı zamanda Amerika'nın bölgedeki hegemonyasını da yıkıyor. İran, petro dolar Arap şehylerinin parıltılı kulelerini vurdukça Amerikan İmparatorluğu gözlerimizin önünde çöküyor. Bir nevi Arapları da özgürleştiriyor.
Ali Laricani İran'ın dışişleri bakanlığı yaptığı dönemlerde şöyle bir söz etmişti. Bölgemizdeki ülkelerin iktisadî ve siyasi ilişkileri Amerika ve İsrail lehine o denli çarpıklaştı ki, hiçbir ülke ile normal bir ilişki kuramıyoruz. İşte İran Körfez ülkelerindeki Amerikan üslerini imha ederek bunu başardı. Bu öteden beri Arap halklarının içinde ukde kalan şeydi aslında. Amerika'dan tanrı gibi korkmanıza ona haraç vermenize gerek yok.
Amerika açısından bakıldığında; Trump bu savaşa hesapsız ve de hukuksuz girdi. Daha önce söylemiştik. Amerika ergen bir toplum. Trump siyaseti bir şov olarak yapıyor. Dilindeki sahte efkâr bir türlü bitmiyor. Ve bu akıldışı tutum kibirle birleşince Ortadoğu'nun öngörülemez coğrafyasında fena halde tosladı. Çin ve Rusya bunu görüyor. Yalnız burada Çin'in Amerika ile ciddi bir gölge savaşı var.
Amerika İran'daki molla iktidarını tek ayak üstünde yakaladı, Siyonist İsrail'in güvenliği için molla iktidarını yıkmak istedi. Ama bu hesapsız durum, Amerika'nın küresel hegemonyasının dağılıp yerini Çin'e bırakması ihtimalini ortaya çıkardı.
İsrail'in Kürt grupları İran'ın üzerine sürüp bir iç savaş çıkarma ihtimaline karşı Türkiye ciddi caydırıcı hamlelerde bulunmalıdır. İran'ın bu savaşı kaybetmemesi için Türkiye gerekirse Kürecik üssünü geçici olarak kapatmalıdır. Artı İngiltere'nin hamlesine karşı Kuzey Kıbrıs'a asker çıkarmalı ve defakto durum yaratmalıdır. Ortalık yatıştığında da Kuzey Kıbrıs'ı ilhak etmelidir.
Donald Trump için yolun sonu görünüyor. Psikopat Netanyahu'nun aklıyla İran'a saldırma aptallığı Amerika kamuoyunda muhalefetin çok sert tepkisine neden oldu.
Analizlere, yorumlara bakılırsa Amerikan kamuoyu fokur fokur kaynıyor. Trump İran savaşında görüntüyü düzeltip bir anlaşma ile işin içinden çıkma derdinde. Bunun için de İran'da bir iç savaş başlatma planlarını yürürlüğe koymaya çalışıyor. Bilhassa Irak'taki Kürtleri birleştirip İran'ın içine sürme ve İran'ı bölme hedefini güdüyor. Kürt gruplar geçmişte yaşadıkları tecrübelerden Amerika'nın ipiyle kuyuya inilemeyeceğinin farkında. Bu türden bir teşebbüsün Suriye'de Kürtlere nelere mal olduğunun farkındalar. Onun için İran'a karşı kullanılma konusunda isteksizler.
Abdurrahman Dilipak'ın analizine göre ise; İsrail bölgede İran'ın önderliğindeki Şiileri, Türkiye'nin liderliğindeki Sünnileri, Suudi Arabistan'ın öncülüğündeki Selefileri birbiriyle çatıştırıp bölgede bir mezhep savaşları başlatma ve kendisine alan açmayı planlıyor. Bunun için de bu ülkeler arasında bir takım provakasyonlar yapıyor. Bugün İran topraklarından Türkiye'nin güneyine fırlatıldığı söylenen füze bu provakasyonla alakalı. Bu açıdan bakıldığında Siyasal İslamcı iktidarın açıklaması bir dizi soru işaretleriyle dolu.
Amerika'nın ve İsrail'in İran'a karşı yürüttükleri bu hukuksuz savaşta durumu onların lehine çevirebilecek tek etken Türk ordusu. Zira Türk ordusu geçmişte Kore savaşında benzer bir işlev görmüştü. Bütün düşünceleri Türk ordusunun İran'a kuzeyden yeni bir cephe açması ve tıpkı Suriye'de olduğu gibi Amerika ve İsrail lehine savaşın gidişini değiştirmesi. Bunu Siyasal İslamcı iktidarın savaşın başladığı ilk günden bugüne Amerika'yı ve İsrail'i açık bir dille kınamamış olmasından anlamak mümkündür.
Belki size alakasız bir konu gibi gelecek ama İran'ın Körfez'deki Amerikan üslerini vurduğu gün şöyle bir şeye şahit oldu. Trabzon'daki caminin birinde bir hoca vaazına Rum suresindeki şu ayetle başladı. "Rumlar yakın bir yerde yenilgiye uğradılar. Fakat onlar bu yenilgilerinden sonra birkaç yıl içinde galip gelecekler." Ardından İranlıların ateşperest olduğunu söyledi. Sanki bir yerden emir almış gibi İran'a, Şiiliğin batılılığına saydırıp durdu. Demek ki Türkiye'de halk yavaş yavaş bir şeylere hazırlanıyor.
Türk hariciyesi şu ana kadar İran, Arabistan ve Mısır ile bir araya gelip savaşın sona erdirilmesi ile ilgili yapıcı ve etkili bir diplomasi başlatmak yerine bekleyip görmeyi tercih ettiğine göre Amerika'nın, İsrail'in bölgedeki emellerine boyun eğmiş demektir. Amerika'nın ve İsrail'in bulaştıkları bu beladan kurtulmalarının tek yolu Türk ordusunu karadan İran'a sokmaktır. Onun için de Amerika çeyrek asırlık Siyasal İslamcı iktidarın bütün gizli kapaklı dosyalarını tehdit olarak kullanacaktır. Tıpkı Amerika'daki Siyonist İsrail lobisinin Epstein dosyaları üzerinden Donald Trump'ı sıkıştırması gibi.
Trump bu işe Make America Great Again (Amerika'yı Tekrar Büyük Yap!) sloganıyla başlamıştı. Ama İran'a bulaşarak, durum Fuck America Hard Again'e dönüştü. Amerika Körfez'de madara oldu. Abraham Lincoln uçak gemisi 1000 km öteye Hint Okyanusu'na kaçtı. Trump (hâlâ yiğidim!) papazları Beyaz Saray'a davet edip günahları için tanrıya dua etmeye başladı. Bakıldığında Amerika'nın bu savaştaki tavrı şu şekilde "Bu savaşı kaybettik, önümüzdeki Küba savaşına bakıyoruz!" Trump Netanyahu'nun şantajıyla İran'a bulaştı, baktı bu iş göründüğü gibi değil, tüydü. Şimdi Amerika hariciyesi İran ile sulh için fırsat kolluyor. Netanyahu'nun tüm umudu İran'ın batı sınırında konuşlanmış Kürt grupların İran'a sızıp iç savaş çıkarma ihtimali.
Gelinen aşamada Amerika'nın ve İsrail'in İran'ı alt etmesinin tek yolu Türkiye'yi ya da Azerbaycan'ı savaşa dahil etmek ve İran'a kuzeyden bir cephe açmaktır. Türkiye'deki iktidar şu anda İran'a karşı Amerika'nın ve İsrail'in namusunu kurtarabilecek tek güç durumunda. Mossad destekli ajanlarla Türkiye'yi savaşa dahil etmek için her türlü numarayı çekecekler! Dışişleri bakanının Türkiye'ye yöneldiği söylenen bir füze ile ilgili yaptığı açıklamaya bakarsanız siyasal İslamcı iktidarın içindeki bir kanat bu tezgâha zihnen hazır. "İranlı diplomatlar Trump'a istediğini verselermiş!" Bunun anlamı, siyasal İslamcı iktidar varlığını Trump'a ve Amerika'ya verdiği ödünlere borçlu. Bu sömürge valisi kafası Türkiye'nin hariciyesini yönetiyor. Düşürülen füze konusunda açıklama yaparken bu kadar cılavlanması dikkate değer bir konu. Diğer anlamı, ey Siyonistler Erdoğan sonrası iktidara talibim!
İspanya'da Pedro Sançez Amerika'ya rest çekti. İspanya'nın hava üslerini İran'a saldırı amacıyla kullanamayacağını deklere etti. Görüntüler doğruysa Tel Aviv her gece vuruluyor. Körfez ülkeleri Maduro olmuş durumda. Yaba daba Dubai! yani. Rusya ve Çin İran'a yardım konusunda giderek ağırlığını artırıyor. Bence Magacılar ya da Trump bu teşebbüsle İsrail'i planlı olarak imha ettirdi. Amerika'nın Siyonizm kamburundan kurtulma teşebbüsü bu savaş. İran'la Amerika arasında derinlerde bir yerlerde ciddi şeyler dönüyor. Yani Yahudi lobisinin Amerikası ile İran, Magacılarla İran ve Demokratlarla İran arasında üç farklı ilişki biçimi mevcut. Bu savaş Trump'ı uçkurundan yakalamış Siyonist lobi ile İran arasındaki savaş.
Türkiye bu savaşta şu ana kadar tarafsız tavrı ile diplomasi kanalını açık tutan tercihi ile bölgede güven duyulan tek ülke durumunda. Irak'ta, Suriye'de, Libya'da yediği onca halttan sonra ilk kez isabetli bir yol izliyor. En azından şimdilik durum böyle.
Şunu da ilave edelim; Türkiye Cumhuriyeti'nin sıradan bir vatandaşı olarak İran'ın İncirlik'teki Amerikan üssüne, Kürecik'teki NATO gözetleme üssüne atacağı füzeleri çok da milli bir onur meselesi yapacak değilim. Bunu hiç dert etmeyecek yığınla adam tanıyorum.
Hz. İsa'nın İncil'de şöyle söylediği yazar. Dostları uğrunda ölmekten daha büyük gösteri yoktur. Ali Hamaney ülkesi uğruna ölürken Siyonist İsrail'i, Amerika'yı ve onun körfezdeki uşaklarını da birlikte götürdü.
Yarım asırlık İran İslam İnkılabının nihai semeresi; Siyonistlerin, küresel haydutların Ortadoğu'dan toz duman içinde kovulması.
Ne büyük sükse ama! Bütün Latin Amerikalılar, Afrikalılar, Asya'daki bütün çekik gözlü milletler bu duruma kıs kıs gülüyorlardır. Araplar elbette gülmüyorlar ama durumdan hoşnutlar. Türklere gelince; fena halde kıskanıyorlar.
Bilhassa solcular, komünistler. Tövbe edip Şii mi olsak, diye ciddi ciddi düşünüyorlardır.
Durumu özetleyecek en güzel deyim; Ba'del harabül Basra! İran'ın füzeleriyle Basra ve Tel Aviv harap olduktan sonra Araplar, Müslümanlar ve diğer milletler İran'a daha bir sempatiyle bakmaya başladı. Amerika'nın küresel hegemonyasına karşı duyulan korkuya karşı felsefi bir aydınlanma yaşandı.
Daha önce yazmıştım. Bölgenin en namlı haydutları Müslüman halkların petrollerine çökmüş, elde ettikleri büyük servetlerle Körfez'de bir yeryüzü cenneti oluşturmuşlardı. İşte İran fırlattığı o füzelerle bu sahte cenneti yıktı. Ve bölgedeki Müslüman halklara adil bir dünya kurulması gerektiği fikrini izah etti.
Siyonist İsrail'in Gazze'de yaptığı katliamlarla dünyayı çaresiz bırakmasının bedelini ona ödetti. Siyonist İsrail'in haydutluk yaparak Ortadoğu'da var olamayacağını bütün dünyaya ilan etmiş oldu.
Son olarak, ömrünü Filistin davasına adamış Nurettin Şirin ağabeyin (Nam-ı diğer Ağacan) her defasında Siyonist İsrail'in ve Amerika'nın havaya uçurulması gerektiğini söylediğinde, ona bir dakika ağabey, sosyoloji, felsefe, politika vs. diyordum. Yanılmışım, son derece haklıymış.
Bu savaştan önce Hürmüz boğazı, Yedi Kocalı Hürmüz gibiydi. Petrol tankerleri gelip geçiyordu. İran Hürmüz Boğazı'nı kapatınca artık Hürmüz'ün bir kocası var, o da İran.
Amerika'nın eski dışişleri bakanı Henry Kissinger'a atfedilen bir sözdü;"Amerika'nın düşmanı olmak tehlikelidir ancak dostu olmak ölümcüldür."
Belli ki, şimdilerdeki İran Amerika'nın düşmanı. Peki Türkiye'nin durumu nedir? "Dostum Trump!"
Körfez'de durum gergin, füzeler havada uçuşuyor, bombalar patlıyor, Türkiye'nin en büyük savaş gemisi Avrupa'da boy gösteriyor. Türk askeri birlikleri NATO tatbikatında!
Siyonistler bu savaşa çocukları vurarak başladılar. Ardından İran'ın dini liderini öldürdüler.
Türkiye'deki siyasal İslamcı iktidardan Amerika'yı ve İsrail'i kınayan herhangi bir resmi açıklama gelmedi.
Meselâ diyanet işleri geçen Cuma hutbelerde hiçbir şey olmamış gibi davrandı. Onca hacı hocadan bu katliama dair hiçbir açıklama ya da kınama gelmedi.
Yani bu ülkedeki Sünnilik nasıl bir şeyse artık, 6. Filoya dönüp namaz kılıyor, Abraham Lincoln'ı batırmak için uğraşan Şiilerin acısına aldırmıyor. Yani Müslümanlığın gavurluğa en yakın hali.
Bu barbarları bu coğrafyadan kim kovarsa onunla birlikteyiz. İran kovuyorsa hep birlikte Şii olalım!
Sünniler götlerini rahat ettirmek için davet ediyorlarsa da onlara karşı olalım.
Amerika'nın ve İsrail'in götünü kurtarmanın tek yolu var. Türkiye'yi ve Azerbaycan'ı kuzeyden savaşa dâhil etmek. Bunun için Trump NATO üzerinden Siyasal İslamcılara yoğun baskı kuruyor. Çünkü İran bölgede İsrail'i de Amerika'yı da çok sağlam öpüyor.
İran Amerika'nın üslerini vurunca sadece Arap şeyhleri forfolos olmadı, çoğu Sünni hocanın kıçı da kabak gibi ortada kaldı. Kısacası bu Sünni hocalar Amerika'nın bu topraklardaki uşaklarını kutsayan sahtekârlar. Tıpkı Beyaz Saray'da pedofili Trump'ı kutsayan o papazlar mesabesindeler.
Kısaca özetleyelim. Bugün insanlık olarak karşı karşıya olduğumuz şeyin tam adı; Julius Sezar kibridir. Julius Sezar Galya seferinde Roma ordusu Galyalıları bir kalede kuşatır. Kalenin etrafına başka bir kale ördürür. Galyalıların dışarıdan yardım almalarına engel olur. Kaleden çıkan Galyalı kadın ve çocuklara merhamet göstermez. Jül Sezar Galyalılardan mutlak teslimiyet ister. Nihayet düşündüğü gibi de olur. Donald Trump'ın İranlılardan istediği tam da budur. Ölüm ya da mutlak itaat!
Amerika İran'a karşı başlattığı bu savaşta ciddi bir imaj kaybına uğradı. Şu anda İran'a karşı kontrolü kaybetmiş görünüyor. Kuşkusuz İran'ın çok iyi planlanmış bu savunmanın arkasında Çin'in ve Rusya'nın istihbarat ve teknik desteği mevcut. Bu öyle bir destek ki, 1.5 milyar Çinli'nin Miami sahilindeki kumları kısa sürede sayabilecek türden bir akıl gücü.
Aslında Netanyahu'nun aklıyla Trump'ın bulaştığı bu fiyasko hata üstüne hatayı da beraberinde getiriyor. Şöyle ki Amerika II. Dünya Savaşı'ndan sonraki en büyük yenilgisini şu anda İran'a karşı almış durumda. Trump gözünü karartmış durumda. İran'a deniz piyadeleriyle çıkarma yapmayı planlıyor. Körfez'i ve Tel Aviv'i füzeleriyle yıkan İran'a yeni bir destan daha yazma fırsatını sunuyor. Benim anlayamadığım bir şey var; bu denli ergen insanlardan oluşan Amerika'yı bu denli büyük bir ülke yapan şey nedir? Kısacası Julius Sezar kibriyle körleşen Amerika küresel hegemon olma gücünü İran'ın Acem oyunuyla Çin'e devrediyor.
Uyarı: Her hakkı mahfuzdur. Bu sebeple eser sahibinin onayı olmaksızın yazının bütün olarak bu sayfadan başka bir yerde neşredilmesi hukuken yasaktır. Bu yazının her türlü neşri, 5846 sayılı kanun hükümlerine tabidir.
30 Mart 2026 Pazartesi
28 Mart 2026 Cumartesi
VARDIM HİNT ELİNE KUMAŞ GETİRDİM - 102
Milli Görüş Hareketi'nin lideri rahmetli Necmettin Erbakan'ın yıllarca dillendirdiği dünyayı bir ahtapot gibi sarıp sarmalamış "Siyonizm belası" meselesi.
Hocanın dünya Siyonizm'ine dair sözleri geçmiş yıllarda bir paranoya gibi algılanıyordu. Ama aradan geçen yıllarda ülkede ve dünyada yaşanan hadiselerle görüldü ki, Siyonizm, ülkelerde siyaseti, ekonomiyi, bilimi, kültürü esir almış, iktidarları yönlendiren küresel bir gölge güç. Yani buz gibi bir gerçek.
Bu gölge gücün yapıp etkilerine maruz kalan bilhassa Amerikalılar bugünlerde Siyonizm belasını yeni yeni keşfediyorlar. İşin ilginç tarafı Amerika bugün alenen Siyonizm'i ve onun ülkelerinde neden olduğu menfi gelişmeleri tartışıyor. Meğer Amerika ne kadar dertliymiş Siyonizm belasının bünyelerinde neden olduğu ağır hasardan. Nasıl bir bastırılmışlık yaşamış Amerikan halkı! Ve bu konuyu adamakıllı tarif eden bir sürü yazarı düşünürü var Amerika'nın.
40 yıllık Milli Görüşçüyüm hiç böyle bir şey görmedim. Bugün Amerikalılar rahmetli Necmettin Erbakan'ın Türk siyasetinde bir ömür dillendirdiği dünya gerçekleri ile en sertinden yüzleşiyorlar. Koca Amerika siyasî görüş olarak Milli Görüş'ün unutturulmuş, makam mevki için terk edilmiş o kayıp çizgisine doğru kayıyor.
Bazıları vakti zamanında Siyonizm'in kuyruğuna takılıp, onun bölgedeki planlarında kullanışlı aparat olma işine soyunurken Amerika bilhassa Gazze'de yaşanan soykırımdan sonra Siyonizm karşıtı bir pozisyona kayıyor.
Amerika'daki sert Siyonizm eleştirileri bir yana içten içe giderek bir antisemittik bir dalga yükseliyor. Amerika'nın on yıllar boyunca Siyonistler tarafından politik ve ekonomik istismarı yeni bir Hitler genini siyasetin merkezine çağırıyor gibi görünüyor.
Yiğidim Tump gözü dönmüş Netenyahu'yu Beyaz Saray'dan resmen kovdu. İran'a karşı gölge boksu yaparak iktidarını kuşatan Siyonist belasından kurtulmaya çalışıyor.
Aslında ömrünü insanlara Siyonizm belasını anlatmakla geçirmiş Necmettin Erbakan'ı tekrar gündeme getirme ve Amerikalılara tanıtmanın tam vaktidir.
Romalı tüccarların giremediği yere Romalı askerler girer... Tarihte kural buydu. Uyarlarsak; Amerikalı petrol şirketlerinin giremediği yere Amerikan askeri (Yankee!) zorla girer. Bunun yakın geçmişte yığınla örneği mevcut.
Şimdi Amerikan başkanı Donald Trump da New York'ta emlakçılık yapmış bir tüccar. Dolayısıyla İran mevzuuna da bu zaviyeden bakıyor. Yani İran'ın petrolünü dünyaya satmak için Amerikalı petrol şirketleri İran'a girerse Amerikan ordusunun İran'a girmesine gerek kalmaz. Venezüela'da olduğu gibi Amerikan ordusu bir ülkeye girerse Amerikalı şirketler o ülkeyi talan ederler. İran'la ilgili yüzlerce yorumu dikkate alınca bir şey çok açık görünüyor. Trump bir şekilde İran'la anlaşmak istiyor. Çin'e ve diğer ülkelere kaçak yollarla satılan İran petrolünü kayıt altına almak istiyor. Tıpkı Körfez ülkelerinde olduğu gibi Donald Trump Çin'e akan İran petrolünden payını almak istiyor. İran'ı askeri açıdan çevrelemeye çalışmasının esas nedeni budur.
Tabi Donald Trump bunu yaparken İran da boş durmuyor. İran Çin'in en büyük petrol tedarikçisi olarak ondan hava savunma sistemleri alıyor. Çin'in uydu görüntüleriyle Amerikan'ın bölgedeki savaş gemilerinin koordinatları anlık olarak Tahran'a rapor ediliyor. Donald Trump'ın yaptığı bir nevi her şeyin abartıldığı Amerikan güreşi şovu yani. Bizdeki eski Yeşilçam filmlerindeki dövüş sahneleri gibi. Yediği onca yumruğa, tekmeye rağmen hâlâ ayakta, hâlâ direniyor.
İran bu filmin rol icabı dayak yiyen figüranı. Her dayak yiyip yere düştüğünde yeniden ayılıp ayağa kalkıyor. Bir tür Acem tiyatrosu gibi. İran tehlikeli rollerin en usta oyuncusu. Bence Amerika ile İran bir şekilde anlaşacaklardır. Esas mesele bu denklemde İran İslam Devrimi'nin banisi durumundaki mollaların gururunun da hesaba katılması. Amerika tarafında ise bu denklemde İsrail'in bölgedeki azgınlığının dizginlenmesi meselesi mevcut.
Arabesk Türk medyasından bakıldığında ise iş bu denli derinlikli görünmüyor. Onlara göre Amerika bir bölgeye bu kadar askeri yığınak yaptıysa kesin bir saldırıda bulunur. Bunu da papatya falı gibi bugün ya da yarın yapar! Maalesef bizim medyadaki yorumların düzeyi Donald Trump'ın WC'de çektiği sifonun ses tonuna göre değişiyor. Hele CNN Türk'ün bir Washington muhabiri var, bildiğiniz tuvalet fırçası gibi. Trump'ın yellenme sesini Tomahawk gürültüsünden ayıramıyor.
"Terörsüz Türkiye Terörsüz Türkiye!" deyip duruyorlar ya; aslında kastettikleri şey başka.
Ülkede terör estirme hakkı sadece Siyasal İslamcı iktidarın tekelinde olacak. Sadece onlar muhaliflere korku (terör) salma hakkına sahip olacaklar.
Bunu yargı sopasıyla muhalif düşünürleri, yazarları, aydınları çeşitli maddi cezalara çarptırarak yaptılar zaten. Yargı üzerinden terör estirerek ülkedeki fikriyatı büsbütün öldürdüler.
Meselâ bunu söyleyen Siyasal İslamcı iktidarın Mehmet Ağar'ın Anayasa ve hukuk üstündeki ezeli ve ebedi varlığını bir terör sorunu olarak algılamıyor. Çünkü mafya başı Ağar onun iktidarını pekiştiren bir unsur. Onun bu toplumda korku (terör) salıyor oluşunun bir kıymeti yok! Daha dün Sedat Peker'i muhalif partililerin üzerine saldırtan Siyonist İslamcı iktidar şimdilerde "Terörsüz Türkiye!" hedefi peşinde. Ekonomik terör ise bambaşka bir boyutta.
Onun için Siyasal İslamcıların terörsüz Türkiye çığırtkanlıkları gerçekte karşılığı olan bir şey değil. Ülkede bizden başka hiçbir siyasi, sosyal grup muhatabına korku salamayacak. Bu hak sadece bizim tekelimizde olacak.
Yeni yapacakları Anayasa'da da şöyle bir durum var. Anayasa'ya Mehmet Ağar ile ilgili bir madde koymaları gerekiyor. İbrikçi başı Mehmet Ağar ve ekibi bu ülkede yapıp ettiklerinden Türk mahkemelerinde yargılanamaz. Yargılanması teklif dahi edilemez. İbrikçi başını sadece münkir ve nekir kabirde sorgulayabilir! Bu maddeyi yeni yapılacak Anayasanızın bir tarafına koyun.
1990'lı 2000'li yıllarda Türkiye'de insanlar terörle mücadelede evlatlarını şehit vermekten korkuyorlardı. Yani ülke bir nevi PKK'nın estirdiği terörden mustaripti ve korkuyordu. Şimdi Siyasal İslamcılar o terör örgütünü sahada yendi, halkın güvenliğini siyasete tahvil ediyor. Sadece benden korkacaksınız; benim adıma görev yapan savcılardan korkacaksınız, bir de ibrikçi başı Mehmet Ağar'dan korkacaksınız. Buna da terörsüz Türkiye denilecek! Özeti bu. Oysa bu ülkenin temeldeki hukuk sorunu şudur. Bu ülkede bakanlık yapmış bir adamın yıllarca mafya düzenin tepesinde duruyor oluşunu Anayasal düzenle, hukukla nasıl izah edersiniz? Edemiyorsanız boş yere mugalata yapmayın.
Amerika'nın askeri açıdan İran'ı kuşatması öncesinde Türkiye'de yürütülen kampanya herkesin malumu. Esasen bu kampanyanın uzun vadede neye yaradığı da ortada. Tıpta buna lokal anestezi diyorlar.
Sorulması gereken esas soru şudur. Türkiye'nin askeri varlığı İsrail için bir tehdit ise İran'ın düşürülmesi sonrasında Amerika'nın yeni senaryosu ne olacak? İsrail, Akkuyu'daki nükleer güç santralini diline dolayacak mı? Ya da Tel Aviv Türkiye'nin ürettiği füzelerin menzili içinde diye yeni bir bahaneyi gündeme getirecek mi? İran İncirlik'teki Amerikan üssünü hedef alırsa Türkiye bunu bir onur meselesi yapacak mı?
Ben hâlâ Abdullah Gül'ün "Amerikan askerlerinin evlerine sağ salim dönmesi için dua ediyorum!" diye bir açıklama yapmasını bekliyorum.
Geçenlerde Ahmet Hakan dışişleri bakanı Hakan Fidan'a "Türkiye'de nükleer silah var mı?" diye basit bir soru sordu. Normalde bu soruya "Evet, Türkiye'nin nükleer silahı var." Ya da "Hayır Türkiye'nin nükleer silahı yok!" diye açık bir cevap vermesi beklenirdi. Ama Hakan Fidan soruya cevap vermek yerine poker oyuncusu gibi mimiksiz bir tavırla yorum yapmamayı tercih etti. Halk bu tavrı Türkiye nükleer silaha sahipmiş de açıklamıyormuş gibi yorumladı. Bu bir tür savaş romantizmi. Duyguların aklın önüne çıktığı aptal bir muğlaklık bu. Türkiye'nin nükleer silahı yok ama varmış gibi rol yapabiliriz!
Çinli ve Rus savaş uzmanları Amerika'nın Abraham Lincoln savaş gemisi nasıl vurulur, sorusunun cevabı üzerinde gece gündüz düşünüyorlar.
İrlandalı bir yazar Fintan O'toole göre; "Trump için siyaset sadece bir gösteri, bir şey yapmak değil." Ama en azından yiğidim Trump bizi bir konuda idare etmişti.
Şöyle ki, bizdeki siyasal İslamcılar İran'ın petrol parasını banka sistemi üzerinden aklamıştı. Amerika'nın Türkiye'ye ceza keseceğini anlayınca siyasal İslamcılar fidye olarak bir papazı tutukladılar. Ne demişti Trump; "Aptal olma!" yani akıllı ol!
Amerika'daki bütün dövmeli adamları El Salvador'a göndertti. Nayip Bukele'yi de başlarına gardiyan olarak görevlendirdi. Ne yapsın Trump, adamların yüzünde meymenet yok! Ne dedi Avrupa'daki mirasyedi politikacılara. Dünyanın kahrını Amerika çekiyor, siz yan gelip yatıyorsunuz. Savunma konusunda ya kesenizin ağzını açarsınız ya da bahçenizdeki armutlara Rus ayısı musallat olur. Avrupa nihayet konfor içinde yaşamanın sonu tabelasını gördü!
İşin şov kısmını bir kenara bırakırsak Trump İran'la bir şekilde anlaşmak istiyor. İran'ı Çin'in enerji ihtiyacını ucuzundan karşılayan bir konumdan alıp dünya sistemine entegre etme niyetinde. İran'ın petrolünü kayıt altına alıp Çin'in ekonomik yükselişini kontrol etmek istiyor. Onun için de İran'daki molla rejiminin kendi içinde dönüşümünü sağlamak için İran'a askeri seçeneği dayatıyor.
Trump son olarak Latin Amerika ülkelerindeki uyuşturucu trafiğini minimum seviyeye çekme derdinde. Çünkü narko-trafiğin Amerika'ya verdiği zarar tahminlerin ötesinde. Bunun için de işe Venezüella devlet başkanı Nikolas Maduro'yu tutuklamakla başladı. Ardından Meksika'nın en büyük kartelinin patronu El Mencho'yu ortadan kaldırttı. Evet, Donald Trump konuşurken sadece şov yapıyormuş gibi görünüyor ama onun kontrol ettiği devlet aygıtıyla dünyaya esaslı bir şekil veriyor.
Yabancı ajanslardan dinlediğimiz onlarca yorumdan sonra ortaya şöyle bir tablo çıkıyor.
İran'a askeri müdahale konusunda Trump'ın esip gürlemesi bir yana Amerika'da ciddi bir akıl devreye girmiş durumda. Şöyle bir genel kanaat var Amerika'da. İran'a saldırı başlatmak işin en kolay tarafı ama bu savaşın ne yöne evrileceği ve ne kadar süreceği öngörülemiyor. Savaşın bölgesel bir savaşa dönüşme ihtimali çok yüksek. Bu durumda Amerika'nın bölgedeki askeri üsleri açık hedef olacak. Ayrıca askeri uzmanlar şöyle bir analiz yapıyor. Amerika'nın savaş gemileri zannedildiğinden çok daha kolay vurulup batırılabilir. Çünkü bu savaş gemileri bir önceki dönemin savaş konsepti için inşa edilmişti.
Tıpkı Ukrayna'da tankların dronlarla tek tek vurulup devre dışı bırakılması gibi bu da yeni bir durum. Artı Çin'in İran'a gönderdiği yeni hava savunma sistemlerinin Amerikan uçaklarını rahatlıkla tespit edip düşürebildiği öne sürülüyor. Şayet bu savaş İran için bir varoluş meselesine dönüşürse İran İsrail'in sadece Tel Aviv'den ibaret olduğunun farkında. Yeni füzeleriyle Tel Aviv'i imha edebilir. Kısacası İran Amerika'nın rahatlıkla yutabileceği bir lokma değil. Abraham Lincoln savaş gemisine isabet edecek bir füze Amerika'nın küresel hegemonyasının sonunu getirebilir. Bu açıdan bakıldığında İran'a askeri müdahale Donald Trump'ın siyasi hayatına mal olabilecek türden bir kumar. Son olarak İran diplomasisi Amerika'daki toy Demokrat jönleri parmağında oynatır. Bu işlerde o denli mahirler yani.
Siyasal İslamcı iktidar meclisten çıkardıkları tezkere ile Irak'ı Amerika'ya satarak iktidara gelmişlerdi. Suriye iç savaşında çetelere destek vererek Suriye'yi çökertmişlerdi. Şimdi sıra ABD-İsrail şer ittifakının İran'a askeri saldırısına geldi. Bu konuda dışişleri bakanı Hakan Fidan bir takım hızlı açıklamalar yapmış olsa da Türkiye'nin politikası berrak değil.
Türkiye NATO üyesi bir ülke. Amerika da hâlâ NATO üyesi bir ülke. Yani Amerika'nın İran'a saldırması durumunda Türkiye otomatikman İran'a karşı bir pozisyonda buluyor kendini. Bu husus nedense hiç dillendirilmiyor. Türkiye'nin İran ile Amerika arasında İstanbul'da arabulucuk yapmış olması bu gerçeği değiştirmez. Nitekim İran NATO'nun İstanbul'da kuracağı diplomatik tazyiki gördüğü için görüşmeleri Umman'a almıştı.
Yani Türkiye olası bir Amerika İran savaşında kesin olarak tarafsız kalacağını en üst düzeyde dillendirmedi. Çünkü siyasal İslamcılar politikayı "Kriz varsa fırsat da vardır!" prensibiyle yaparlar. Dışişleri bakanı bir televizyonda bir şeyler söyledi, öylece kaldı bu konu. Adam görünürde dışişleri bakanı ama gerçekte hâlâ istihbaratçı.
Etrafımız barut fıçısıyken Gazanfer bir Türk birliği Avrupa'nın taharetsiz götünü Ruslardan kurtarmak için ta Brüksel'e gönderilmiş. Yıllarca Türkiye'deki terör örgütüne destek vermiş, gümrüklerde Türklere ikinci sınıf insan muamelesi yapmış, Avrupa Birliği konularında Türkiye'ye karşı her türlü domuzluğu yapmış Avrupa'nın kınalı götünü korumak için Türk ordusu Avrupalılarla tatbikat yapıyor. Maksat Avrupa'yı Moskof ayısından korumak! Nasıl bir komplekstir bu yahu! Bırakın Rus ayısı öpsün Avrupa'yı! Rusya Ukrayna meselesinde haklıydı. Orada Avrupa'yı öptü. Türkiye ne yapıyor, bir nevi Avrupa'nın Ukrayna'daki Rus mağlubiyetine ortak oluyor. Almanlar yenildiği için biz de yenilmiş sayıldık kaderinden, Avrupa Ruslara öpüldüğü için biz de Ruslara öpülmüş sayıldık manyaklığına geldik. O Avrupa ki, bütün ülke liderleri açık Siyonist. İsrail'in Gazze soykırımına karşı tek cümle kurmamış bu kınalı götlüleri Rus ayısı öpmesin diye Şanlı Gazanfer bölüğümüz Brüksel önlerinde.
Modern barbarlığın kuşattığı bir dünyada gerçek Müslümanlar Ahmet Yasin, Yahya Sinvar, İsmail Haniye, Hasan Nasrallah, Ali Hamaney ve diğerleri melekler gibi kanatlanıp tek tek gökyüzüne yükseliyor. Geriye Siyonist Yahudiler, pedofili sapıklar ve Müslüman rolü yapıp makam mevki sahibi olmuş rezil münafıklar, demagoglar kalıyor.
Bizdeki körkütük cahil laikperestler, Müslümanlar geri kaldı, dediğinde izah onlara bir türlü edemediğimiz şeyin özeti buydu. Batı barbarlığı kendisiyle yarışacak bir sistem kurmanıza müsaade etmiyor. Dünyadaki Müslümanların radikalleşmesinin sebebi de bu. Taliban dedikleri tam olarak bu. Madem bizim medeni Müslümanlar olmamıza müsaade etmiyorsunuz biz de sizin modern barbarlığınızı hedef alan radikal Müslümanlar olalım.
Ali Hamaney eskiden Tahran'da her cuma namazında Ümmetin ve insanlığın kurtuluşu için fetva yayınlardı. Ve o fetvalarda Ümmetin felahının reçetesini Şia külliyatı üzerinden izah ederdi. Bunu Türkiye'de siyasal anlamda formüle edebilen tek kişi vardı. Necmettin Erbakan.
Bu kadar haksızlığın, bu kadar gaddarlığın, bu kadar vahşetin, kanın, göz yaşının, ölümün, barbarlığın olduğu bir dünyayı gördükçe aklıma Ahmet Kaya'nın bir türküsündeki o sözler geliyor. "Öptüğüm kızlar geliyor aklıma / Bir açıklaması vardır elbet!"
Ali Hamaney'in şehit edilmesi ve İran'ın iyice zayıflatılmasından sonra Türkiye'de zil takıp göbek atacak bir sürü onursuz tanıyorum.
Bunlar sahip oldukları konumları Amerika'yla iyi geçinen bir iktidara biat etmiş olmalarına borçlular. O koltuklarının altında Iraklıların, Suriyelilerin, Filistinlilerin ve de İranlıların kemikleri var. Bunları Firavunların zamandan ve mekândan bağımsız modern bayileri gibi düşünebilirsiniz.
Uyarı: Her hakkı mahfuzdur. Bu sebeple eser sahibinin onayı olmaksızın yazının bütün olarak bu sayfadan başka bir yerde neşredilmesi hukuken yasaktır. Bu yazının her türlü neşri, 5846 sayılı kanun hükümlerine tabidir.
Hocanın dünya Siyonizm'ine dair sözleri geçmiş yıllarda bir paranoya gibi algılanıyordu. Ama aradan geçen yıllarda ülkede ve dünyada yaşanan hadiselerle görüldü ki, Siyonizm, ülkelerde siyaseti, ekonomiyi, bilimi, kültürü esir almış, iktidarları yönlendiren küresel bir gölge güç. Yani buz gibi bir gerçek.
Bu gölge gücün yapıp etkilerine maruz kalan bilhassa Amerikalılar bugünlerde Siyonizm belasını yeni yeni keşfediyorlar. İşin ilginç tarafı Amerika bugün alenen Siyonizm'i ve onun ülkelerinde neden olduğu menfi gelişmeleri tartışıyor. Meğer Amerika ne kadar dertliymiş Siyonizm belasının bünyelerinde neden olduğu ağır hasardan. Nasıl bir bastırılmışlık yaşamış Amerikan halkı! Ve bu konuyu adamakıllı tarif eden bir sürü yazarı düşünürü var Amerika'nın.
40 yıllık Milli Görüşçüyüm hiç böyle bir şey görmedim. Bugün Amerikalılar rahmetli Necmettin Erbakan'ın Türk siyasetinde bir ömür dillendirdiği dünya gerçekleri ile en sertinden yüzleşiyorlar. Koca Amerika siyasî görüş olarak Milli Görüş'ün unutturulmuş, makam mevki için terk edilmiş o kayıp çizgisine doğru kayıyor.
Bazıları vakti zamanında Siyonizm'in kuyruğuna takılıp, onun bölgedeki planlarında kullanışlı aparat olma işine soyunurken Amerika bilhassa Gazze'de yaşanan soykırımdan sonra Siyonizm karşıtı bir pozisyona kayıyor.
Amerika'daki sert Siyonizm eleştirileri bir yana içten içe giderek bir antisemittik bir dalga yükseliyor. Amerika'nın on yıllar boyunca Siyonistler tarafından politik ve ekonomik istismarı yeni bir Hitler genini siyasetin merkezine çağırıyor gibi görünüyor.
Yiğidim Tump gözü dönmüş Netenyahu'yu Beyaz Saray'dan resmen kovdu. İran'a karşı gölge boksu yaparak iktidarını kuşatan Siyonist belasından kurtulmaya çalışıyor.
Aslında ömrünü insanlara Siyonizm belasını anlatmakla geçirmiş Necmettin Erbakan'ı tekrar gündeme getirme ve Amerikalılara tanıtmanın tam vaktidir.
Romalı tüccarların giremediği yere Romalı askerler girer... Tarihte kural buydu. Uyarlarsak; Amerikalı petrol şirketlerinin giremediği yere Amerikan askeri (Yankee!) zorla girer. Bunun yakın geçmişte yığınla örneği mevcut.
Şimdi Amerikan başkanı Donald Trump da New York'ta emlakçılık yapmış bir tüccar. Dolayısıyla İran mevzuuna da bu zaviyeden bakıyor. Yani İran'ın petrolünü dünyaya satmak için Amerikalı petrol şirketleri İran'a girerse Amerikan ordusunun İran'a girmesine gerek kalmaz. Venezüela'da olduğu gibi Amerikan ordusu bir ülkeye girerse Amerikalı şirketler o ülkeyi talan ederler. İran'la ilgili yüzlerce yorumu dikkate alınca bir şey çok açık görünüyor. Trump bir şekilde İran'la anlaşmak istiyor. Çin'e ve diğer ülkelere kaçak yollarla satılan İran petrolünü kayıt altına almak istiyor. Tıpkı Körfez ülkelerinde olduğu gibi Donald Trump Çin'e akan İran petrolünden payını almak istiyor. İran'ı askeri açıdan çevrelemeye çalışmasının esas nedeni budur.
Tabi Donald Trump bunu yaparken İran da boş durmuyor. İran Çin'in en büyük petrol tedarikçisi olarak ondan hava savunma sistemleri alıyor. Çin'in uydu görüntüleriyle Amerikan'ın bölgedeki savaş gemilerinin koordinatları anlık olarak Tahran'a rapor ediliyor. Donald Trump'ın yaptığı bir nevi her şeyin abartıldığı Amerikan güreşi şovu yani. Bizdeki eski Yeşilçam filmlerindeki dövüş sahneleri gibi. Yediği onca yumruğa, tekmeye rağmen hâlâ ayakta, hâlâ direniyor.
İran bu filmin rol icabı dayak yiyen figüranı. Her dayak yiyip yere düştüğünde yeniden ayılıp ayağa kalkıyor. Bir tür Acem tiyatrosu gibi. İran tehlikeli rollerin en usta oyuncusu. Bence Amerika ile İran bir şekilde anlaşacaklardır. Esas mesele bu denklemde İran İslam Devrimi'nin banisi durumundaki mollaların gururunun da hesaba katılması. Amerika tarafında ise bu denklemde İsrail'in bölgedeki azgınlığının dizginlenmesi meselesi mevcut.
Arabesk Türk medyasından bakıldığında ise iş bu denli derinlikli görünmüyor. Onlara göre Amerika bir bölgeye bu kadar askeri yığınak yaptıysa kesin bir saldırıda bulunur. Bunu da papatya falı gibi bugün ya da yarın yapar! Maalesef bizim medyadaki yorumların düzeyi Donald Trump'ın WC'de çektiği sifonun ses tonuna göre değişiyor. Hele CNN Türk'ün bir Washington muhabiri var, bildiğiniz tuvalet fırçası gibi. Trump'ın yellenme sesini Tomahawk gürültüsünden ayıramıyor.
"Terörsüz Türkiye Terörsüz Türkiye!" deyip duruyorlar ya; aslında kastettikleri şey başka.
Ülkede terör estirme hakkı sadece Siyasal İslamcı iktidarın tekelinde olacak. Sadece onlar muhaliflere korku (terör) salma hakkına sahip olacaklar.
Bunu yargı sopasıyla muhalif düşünürleri, yazarları, aydınları çeşitli maddi cezalara çarptırarak yaptılar zaten. Yargı üzerinden terör estirerek ülkedeki fikriyatı büsbütün öldürdüler.
Meselâ bunu söyleyen Siyasal İslamcı iktidarın Mehmet Ağar'ın Anayasa ve hukuk üstündeki ezeli ve ebedi varlığını bir terör sorunu olarak algılamıyor. Çünkü mafya başı Ağar onun iktidarını pekiştiren bir unsur. Onun bu toplumda korku (terör) salıyor oluşunun bir kıymeti yok! Daha dün Sedat Peker'i muhalif partililerin üzerine saldırtan Siyonist İslamcı iktidar şimdilerde "Terörsüz Türkiye!" hedefi peşinde. Ekonomik terör ise bambaşka bir boyutta.
Onun için Siyasal İslamcıların terörsüz Türkiye çığırtkanlıkları gerçekte karşılığı olan bir şey değil. Ülkede bizden başka hiçbir siyasi, sosyal grup muhatabına korku salamayacak. Bu hak sadece bizim tekelimizde olacak.
Yeni yapacakları Anayasa'da da şöyle bir durum var. Anayasa'ya Mehmet Ağar ile ilgili bir madde koymaları gerekiyor. İbrikçi başı Mehmet Ağar ve ekibi bu ülkede yapıp ettiklerinden Türk mahkemelerinde yargılanamaz. Yargılanması teklif dahi edilemez. İbrikçi başını sadece münkir ve nekir kabirde sorgulayabilir! Bu maddeyi yeni yapılacak Anayasanızın bir tarafına koyun.
1990'lı 2000'li yıllarda Türkiye'de insanlar terörle mücadelede evlatlarını şehit vermekten korkuyorlardı. Yani ülke bir nevi PKK'nın estirdiği terörden mustaripti ve korkuyordu. Şimdi Siyasal İslamcılar o terör örgütünü sahada yendi, halkın güvenliğini siyasete tahvil ediyor. Sadece benden korkacaksınız; benim adıma görev yapan savcılardan korkacaksınız, bir de ibrikçi başı Mehmet Ağar'dan korkacaksınız. Buna da terörsüz Türkiye denilecek! Özeti bu. Oysa bu ülkenin temeldeki hukuk sorunu şudur. Bu ülkede bakanlık yapmış bir adamın yıllarca mafya düzenin tepesinde duruyor oluşunu Anayasal düzenle, hukukla nasıl izah edersiniz? Edemiyorsanız boş yere mugalata yapmayın.
Amerika'nın askeri açıdan İran'ı kuşatması öncesinde Türkiye'de yürütülen kampanya herkesin malumu. Esasen bu kampanyanın uzun vadede neye yaradığı da ortada. Tıpta buna lokal anestezi diyorlar.
Sorulması gereken esas soru şudur. Türkiye'nin askeri varlığı İsrail için bir tehdit ise İran'ın düşürülmesi sonrasında Amerika'nın yeni senaryosu ne olacak? İsrail, Akkuyu'daki nükleer güç santralini diline dolayacak mı? Ya da Tel Aviv Türkiye'nin ürettiği füzelerin menzili içinde diye yeni bir bahaneyi gündeme getirecek mi? İran İncirlik'teki Amerikan üssünü hedef alırsa Türkiye bunu bir onur meselesi yapacak mı?
Ben hâlâ Abdullah Gül'ün "Amerikan askerlerinin evlerine sağ salim dönmesi için dua ediyorum!" diye bir açıklama yapmasını bekliyorum.
Geçenlerde Ahmet Hakan dışişleri bakanı Hakan Fidan'a "Türkiye'de nükleer silah var mı?" diye basit bir soru sordu. Normalde bu soruya "Evet, Türkiye'nin nükleer silahı var." Ya da "Hayır Türkiye'nin nükleer silahı yok!" diye açık bir cevap vermesi beklenirdi. Ama Hakan Fidan soruya cevap vermek yerine poker oyuncusu gibi mimiksiz bir tavırla yorum yapmamayı tercih etti. Halk bu tavrı Türkiye nükleer silaha sahipmiş de açıklamıyormuş gibi yorumladı. Bu bir tür savaş romantizmi. Duyguların aklın önüne çıktığı aptal bir muğlaklık bu. Türkiye'nin nükleer silahı yok ama varmış gibi rol yapabiliriz!
Çinli ve Rus savaş uzmanları Amerika'nın Abraham Lincoln savaş gemisi nasıl vurulur, sorusunun cevabı üzerinde gece gündüz düşünüyorlar.
İrlandalı bir yazar Fintan O'toole göre; "Trump için siyaset sadece bir gösteri, bir şey yapmak değil." Ama en azından yiğidim Trump bizi bir konuda idare etmişti.
Şöyle ki, bizdeki siyasal İslamcılar İran'ın petrol parasını banka sistemi üzerinden aklamıştı. Amerika'nın Türkiye'ye ceza keseceğini anlayınca siyasal İslamcılar fidye olarak bir papazı tutukladılar. Ne demişti Trump; "Aptal olma!" yani akıllı ol!
Amerika'daki bütün dövmeli adamları El Salvador'a göndertti. Nayip Bukele'yi de başlarına gardiyan olarak görevlendirdi. Ne yapsın Trump, adamların yüzünde meymenet yok! Ne dedi Avrupa'daki mirasyedi politikacılara. Dünyanın kahrını Amerika çekiyor, siz yan gelip yatıyorsunuz. Savunma konusunda ya kesenizin ağzını açarsınız ya da bahçenizdeki armutlara Rus ayısı musallat olur. Avrupa nihayet konfor içinde yaşamanın sonu tabelasını gördü!
İşin şov kısmını bir kenara bırakırsak Trump İran'la bir şekilde anlaşmak istiyor. İran'ı Çin'in enerji ihtiyacını ucuzundan karşılayan bir konumdan alıp dünya sistemine entegre etme niyetinde. İran'ın petrolünü kayıt altına alıp Çin'in ekonomik yükselişini kontrol etmek istiyor. Onun için de İran'daki molla rejiminin kendi içinde dönüşümünü sağlamak için İran'a askeri seçeneği dayatıyor.
Trump son olarak Latin Amerika ülkelerindeki uyuşturucu trafiğini minimum seviyeye çekme derdinde. Çünkü narko-trafiğin Amerika'ya verdiği zarar tahminlerin ötesinde. Bunun için de işe Venezüella devlet başkanı Nikolas Maduro'yu tutuklamakla başladı. Ardından Meksika'nın en büyük kartelinin patronu El Mencho'yu ortadan kaldırttı. Evet, Donald Trump konuşurken sadece şov yapıyormuş gibi görünüyor ama onun kontrol ettiği devlet aygıtıyla dünyaya esaslı bir şekil veriyor.
Yabancı ajanslardan dinlediğimiz onlarca yorumdan sonra ortaya şöyle bir tablo çıkıyor.
İran'a askeri müdahale konusunda Trump'ın esip gürlemesi bir yana Amerika'da ciddi bir akıl devreye girmiş durumda. Şöyle bir genel kanaat var Amerika'da. İran'a saldırı başlatmak işin en kolay tarafı ama bu savaşın ne yöne evrileceği ve ne kadar süreceği öngörülemiyor. Savaşın bölgesel bir savaşa dönüşme ihtimali çok yüksek. Bu durumda Amerika'nın bölgedeki askeri üsleri açık hedef olacak. Ayrıca askeri uzmanlar şöyle bir analiz yapıyor. Amerika'nın savaş gemileri zannedildiğinden çok daha kolay vurulup batırılabilir. Çünkü bu savaş gemileri bir önceki dönemin savaş konsepti için inşa edilmişti.
Tıpkı Ukrayna'da tankların dronlarla tek tek vurulup devre dışı bırakılması gibi bu da yeni bir durum. Artı Çin'in İran'a gönderdiği yeni hava savunma sistemlerinin Amerikan uçaklarını rahatlıkla tespit edip düşürebildiği öne sürülüyor. Şayet bu savaş İran için bir varoluş meselesine dönüşürse İran İsrail'in sadece Tel Aviv'den ibaret olduğunun farkında. Yeni füzeleriyle Tel Aviv'i imha edebilir. Kısacası İran Amerika'nın rahatlıkla yutabileceği bir lokma değil. Abraham Lincoln savaş gemisine isabet edecek bir füze Amerika'nın küresel hegemonyasının sonunu getirebilir. Bu açıdan bakıldığında İran'a askeri müdahale Donald Trump'ın siyasi hayatına mal olabilecek türden bir kumar. Son olarak İran diplomasisi Amerika'daki toy Demokrat jönleri parmağında oynatır. Bu işlerde o denli mahirler yani.
Siyasal İslamcı iktidar meclisten çıkardıkları tezkere ile Irak'ı Amerika'ya satarak iktidara gelmişlerdi. Suriye iç savaşında çetelere destek vererek Suriye'yi çökertmişlerdi. Şimdi sıra ABD-İsrail şer ittifakının İran'a askeri saldırısına geldi. Bu konuda dışişleri bakanı Hakan Fidan bir takım hızlı açıklamalar yapmış olsa da Türkiye'nin politikası berrak değil.
Türkiye NATO üyesi bir ülke. Amerika da hâlâ NATO üyesi bir ülke. Yani Amerika'nın İran'a saldırması durumunda Türkiye otomatikman İran'a karşı bir pozisyonda buluyor kendini. Bu husus nedense hiç dillendirilmiyor. Türkiye'nin İran ile Amerika arasında İstanbul'da arabulucuk yapmış olması bu gerçeği değiştirmez. Nitekim İran NATO'nun İstanbul'da kuracağı diplomatik tazyiki gördüğü için görüşmeleri Umman'a almıştı.
Yani Türkiye olası bir Amerika İran savaşında kesin olarak tarafsız kalacağını en üst düzeyde dillendirmedi. Çünkü siyasal İslamcılar politikayı "Kriz varsa fırsat da vardır!" prensibiyle yaparlar. Dışişleri bakanı bir televizyonda bir şeyler söyledi, öylece kaldı bu konu. Adam görünürde dışişleri bakanı ama gerçekte hâlâ istihbaratçı.
Etrafımız barut fıçısıyken Gazanfer bir Türk birliği Avrupa'nın taharetsiz götünü Ruslardan kurtarmak için ta Brüksel'e gönderilmiş. Yıllarca Türkiye'deki terör örgütüne destek vermiş, gümrüklerde Türklere ikinci sınıf insan muamelesi yapmış, Avrupa Birliği konularında Türkiye'ye karşı her türlü domuzluğu yapmış Avrupa'nın kınalı götünü korumak için Türk ordusu Avrupalılarla tatbikat yapıyor. Maksat Avrupa'yı Moskof ayısından korumak! Nasıl bir komplekstir bu yahu! Bırakın Rus ayısı öpsün Avrupa'yı! Rusya Ukrayna meselesinde haklıydı. Orada Avrupa'yı öptü. Türkiye ne yapıyor, bir nevi Avrupa'nın Ukrayna'daki Rus mağlubiyetine ortak oluyor. Almanlar yenildiği için biz de yenilmiş sayıldık kaderinden, Avrupa Ruslara öpüldüğü için biz de Ruslara öpülmüş sayıldık manyaklığına geldik. O Avrupa ki, bütün ülke liderleri açık Siyonist. İsrail'in Gazze soykırımına karşı tek cümle kurmamış bu kınalı götlüleri Rus ayısı öpmesin diye Şanlı Gazanfer bölüğümüz Brüksel önlerinde.
Modern barbarlığın kuşattığı bir dünyada gerçek Müslümanlar Ahmet Yasin, Yahya Sinvar, İsmail Haniye, Hasan Nasrallah, Ali Hamaney ve diğerleri melekler gibi kanatlanıp tek tek gökyüzüne yükseliyor. Geriye Siyonist Yahudiler, pedofili sapıklar ve Müslüman rolü yapıp makam mevki sahibi olmuş rezil münafıklar, demagoglar kalıyor.
Bizdeki körkütük cahil laikperestler, Müslümanlar geri kaldı, dediğinde izah onlara bir türlü edemediğimiz şeyin özeti buydu. Batı barbarlığı kendisiyle yarışacak bir sistem kurmanıza müsaade etmiyor. Dünyadaki Müslümanların radikalleşmesinin sebebi de bu. Taliban dedikleri tam olarak bu. Madem bizim medeni Müslümanlar olmamıza müsaade etmiyorsunuz biz de sizin modern barbarlığınızı hedef alan radikal Müslümanlar olalım.
Ali Hamaney eskiden Tahran'da her cuma namazında Ümmetin ve insanlığın kurtuluşu için fetva yayınlardı. Ve o fetvalarda Ümmetin felahının reçetesini Şia külliyatı üzerinden izah ederdi. Bunu Türkiye'de siyasal anlamda formüle edebilen tek kişi vardı. Necmettin Erbakan.
Bu kadar haksızlığın, bu kadar gaddarlığın, bu kadar vahşetin, kanın, göz yaşının, ölümün, barbarlığın olduğu bir dünyayı gördükçe aklıma Ahmet Kaya'nın bir türküsündeki o sözler geliyor. "Öptüğüm kızlar geliyor aklıma / Bir açıklaması vardır elbet!"
Ali Hamaney'in şehit edilmesi ve İran'ın iyice zayıflatılmasından sonra Türkiye'de zil takıp göbek atacak bir sürü onursuz tanıyorum.
Bunlar sahip oldukları konumları Amerika'yla iyi geçinen bir iktidara biat etmiş olmalarına borçlular. O koltuklarının altında Iraklıların, Suriyelilerin, Filistinlilerin ve de İranlıların kemikleri var. Bunları Firavunların zamandan ve mekândan bağımsız modern bayileri gibi düşünebilirsiniz.
Uyarı: Her hakkı mahfuzdur. Bu sebeple eser sahibinin onayı olmaksızın yazının bütün olarak bu sayfadan başka bir yerde neşredilmesi hukuken yasaktır. Bu yazının her türlü neşri, 5846 sayılı kanun hükümlerine tabidir.
VARDIM HİNT ELİNE KUMAŞ GETİRDİM - 101
Bu ülke ahlaklı insanlarını utandırıyor; onlara ahlaksız olmaktan başka bir yol bırakmıyor.
Bu ülke onurlu insanlarını her defasında mahcup ediyor. Onları bastırıyor, susturuyor, tutuklayıp hapse atıyor.
Bu ülke ahlaklı insanlarına hiçbir alanda hayat hakkı tanımıyor. Onları ölmeye ya da başka ülkelere gitmeye mecbur ediyor.
Bu ülke onurlu insanlarına huzurlu bir gelecek vaat etmiyor. Aksine kötü bir baba gibi onları sürekli azarlayıp cezalandırıyor. Dahası evden gitmeye mecbur ediyor.
Onun için bu ülkede evlenip çocuk sahibi olmak pek akıllıca bir şey değil. Evlenmek ve çocuk sahibi olmak liberal sağ iktidarların insafsızlığına yeni bir rehine bırakmak demek.
Atalarımızdan bize miras kalmış sorunlu aile yapılarını bir başkasının sırtına yük olarak bırakmak demek, onu sırf küçük bir haz uğruna hukuku çalınmış bir hayata köle olarak sunmak demektir. Her şeyine yamyamların çöreklendiği bir ülkede evlenmek ve çocuk doğurmak bile bile suç işlemektir. Doğacak insana haksızlık yapmak demektir.
Onun için buna hiç gerek yok. Bence arkamızdan bize lanet okuyacak insanlar bırakarak ölmemek en iyisi.
Evet, tekrar Kalandar gecesi kutlamalarına dönecek olursak; Zannedildiğinin aksine Yunan kökenli bir adet değildir, Pers kökenli bir adettir ve ta Mithridates dönemine kadar gider. Muhtemelen İran'dan da Hindistan'a kadar gider kökeni. Su değirmeni gibi yani. Doğadaki mistik güçlere karşı kazanılmış bir zafer, sıcaklığı, insani bir neşeyi ihtiva eder bu gelenek. İnsanın korktuğu o yabanıl şeyler de aramızda artık, bakın birlikte eğleniyoruz'un bir nevi tiyatorası. Momoyeros oyunu gibi, şimdi siz o da nedir, diye sorarsınız. Aman boş verin unutun gitsin.
Efendim mevzunun esası şudur. İnsan kutsal metinlere, devletin kanunlarına, politikacıların kuru nutuklarına, bilimin sıkıcı diline bir yere kadar tahammül eder. Bunlardan sıkıldığında kendini eğlendirmek için bir şeyler arar. İşte insanların Kalandar kutlamalarını keşfi bu meyanda bir şeydir. Politikacıların kafa ütüleyen sözlerinden, popüler kültürün plastik halinden bıktılar. Hayatı neşeli kılacak bir arayıştalar. Onun için geçmişte yapılmış ama zamanla unutulmuş bir geleneği canlandırma ihtiyacı içindeler. Ve bence bu gayet güzel bir gelişme.
Yalnız kutlama biçimlerine hâlâ itirazım var. Kalandar gecesi kutlaması diyorsunuz, hani nerede küpte salamura edilmiş kış armudu! Hiç kimsenin aklına böyle bir şey gelmez mesela. Oysa bilenler bilir bu gecenin sembolü salamura edilmiş kış armududur. Tuzlu çörektir. Delikanlılar kızlar tuzlu çörekten yer, özellikle su içmez ve sevdiği rüyasında ona su verir. Yaban adamı postuna sarılmış koyun çıngıraklarıdır diğer sembolü. Neyse yığınla zamazingosu var bu işin. Bir organizasyon dahilinde kutlanmadığında Kürt çalıyor Çingene oynuyor havası oluyor Kalandar gecesinin. İşin içinde komedi barındıran tiyatora var. Lafazanların izleyicileri güldürüp eğlendirmesi var. Melankolik Çaykara kavalı ile horon oynamak var. Dut kemençe ile sıksara oynamak var. Araya kafa ütülemeyecek bir tulum kaydası eklenebilir. Bu kadar çok seçeneğin olduğu bir geleneği mundar ederek kutlamak için harbiden hanzo olmak lazım. Kısmen Tonya ve Alithinos dışında yapıla da buydu. Bence bu kutlama provası yapılmış bir şekilde bir meydanda temsil edilmeli, halk önce izleyerek öğrenmeli, sonra ona iştirak etmeli. En sonunda kemençe eşliğinde horon halkasına dâhil olmalıdır. Diğer türlü Kürt çalıyor Çingene oynuyor, Sulukule'de Kibariye havası yani.
Gençliğimi kimse bilmez, yürüdüğüm çamurlu yolları...
1990'lı yıllarda Bursa'da üniversitede okurken bir ara İrancılarla takılmaya başlamıştım. O zamanlar Ulucami'nin karşısında kitapçıların olduğu küçük bir pasaj vardı. Tabi biz de fikriyatımızı tahkim için habire kitap okuyoruz. Vitrininde büyük bir Kâbe posterinin olduğu İslâmi yayınlar satan bir kitapçıya girdim. Çoğu çevirilerin olduğu rafları taradım. Şu kitap var mı, şu kitabın yeni baskısı yok mu? derken kitabevi sahibinin dikkatini çekti sorduğum kitaplar. Adamın adı Aziz Avak'tı ve hatırladığım kadarıyla Muşluydu. Hayattaysa Allah selamet versin. Kitabevi gelgeç bir yer değildi. Gençler oturmuş çay ve sigara içiyor, ülke ve dünya meseleleriyle ilgili konuşuyorlardı. Köşelerde sıkılmış yumruklar gölgesinde kelime-i tevhit posterleri. İçimden "Ulan burası tam benim aradığım yer, takılayım buraya." Oturduk, gençlerle tanıştık. Hepsi katıksız İrancı! Konuşmalarından anladığım kadarıyla zihinlerinde ciddi bir devrim külliyatı mevcut. Yeryüzünün mustazaf halkları için mücadele etmek şart ama bizim Süleyman gibi üretim araçlarına el koymaya gerek yokmuş! Yalnız şöyle bir şey sezinledim o kitabevinde. Bu gençler olmuş bitmiş bir devrimin mirasına konmuş gibi gayet rahattılar. Öyle namaz niyaz, dindarlık takıntıları da yoktu. Çoğu Doğudandı, kıyafetleri şiveleri birbirinden değişik tiplerti. Yani o zamanlar insan İranlı bir devrimci olunca otomatikman galip tarafta oluyordu. Aralarında üniversite eğitimini yarıda bırakıp ta İran'a Kum şehrine gidip medrese tahsili yapanlar varmış. Ali Şeriati, Mehmet Alagaş, Atasoy Müftüoğlu, Said Havva ve diğer yazarları okuyorlardı. Şeytanizme Rağmen İslami Uyanış! Ruhullah Humeyni'nin hayatı, Hz. Ali'nin, Hz. Hüseyin'in hayatı, bilhassa Kerbela olayı vs. Bir süre o kitabevine takıldım. Ama zamanla başlarda bana parlak gelen fikirleri yetersiz gelmeye başladı. Okulda sosyoloji okuyordum ve sorduğum sorulara makul cevaplar veremiyorlardı. Diyelim modern bir toplumda devrim yaptınız ve iktidarı ele geçirdiniz. Bu toplumu hangi ilkelere göre nasıl yöneteceksiniz. Bugün İran'daki Molların üstesinden gelemediği suallerdi. Gençlerin her biri saçmalamaya başlamıştı. Maalesef bu sualin cevabını o gün Milli Görüş hareketinde siyaset yapanlar bile veremiyordu. Hele halktan bir oy alıp iktidara gelelim, Allah'ın izniyle ülkeyi çalmadan çırpmadan hakkıyla idare ederiz. Modern yönetim teorilerinden bihaber koca ülkeyi yönetmeye adaydılar. Bugün geldikleri yer ise hepimizin malumu. Akıllarının görgülerinin bilgilerinin ermediği şeyler konusunda çok biliyormuş numarası yaparak ülke yönetmeye çalışmanın sonucu işte bugünkü Türkiye.
Yani benim İrancılığım fazla sürmedi. Öyle bıraktım o kafiyeyi de.
Amerika Çin'in askeri ve ekonomik açıdan yükselişini gördüğü için Ukrayna'da Avrupa ile Rusya'yı baş başa bırakıp aradan tüydü.
Rusya Ukrayna'yı zamana yayıp neredeyse yuttu.
Çin de hazırlıklarını tamamladı, Tayvan'ı yutmak üzere.
Bu durumda Trump ben de Amerika adına bir şeyler kapayım, dedi ve Venezüella'nın petrolüne konma adına ağır vasıta şoförlüğünden bozma başkan Maduro'yu kaçırdı.
Yetmedi Danimarka'ya ait Grönland adasını Amerika'nın güvenliği için istedi.
Gerekçesinde de Rusya ve Çin Grönland'ı işgal edecek, buna fırsat vermemeliyiz, dedi.
Hatta bunun için oğlu ile Danimarka prensesinin evlenmesi ve Grönland'ın çeyiz olarak Amerika'ya bırakılması gerektiğini söyledi. Trump Amerikan başkanı değil Osmanlı padişahı gibi mübarek!
Ama Trump'ın Grönland'ı ilhak etme düşüncesi Amerika'ya başka bir cephenin açılmasına sebep oldu. Avrupa Birliği Danimarka'nın arkasında durdu ve şimdilik bu haydutluğa "Dur!" dedi. Amerika Rusya'ya karşı Avrupa'yı terk etmişti, Avrupa şimdi de Amerika ile karşı karşıya geldi.
Trump Çin'in yükselişini ve yakın zamanda askeri ve ekonomik açıdan Amerika'yı geride bırakacağını görüyor. Onun için China (Çayna!) derken "tsağana" der gibi ağzını öfkeyle yayıyor. Eminim Çinliler duygularını belli etmeden onun bu haliyle epeyce eğleniyorlardır.
Şimdi Trump Çin'in bu yükselişini frenlemek için onun en büyük petrol tedarikçisi İran'ı köşeye sıkıştırmaya çalışıyor. İşte İran'daki molla yönetimine karşı ayaklanmaların esas sebebi küresel ölçekteki bu askeri ve ekonomik rekabet.
İran'da bir rejim değişikliği olmayacak. Mollaları içeride bazı reformlar yapmaya, İsrail'in güvenliğini tehdit etmemeye ve Çin'e ucuza petrol satmamaya ve bazı iktisadi ödünlerle uluslararası sisteme dâhil olmaya zorlayacaklar. Amerika için esas mesele İran'ın ambargolarla illegal satışa yönlendirdiği petrolünü legal düzene dâhil edip Çin'in anormal gelişimini kontrol altına almak.
Yiğidim Trump, Çin'in teknoloji üssü Tayvan'ı yutma niyetinde olduğunu görünce o da Grönland'ı gözüne kestirmişti. Ama olmadı. Ben olsam Jamaika'yı ele geçirirdim. 52 Jamaika! derdim yani. 53 Haiti, 54 Panama, 55 El Salvador, 56 Honduras, 57 Nikaragua, 58 Kosta Rika, 59 Port Of Spain, 60 Fransız Guyanası, 61 Karayipler. O güç bende olsa değil dünyayı güneşi zapt ederdim, yiğidim!
Trump Grönland konusunda "Bu konu yeni değil. Önceki başkanlar döneminde de vardı." diyor.
Ama "Grönland!" derken avını yakalamış bir bulldog gibi yanaklarını sallıyor.
Aslında Amerika açısından bakıldığında Trump argümanlarında haklı. NATO ile Avrupa'nın güvenliğini biz sağlıyoruz ama parayı Araplardan alıyoruz. Bu saçmalık, Avrupa askeri harcamalara katkı vermiyor, o zaman güvenlik konusunda başının çaresine baksın. Öyle bedavadan konfor içinde yaşamak yok.
Artı II. Dünya Savaşı sonrasında huzur ve refah içinde yaşamanın bedeli olarak Amerika kıtasındaki Grönland'ı kıta güvenliği için istiyorum. Vermezseniz askeri güç kullanarak Grönland'ı alacağım. Amerika için Avrupa'nın güvenlik maliyeti çok yüksek. Eski sitem Amerika için enayilik! Çin'in yükselişi karşısında kendi güvenliğim için Amerika kıtasına yöneleceğim.
Trump Avrupa'ya bu dayatmayı yapınca II. Dünya Savaşı sonrasında Amerika'nın öncülüğünde kurulan küresel sistem Grönland üzerinden domino etkisi yaparak dağılıyor. Avrupa Birliği hemen Danimarka'nın arkasında yerini aldı. Çünkü biliyorlar ki, Trump öngörülemez bir lider ve sıradaki hedefi Kanada İzlanda Norveç vs. olabilir. Yani Avrupa Ukrayna savaşı üzerinden Rusya'nın işgal korkusunu yaşarken şimdi bir de Amerika'nın güvenlik tehditleriyle yüzleşmeye başladı.
Avrupa Birliği Amerika'nın Grönland talebine karşı Makron'un öncülüğünde "bazuka" adlı ekonomik yaptırımı hedefleyen yeni bir oluşum başlattı. Bu da yeni bir Fransız komedisi olsa gerek. Hatta Avrupalılar şöyle diyor. "Şayet Harley David marka motor satın alacaksanız bir an önce alın yoksa bir daha Avrupa'da Harley Davidson satışı yapılmayacak!"
Trump'ın Grönland talebinden sonra Avrupalılar birden Amerika'nın dünyada neden olduğu kötülüklere birden ayıldılar. Bilhassa İsrail'e verdiği desteği, Trump'ın Filistin'i Riviera'ya çevirme projesini dillerine doladılar. Yani geçmişte Amerika'nın dünyanın çeşitli ülkelerinde yaptığı işgallerin, darbelerin ucu Avrupa'ya dokunmadığı için ses çıkarmıyorlardı. Ama şimdi Amerika için Avrupa da hedef durumunda.
Türkiye'ye gelince, bütün bu olup bitenler içinde esamisi okunmuyor. Türkiye dünyanın bir ucunda unutulmuş bir köy gibi. Kendi halinde kendi yalanlarıyla oyalanıp gidiyor. Türkiye'de fikriyat iktidar tarafından cezalandırıldığı için ulusal politikadaki fikriyat kısırlığı uluslararası gelişmelerde de kendini gösteriyor. Kısacası Türkiye'nin dünya diye bir dedi yok. Olup bitenleri takip edecek, yorumlayacak ve siyaseten tepki verecek bir idraki yok. Diyorum ya iki kıta birbirinden geri dönüşümü olmayacak şekilde koptu ama Türkiye'nin umurunda değil. Çünkü Türkiye dünyada değil.
Amerika Irak'ı işgal ederken başta İngiltere olmak üzere Avrupalı devletler kuyruğuna takılmışlardı. Amerika NATO'nun şemsiyesi altında Afganistan'ı bombalarken hiçbir Avrupalının aklına uluslararası hukukun ihlali gelmiyordu. NATO Fransa öncülüğünde Libya'yı bombalarken NATO üyesi Türkiye de çark etmişti. Suriye gözü dönmüş çetelerle parçalanırken insan derisine yazılmış Birleşmiş Milletlerdeki İnsan Hakları Beyannamesi Avrupalıların umurunda değildi. Siyonist İsrail Filistin'de soykırım yaparken Avrupalılar sadece izlemekle yetiniyorlardı.
Bakıyorum da şimdilerde Amerikalı siyahi aktivist Martin Luther King'in Vietnam savaşı karşıtı söylemlerini öne çıkarıyorlar. Yukarıdaki bütün kötülüklerin Amerika'nın öncülüğünde yapıldığını dillendiriyorlar. Venezüella'nın devlet başkanı Maduro'nun palas pandıras kaçırılmasının büyük bir skandal olduğunu vurguluyorlar. Donald Trump'ın "Ya Grönland beni alacak, ya ben Grönland'ı alacağım!" türündeki meydan okuyuşu karşısında Amerikan siyasî tarihindeki bütün menfi olayları bir çırpıda sayıp döküyorlar. İslam ülkelerinin ve dünyadaki küçük ülkelerin on yıllarca mağduru olduğu Amerikan belası nihayet döndü dolaştı, ona göz yuman Avrupa'yı vurmaya başladı. Amerika'nın II. Dünya Savaşı sonrasında Avrupa'ya sağladığı konfor nihayet sona erdi. Avrupa Rusya'nın askeri tehdidiyle, Çin'in ekonomik istilasıyla ve Amerika'nın güven vermeyen dış politikasıyla yüzleşmek üzere. Trump Grönland'a çıkarma yaparsa NATO ölür. Makron'un Bazukası askeri bir sıfata bürünür. İslam coğrafyasındaki bunca savaş, işgal, darbe, ölüm, kan ve gözyaşından sonra Amerika'nın Grönland'ı alacak olması bana heyecan veriyor. Trump yiğidim, Grönland seni kesmezse 300.000 nüfuslu İzlanda var, stratejik öneme sahip Faroe Adaları var! Yiğidim, sen batıdan gel, biz doğudan Viyana önlerinde buluşalım.
Notlar;
Amerika artık zenginlik üretme, ülkelere umut vadetme konusunda ortakları arasında rıza üretemiyor. Onun için de küresel düzende sürekli irtifa kaybediyor. Amerika'nın aksine Çin zenginlik üretme ve ortaklarına umut vadetme konusunda rıza üretebiliyor. Buna bağlı olarak küresel ölçekte hızla yükseliyor.
Amerika Komodor ejderi gibidir. Avını tek hamlede saldırıp yutmaz. Ona saldırır ve bekler. Sonra bir daha saldırır. Kurban içeriden antikor üretebilirse direnir. Amerika kurbanının antikor üretmediğini gördüğü anda son bir hamle ile saldırıp avını yutar. Süleyman Seyfi Öğün
Bir diplomatın sözü. Bugünlerde Amerika'daki MAGA'cıların içindeki dengeleri en iyi anlayan başkent Tahran. / Tahran dünyanın baş belasının anatomisinin tüm ayrıntılarına vakıf. Bunun biraz daha ötesi şeytanla bizzat tanışmak.
Amerika görünürde İsrail'e yardım ediyor ama gerçekte İsrail'i saplandığı batakta daha da dibe itiyor. Amerika'da kamuoyu bilhassa Epstein dosyalarının yayınlanmasından sonra yıllarca sırtında yük olmuş Siyonizm kamburunu taşıyamayacağı gerçeğine uyanıyor. Asıl final İran ile Amerika arasında değil Amerika gibi süper bir gücün küresel hegemonyasına mal olan İsrail arasında yaşanacak gibi görünüyor.
Çin'de bir hafta kalırsanız bu ülke ile ilgili güzel bir hikâye yazabilirim, dersiniz. Çin'de bir ay kalırsanız bu ülke ile ilgili iyi bir makale yazabilirim dersiniz. Şayet Çin'de bir yıldan daha uzun bir süre kalırsanız bu ülke ile ilgili hiçbir şey yazamazsınız. Çünkü Çin'i tanıdıkça hiçbir şeyi anlayamamak gibi bir gerçekle yüzleşmiş olursunuz.
Türk siyasetçilerin çekilmez bir Budist ayini olarak salı nutukları.
Eskiler muhaberat derlerdi, bir haberin bir yerden alınıp salimen başka bir yere ulaştırılmasına ve değeri eksiltilmeden muhatabına sunulmasına.
Malumunuzdur ki, eskiden iletişim araçları bu kadar yaygın ve dakik değildi. Ankara'da neler oluyor, hangi politikacı ne düşünüyor, ne söyledi, ne yaptı, bunlar ahali için mühim şeylerdi. İletişim çevirmeli telefonlarla, telgraflarla, fakslarla sağlanıyordu. Sonra ulusal ve yerel gazetelerde yayınlanıp kahvehane dedikodularına konu oluyordu.
Şimdilerde durum çok daha değişik. Türk siyasetçileri için salı nutukları bir tür mastürbasyon gibi. Bir adam kürsüye çıkıyor aklına geldiği gibi konuşuyor. Bir sürü adam da onun attığı hamasi nutuklarda keramet arıyor. Kerameti kendinden menkul bu nutukların ülke gerçekleriyle uyuşup uyuşmadığını mesele eden yok. Her grup kendi tebaasını tatmin etme peşinde.
Bir nevi könül közün çağırman. Moğol rahiplerin çıkardığı o uğursuz gezegen uğultusu kaplıyor bütün ülkeyi. Depresif, kasvetli, çaresiz, kısır, soğuk bir iklim çöküyor ülkeye bu salılarda. Haftada bir saçmalama mecburiyetleri var sanki. Ülke ve dünya gündeminden kopuk mastürbasyon günü bu.
Oysa ciddi bir siyasetçi gün gelir bir konuda birden fazla açıklama yapma gereği de duyabilir. Ya da bir hafta konuşma gereği duymayabilir. Bunlar ise her salı günü bir ayin gibi toplanıp hep aynı duayı ediyorlar. Bu kitlesel şizofreniye kimse dur, demeyecek mi?
Uyarı: Her hakkı mahfuzdur. Bu sebeple eser sahibinin onayı olmaksızın yazının bütün olarak bu sayfadan başka bir yerde neşredilmesi hukuken yasaktır. Bu yazının her türlü neşri, 5846 sayılı kanun hükümlerine tabidir.
Bu ülke onurlu insanlarını her defasında mahcup ediyor. Onları bastırıyor, susturuyor, tutuklayıp hapse atıyor.
Bu ülke ahlaklı insanlarına hiçbir alanda hayat hakkı tanımıyor. Onları ölmeye ya da başka ülkelere gitmeye mecbur ediyor.
Bu ülke onurlu insanlarına huzurlu bir gelecek vaat etmiyor. Aksine kötü bir baba gibi onları sürekli azarlayıp cezalandırıyor. Dahası evden gitmeye mecbur ediyor.
Onun için bu ülkede evlenip çocuk sahibi olmak pek akıllıca bir şey değil. Evlenmek ve çocuk sahibi olmak liberal sağ iktidarların insafsızlığına yeni bir rehine bırakmak demek.
Atalarımızdan bize miras kalmış sorunlu aile yapılarını bir başkasının sırtına yük olarak bırakmak demek, onu sırf küçük bir haz uğruna hukuku çalınmış bir hayata köle olarak sunmak demektir. Her şeyine yamyamların çöreklendiği bir ülkede evlenmek ve çocuk doğurmak bile bile suç işlemektir. Doğacak insana haksızlık yapmak demektir.
Onun için buna hiç gerek yok. Bence arkamızdan bize lanet okuyacak insanlar bırakarak ölmemek en iyisi.
Evet, tekrar Kalandar gecesi kutlamalarına dönecek olursak; Zannedildiğinin aksine Yunan kökenli bir adet değildir, Pers kökenli bir adettir ve ta Mithridates dönemine kadar gider. Muhtemelen İran'dan da Hindistan'a kadar gider kökeni. Su değirmeni gibi yani. Doğadaki mistik güçlere karşı kazanılmış bir zafer, sıcaklığı, insani bir neşeyi ihtiva eder bu gelenek. İnsanın korktuğu o yabanıl şeyler de aramızda artık, bakın birlikte eğleniyoruz'un bir nevi tiyatorası. Momoyeros oyunu gibi, şimdi siz o da nedir, diye sorarsınız. Aman boş verin unutun gitsin.
Efendim mevzunun esası şudur. İnsan kutsal metinlere, devletin kanunlarına, politikacıların kuru nutuklarına, bilimin sıkıcı diline bir yere kadar tahammül eder. Bunlardan sıkıldığında kendini eğlendirmek için bir şeyler arar. İşte insanların Kalandar kutlamalarını keşfi bu meyanda bir şeydir. Politikacıların kafa ütüleyen sözlerinden, popüler kültürün plastik halinden bıktılar. Hayatı neşeli kılacak bir arayıştalar. Onun için geçmişte yapılmış ama zamanla unutulmuş bir geleneği canlandırma ihtiyacı içindeler. Ve bence bu gayet güzel bir gelişme.
Yalnız kutlama biçimlerine hâlâ itirazım var. Kalandar gecesi kutlaması diyorsunuz, hani nerede küpte salamura edilmiş kış armudu! Hiç kimsenin aklına böyle bir şey gelmez mesela. Oysa bilenler bilir bu gecenin sembolü salamura edilmiş kış armududur. Tuzlu çörektir. Delikanlılar kızlar tuzlu çörekten yer, özellikle su içmez ve sevdiği rüyasında ona su verir. Yaban adamı postuna sarılmış koyun çıngıraklarıdır diğer sembolü. Neyse yığınla zamazingosu var bu işin. Bir organizasyon dahilinde kutlanmadığında Kürt çalıyor Çingene oynuyor havası oluyor Kalandar gecesinin. İşin içinde komedi barındıran tiyatora var. Lafazanların izleyicileri güldürüp eğlendirmesi var. Melankolik Çaykara kavalı ile horon oynamak var. Dut kemençe ile sıksara oynamak var. Araya kafa ütülemeyecek bir tulum kaydası eklenebilir. Bu kadar çok seçeneğin olduğu bir geleneği mundar ederek kutlamak için harbiden hanzo olmak lazım. Kısmen Tonya ve Alithinos dışında yapıla da buydu. Bence bu kutlama provası yapılmış bir şekilde bir meydanda temsil edilmeli, halk önce izleyerek öğrenmeli, sonra ona iştirak etmeli. En sonunda kemençe eşliğinde horon halkasına dâhil olmalıdır. Diğer türlü Kürt çalıyor Çingene oynuyor, Sulukule'de Kibariye havası yani.
Gençliğimi kimse bilmez, yürüdüğüm çamurlu yolları...
1990'lı yıllarda Bursa'da üniversitede okurken bir ara İrancılarla takılmaya başlamıştım. O zamanlar Ulucami'nin karşısında kitapçıların olduğu küçük bir pasaj vardı. Tabi biz de fikriyatımızı tahkim için habire kitap okuyoruz. Vitrininde büyük bir Kâbe posterinin olduğu İslâmi yayınlar satan bir kitapçıya girdim. Çoğu çevirilerin olduğu rafları taradım. Şu kitap var mı, şu kitabın yeni baskısı yok mu? derken kitabevi sahibinin dikkatini çekti sorduğum kitaplar. Adamın adı Aziz Avak'tı ve hatırladığım kadarıyla Muşluydu. Hayattaysa Allah selamet versin. Kitabevi gelgeç bir yer değildi. Gençler oturmuş çay ve sigara içiyor, ülke ve dünya meseleleriyle ilgili konuşuyorlardı. Köşelerde sıkılmış yumruklar gölgesinde kelime-i tevhit posterleri. İçimden "Ulan burası tam benim aradığım yer, takılayım buraya." Oturduk, gençlerle tanıştık. Hepsi katıksız İrancı! Konuşmalarından anladığım kadarıyla zihinlerinde ciddi bir devrim külliyatı mevcut. Yeryüzünün mustazaf halkları için mücadele etmek şart ama bizim Süleyman gibi üretim araçlarına el koymaya gerek yokmuş! Yalnız şöyle bir şey sezinledim o kitabevinde. Bu gençler olmuş bitmiş bir devrimin mirasına konmuş gibi gayet rahattılar. Öyle namaz niyaz, dindarlık takıntıları da yoktu. Çoğu Doğudandı, kıyafetleri şiveleri birbirinden değişik tiplerti. Yani o zamanlar insan İranlı bir devrimci olunca otomatikman galip tarafta oluyordu. Aralarında üniversite eğitimini yarıda bırakıp ta İran'a Kum şehrine gidip medrese tahsili yapanlar varmış. Ali Şeriati, Mehmet Alagaş, Atasoy Müftüoğlu, Said Havva ve diğer yazarları okuyorlardı. Şeytanizme Rağmen İslami Uyanış! Ruhullah Humeyni'nin hayatı, Hz. Ali'nin, Hz. Hüseyin'in hayatı, bilhassa Kerbela olayı vs. Bir süre o kitabevine takıldım. Ama zamanla başlarda bana parlak gelen fikirleri yetersiz gelmeye başladı. Okulda sosyoloji okuyordum ve sorduğum sorulara makul cevaplar veremiyorlardı. Diyelim modern bir toplumda devrim yaptınız ve iktidarı ele geçirdiniz. Bu toplumu hangi ilkelere göre nasıl yöneteceksiniz. Bugün İran'daki Molların üstesinden gelemediği suallerdi. Gençlerin her biri saçmalamaya başlamıştı. Maalesef bu sualin cevabını o gün Milli Görüş hareketinde siyaset yapanlar bile veremiyordu. Hele halktan bir oy alıp iktidara gelelim, Allah'ın izniyle ülkeyi çalmadan çırpmadan hakkıyla idare ederiz. Modern yönetim teorilerinden bihaber koca ülkeyi yönetmeye adaydılar. Bugün geldikleri yer ise hepimizin malumu. Akıllarının görgülerinin bilgilerinin ermediği şeyler konusunda çok biliyormuş numarası yaparak ülke yönetmeye çalışmanın sonucu işte bugünkü Türkiye.
Yani benim İrancılığım fazla sürmedi. Öyle bıraktım o kafiyeyi de.
Amerika Çin'in askeri ve ekonomik açıdan yükselişini gördüğü için Ukrayna'da Avrupa ile Rusya'yı baş başa bırakıp aradan tüydü.
Rusya Ukrayna'yı zamana yayıp neredeyse yuttu.
Çin de hazırlıklarını tamamladı, Tayvan'ı yutmak üzere.
Bu durumda Trump ben de Amerika adına bir şeyler kapayım, dedi ve Venezüella'nın petrolüne konma adına ağır vasıta şoförlüğünden bozma başkan Maduro'yu kaçırdı.
Yetmedi Danimarka'ya ait Grönland adasını Amerika'nın güvenliği için istedi.
Gerekçesinde de Rusya ve Çin Grönland'ı işgal edecek, buna fırsat vermemeliyiz, dedi.
Hatta bunun için oğlu ile Danimarka prensesinin evlenmesi ve Grönland'ın çeyiz olarak Amerika'ya bırakılması gerektiğini söyledi. Trump Amerikan başkanı değil Osmanlı padişahı gibi mübarek!
Ama Trump'ın Grönland'ı ilhak etme düşüncesi Amerika'ya başka bir cephenin açılmasına sebep oldu. Avrupa Birliği Danimarka'nın arkasında durdu ve şimdilik bu haydutluğa "Dur!" dedi. Amerika Rusya'ya karşı Avrupa'yı terk etmişti, Avrupa şimdi de Amerika ile karşı karşıya geldi.
Trump Çin'in yükselişini ve yakın zamanda askeri ve ekonomik açıdan Amerika'yı geride bırakacağını görüyor. Onun için China (Çayna!) derken "tsağana" der gibi ağzını öfkeyle yayıyor. Eminim Çinliler duygularını belli etmeden onun bu haliyle epeyce eğleniyorlardır.
Şimdi Trump Çin'in bu yükselişini frenlemek için onun en büyük petrol tedarikçisi İran'ı köşeye sıkıştırmaya çalışıyor. İşte İran'daki molla yönetimine karşı ayaklanmaların esas sebebi küresel ölçekteki bu askeri ve ekonomik rekabet.
İran'da bir rejim değişikliği olmayacak. Mollaları içeride bazı reformlar yapmaya, İsrail'in güvenliğini tehdit etmemeye ve Çin'e ucuza petrol satmamaya ve bazı iktisadi ödünlerle uluslararası sisteme dâhil olmaya zorlayacaklar. Amerika için esas mesele İran'ın ambargolarla illegal satışa yönlendirdiği petrolünü legal düzene dâhil edip Çin'in anormal gelişimini kontrol altına almak.
Yiğidim Trump, Çin'in teknoloji üssü Tayvan'ı yutma niyetinde olduğunu görünce o da Grönland'ı gözüne kestirmişti. Ama olmadı. Ben olsam Jamaika'yı ele geçirirdim. 52 Jamaika! derdim yani. 53 Haiti, 54 Panama, 55 El Salvador, 56 Honduras, 57 Nikaragua, 58 Kosta Rika, 59 Port Of Spain, 60 Fransız Guyanası, 61 Karayipler. O güç bende olsa değil dünyayı güneşi zapt ederdim, yiğidim!
Trump Grönland konusunda "Bu konu yeni değil. Önceki başkanlar döneminde de vardı." diyor.
Ama "Grönland!" derken avını yakalamış bir bulldog gibi yanaklarını sallıyor.
Aslında Amerika açısından bakıldığında Trump argümanlarında haklı. NATO ile Avrupa'nın güvenliğini biz sağlıyoruz ama parayı Araplardan alıyoruz. Bu saçmalık, Avrupa askeri harcamalara katkı vermiyor, o zaman güvenlik konusunda başının çaresine baksın. Öyle bedavadan konfor içinde yaşamak yok.
Artı II. Dünya Savaşı sonrasında huzur ve refah içinde yaşamanın bedeli olarak Amerika kıtasındaki Grönland'ı kıta güvenliği için istiyorum. Vermezseniz askeri güç kullanarak Grönland'ı alacağım. Amerika için Avrupa'nın güvenlik maliyeti çok yüksek. Eski sitem Amerika için enayilik! Çin'in yükselişi karşısında kendi güvenliğim için Amerika kıtasına yöneleceğim.
Trump Avrupa'ya bu dayatmayı yapınca II. Dünya Savaşı sonrasında Amerika'nın öncülüğünde kurulan küresel sistem Grönland üzerinden domino etkisi yaparak dağılıyor. Avrupa Birliği hemen Danimarka'nın arkasında yerini aldı. Çünkü biliyorlar ki, Trump öngörülemez bir lider ve sıradaki hedefi Kanada İzlanda Norveç vs. olabilir. Yani Avrupa Ukrayna savaşı üzerinden Rusya'nın işgal korkusunu yaşarken şimdi bir de Amerika'nın güvenlik tehditleriyle yüzleşmeye başladı.
Avrupa Birliği Amerika'nın Grönland talebine karşı Makron'un öncülüğünde "bazuka" adlı ekonomik yaptırımı hedefleyen yeni bir oluşum başlattı. Bu da yeni bir Fransız komedisi olsa gerek. Hatta Avrupalılar şöyle diyor. "Şayet Harley David marka motor satın alacaksanız bir an önce alın yoksa bir daha Avrupa'da Harley Davidson satışı yapılmayacak!"
Trump'ın Grönland talebinden sonra Avrupalılar birden Amerika'nın dünyada neden olduğu kötülüklere birden ayıldılar. Bilhassa İsrail'e verdiği desteği, Trump'ın Filistin'i Riviera'ya çevirme projesini dillerine doladılar. Yani geçmişte Amerika'nın dünyanın çeşitli ülkelerinde yaptığı işgallerin, darbelerin ucu Avrupa'ya dokunmadığı için ses çıkarmıyorlardı. Ama şimdi Amerika için Avrupa da hedef durumunda.
Türkiye'ye gelince, bütün bu olup bitenler içinde esamisi okunmuyor. Türkiye dünyanın bir ucunda unutulmuş bir köy gibi. Kendi halinde kendi yalanlarıyla oyalanıp gidiyor. Türkiye'de fikriyat iktidar tarafından cezalandırıldığı için ulusal politikadaki fikriyat kısırlığı uluslararası gelişmelerde de kendini gösteriyor. Kısacası Türkiye'nin dünya diye bir dedi yok. Olup bitenleri takip edecek, yorumlayacak ve siyaseten tepki verecek bir idraki yok. Diyorum ya iki kıta birbirinden geri dönüşümü olmayacak şekilde koptu ama Türkiye'nin umurunda değil. Çünkü Türkiye dünyada değil.
Amerika Irak'ı işgal ederken başta İngiltere olmak üzere Avrupalı devletler kuyruğuna takılmışlardı. Amerika NATO'nun şemsiyesi altında Afganistan'ı bombalarken hiçbir Avrupalının aklına uluslararası hukukun ihlali gelmiyordu. NATO Fransa öncülüğünde Libya'yı bombalarken NATO üyesi Türkiye de çark etmişti. Suriye gözü dönmüş çetelerle parçalanırken insan derisine yazılmış Birleşmiş Milletlerdeki İnsan Hakları Beyannamesi Avrupalıların umurunda değildi. Siyonist İsrail Filistin'de soykırım yaparken Avrupalılar sadece izlemekle yetiniyorlardı.
Bakıyorum da şimdilerde Amerikalı siyahi aktivist Martin Luther King'in Vietnam savaşı karşıtı söylemlerini öne çıkarıyorlar. Yukarıdaki bütün kötülüklerin Amerika'nın öncülüğünde yapıldığını dillendiriyorlar. Venezüella'nın devlet başkanı Maduro'nun palas pandıras kaçırılmasının büyük bir skandal olduğunu vurguluyorlar. Donald Trump'ın "Ya Grönland beni alacak, ya ben Grönland'ı alacağım!" türündeki meydan okuyuşu karşısında Amerikan siyasî tarihindeki bütün menfi olayları bir çırpıda sayıp döküyorlar. İslam ülkelerinin ve dünyadaki küçük ülkelerin on yıllarca mağduru olduğu Amerikan belası nihayet döndü dolaştı, ona göz yuman Avrupa'yı vurmaya başladı. Amerika'nın II. Dünya Savaşı sonrasında Avrupa'ya sağladığı konfor nihayet sona erdi. Avrupa Rusya'nın askeri tehdidiyle, Çin'in ekonomik istilasıyla ve Amerika'nın güven vermeyen dış politikasıyla yüzleşmek üzere. Trump Grönland'a çıkarma yaparsa NATO ölür. Makron'un Bazukası askeri bir sıfata bürünür. İslam coğrafyasındaki bunca savaş, işgal, darbe, ölüm, kan ve gözyaşından sonra Amerika'nın Grönland'ı alacak olması bana heyecan veriyor. Trump yiğidim, Grönland seni kesmezse 300.000 nüfuslu İzlanda var, stratejik öneme sahip Faroe Adaları var! Yiğidim, sen batıdan gel, biz doğudan Viyana önlerinde buluşalım.
Notlar;
Amerika artık zenginlik üretme, ülkelere umut vadetme konusunda ortakları arasında rıza üretemiyor. Onun için de küresel düzende sürekli irtifa kaybediyor. Amerika'nın aksine Çin zenginlik üretme ve ortaklarına umut vadetme konusunda rıza üretebiliyor. Buna bağlı olarak küresel ölçekte hızla yükseliyor.
Amerika Komodor ejderi gibidir. Avını tek hamlede saldırıp yutmaz. Ona saldırır ve bekler. Sonra bir daha saldırır. Kurban içeriden antikor üretebilirse direnir. Amerika kurbanının antikor üretmediğini gördüğü anda son bir hamle ile saldırıp avını yutar. Süleyman Seyfi Öğün
Bir diplomatın sözü. Bugünlerde Amerika'daki MAGA'cıların içindeki dengeleri en iyi anlayan başkent Tahran. / Tahran dünyanın baş belasının anatomisinin tüm ayrıntılarına vakıf. Bunun biraz daha ötesi şeytanla bizzat tanışmak.
Amerika görünürde İsrail'e yardım ediyor ama gerçekte İsrail'i saplandığı batakta daha da dibe itiyor. Amerika'da kamuoyu bilhassa Epstein dosyalarının yayınlanmasından sonra yıllarca sırtında yük olmuş Siyonizm kamburunu taşıyamayacağı gerçeğine uyanıyor. Asıl final İran ile Amerika arasında değil Amerika gibi süper bir gücün küresel hegemonyasına mal olan İsrail arasında yaşanacak gibi görünüyor.
Çin'de bir hafta kalırsanız bu ülke ile ilgili güzel bir hikâye yazabilirim, dersiniz. Çin'de bir ay kalırsanız bu ülke ile ilgili iyi bir makale yazabilirim dersiniz. Şayet Çin'de bir yıldan daha uzun bir süre kalırsanız bu ülke ile ilgili hiçbir şey yazamazsınız. Çünkü Çin'i tanıdıkça hiçbir şeyi anlayamamak gibi bir gerçekle yüzleşmiş olursunuz.
Türk siyasetçilerin çekilmez bir Budist ayini olarak salı nutukları.
Eskiler muhaberat derlerdi, bir haberin bir yerden alınıp salimen başka bir yere ulaştırılmasına ve değeri eksiltilmeden muhatabına sunulmasına.
Malumunuzdur ki, eskiden iletişim araçları bu kadar yaygın ve dakik değildi. Ankara'da neler oluyor, hangi politikacı ne düşünüyor, ne söyledi, ne yaptı, bunlar ahali için mühim şeylerdi. İletişim çevirmeli telefonlarla, telgraflarla, fakslarla sağlanıyordu. Sonra ulusal ve yerel gazetelerde yayınlanıp kahvehane dedikodularına konu oluyordu.
Şimdilerde durum çok daha değişik. Türk siyasetçileri için salı nutukları bir tür mastürbasyon gibi. Bir adam kürsüye çıkıyor aklına geldiği gibi konuşuyor. Bir sürü adam da onun attığı hamasi nutuklarda keramet arıyor. Kerameti kendinden menkul bu nutukların ülke gerçekleriyle uyuşup uyuşmadığını mesele eden yok. Her grup kendi tebaasını tatmin etme peşinde.
Bir nevi könül közün çağırman. Moğol rahiplerin çıkardığı o uğursuz gezegen uğultusu kaplıyor bütün ülkeyi. Depresif, kasvetli, çaresiz, kısır, soğuk bir iklim çöküyor ülkeye bu salılarda. Haftada bir saçmalama mecburiyetleri var sanki. Ülke ve dünya gündeminden kopuk mastürbasyon günü bu.
Oysa ciddi bir siyasetçi gün gelir bir konuda birden fazla açıklama yapma gereği de duyabilir. Ya da bir hafta konuşma gereği duymayabilir. Bunlar ise her salı günü bir ayin gibi toplanıp hep aynı duayı ediyorlar. Bu kitlesel şizofreniye kimse dur, demeyecek mi?
Uyarı: Her hakkı mahfuzdur. Bu sebeple eser sahibinin onayı olmaksızın yazının bütün olarak bu sayfadan başka bir yerde neşredilmesi hukuken yasaktır. Bu yazının her türlü neşri, 5846 sayılı kanun hükümlerine tabidir.
VARDIM HİNT ELİNE KUMAŞ GETİRDİM - 100
Ben tam Mahmut Arıkan Bey sözü neden Yavuz Ağıralioğlu kadar dinlenilir kılamıyor, neden iktidarın belirlediği gündemin sığlığında kayboluyor, anaakım medyada artık neden eskisi kadar diksiyonu düzgün cümle kuramıyor, Soğuk Savaş dönemi Türkiye'sinde inşa edilmiş Milli Görüş Hareketi, esas liderinin vefatıyla, bazı talebelerinin de tam teşekküllü Siyonizm neferine dönüşmesiyle, paradigma iflas mı etti? Çünkü memlekette artık komünizm tehlikesi yok, Soğuk Savaş döneminin şartlarında da değiliz, diye düşünürken;
Yani sağdan bakınca soldan bakınca elde var Mahmut Arıkan! Onun da bir ciğerciye gidişi var, 40 yıllık Milli Görüşçü'nün bile ciğerleri dağlanır azizim.
Ya bu ülkede gördüğüm garip bir şey var. Bu ülkede makamlar bir meseleye çözüm bulmak için değil, o makamı ele geçirenin çocukluğundan, gençliğinden kalmış eksikliğini gidermek için var. Yani adam Sadet Partisi'ne genel başkan olmasının nedeni partiyi meclise sokmak, ülkede sözü dinlenir ciddi bir parti hüviyetine büründürmek, ülke meselelerinin çözümüne ilişkin faklı zaviyeler sunmak değil de şöyle bir gece vakti tam teşekküllü bir ciğercide mükellef bir sofrada ciğer yemekmiş. Uzaylılar ciğerciyi basmış. Adam koskoca Amerika başkanı ama Mc Donalds'ta burger yemeye öyle gitmiyor meselâ.
Demek ki kazara ol saraya kurulsak Romalılar gibi gırtlağımıza kaz tüyü salıp yediklerimizi kusacağız ki daha çok yiyebilelim. Hey be yiğidim, nereden nereye?
Filistin'i, Gazze'yi, Kudüs'ü kurtarmak için yola çıktık ama soluğu ciğercide aldık.
Siyonistlere karşı tek başına psikolojik harp eden Engin Ataman'ı aradınız mı? Bu davaya sinerji verecek hiçbir şeyi akıl edemiyorsunuz? Hazır ciğercideyken ara adamı. Ona "Engin abi ben bir Milli Görüşçüyüm, Siyonistlere mal taşıyan gemilere mani olamıyorum ama en azından sana ciğer ısmarlayabilirim." deseydin bari.
II. Dünya Savaşı sonrasında kurulan dünya dağılıyor, onun yerine bambaşka bir dünya kuruluyor, demiştik.
Türkiye o eski dünyanın en kritik birkaç ülkesinden biriydi; NATO üyesi bir ülkeydi ama NATO üyesi değilmiş gibi başına buyruk davranıyordu.
Avrupa Birliği'ne üye değil, olmaya çalışıyordu ama Avrupa'nın ekonomik anlamda en rahat sömürdüğü bir ülkeydi.
Aynı durum Amerika ile askeri açıdan geçerliydi. Amerika'nın Türkiye'de askeri üsleri mevcuttu ama sanki onlar yokmuş gibi egemenlik, hakimiyet nutukları atılıyordu.
Ama artık bu eski düzen dağılıyor. Daha doğrusu Avrupa Amerika'nın askeri işgalinden peyderpey kurtuluyor. Çünkü bu durumun Amerika'ya iktisadi anlamda maaliyeti çok yüksekti.
Soğuk Savaş döneminden kalma kurumlar gözlerimizin önünde parçalanıyor. Yani normalde birinin bir şey söylemesi gerekirdi, değil mi? Türkiye'nin bu değişimdeki tavrı ilkesel olarak şu yöndedir. Bu köklü değişim arzu ettiğimiz şekilde gelişmez, bizim umduğumuz şartlar olmazsa biz de şöyle bir tavır alırız. Dünyada ölçekli bir olay, değişim vs. olduğunda 90 milyon Türk insanının adına gayet senyör bir lisan ile bir şeyler söylemeniz icap eder. Bunlarda öyle bir şey yok. Sanki Türkiye diye bir ülke yok. Ya da Amerika ile ters düşmekten ve iktidardan gitmekten korkuyorlar.
Amerika ile yine dost kalmaya devam mı ederiz? Olmadı eski asker arkadaşımız Almanlara mı döneriz. Bizi bunca yıl hakir görmüş Avrupa'ya Yiğidim Trup tepeden dalar biz hayalarından mı sıkarız, cevabı verilmesi gereken bir sürü soru var. Mizansen de olsa bir gazeteciye sordurtup insan üç beş cümle kelâm eder. Bizimkilerde öyle bir şey yok! Hâlâ İsmet İnönü'nün "Yeni bir dünya kurulur, Türkiye o dünyada yerini alır." dış politika sathında seyrediyorlar. Ama bugünkü dünya İsmet İnönü'nün o sözü ettiği uyuşuk dünya değil ki.
Türkiye Soğuk Savaş döneminin dar kalıplı politikacılarının elinde esir bugün. Soruyu şöyle soralım. Dünyadaki bütün siyasî, askeri, iktisadî dengelerin Grönland adası yüzünden altüst olduğunu, bu belirsizlikte Türkiye'nin şimdiden dış politikada bir rota belirlemesi gerektiğini Bahçeli'ye nasıl izah edersiniz? Daha doğrusu onun öyle bir derdi, endişesi olur mu? Bu çağda modern bir ülkeyi Çin masallarıyla uyutmanın bedeli herkes için çok ağır olur.
Yani belki siz anlamak istemiyorsunuz ama bu ülke bir an önce ölmenizi ve ülkenin esaretten kurtulmasını, kurumların eski saygın düzenine dönmesini, liyakat ve ehliyetle toplumun yeniden güçlenmesini, sizin adınızın her şeyden silinmesini istiyor.
Dinin, kuru ahlakçılığın, kanunun hiçbir işe yaramadığı, ruhundaki acıya hiçbir modern prospektüsün çare olamadığı böylesi dönemlerde insan geçmişte bıraktıklarına döner. Toplumlar da böyledir. O kadar hızlı koştuk ki, ruhumuz geride kaldı. Az şurada oturup onun bize yetişmesini bekleyelim.
Bıktı, bu toplum yarım akıllı politikacıların günaşırı azarından, korkutmasından bıktı, usandı. Kendisini oyalayacak bir çıkış yolu arıyor artık. Kalandar Gecesi kutlamaları yapıldı, bölük pörçük. Kutlamayı cimere şikâyet eden öküzler olmuş memlekette. Çıngıraklı yaban adamından ürkmüş galiba. Ne kadar özgüveni düşük, lokal mistik, takıntılı, korkak, şizoid, insani alışverişi donmuş bir insan türü türetti bu topraklar.
Bu mutant manyaklar yüzünden toplum psikolojik açıdan deşarj olamıyor. Rakamlarla korkutulmuş bir toplum, gülüp eğlenemiyor. İşte bu donukluğu biraz eritme adına Uzungöl Kış Festivali makul görünüyordu. Ta ki, onun siyasal İslamcı nefesi değip Angur Festivaline dönüşüne kadar.
Bu türden organizasyonlarda belediyelerin, bilhassa Trabzon belediyelerinin, yerli sanatkarları sahneye bedava çıkarma, onun parasını iç etme, ona sadece şöhretini pekiştirme fırsatı verme ama dışarıdan getirdiği üçüncü sınıf sanatçılara keseyi açma aymazlığı var. Ve bu bir değil, iki değil, üç değil, dört değil. Her festival öncesinde Trabzonlu sanatçılara emrivaki yapma aymazlığı klasik oldu Karadeniz festivallerinde. Herkese para verir Trabzonlu belediyeler, kendi sanatkârını insandan saymaz!
Trabzon belediyesi yaptığı her işte 3. sınıf malzeme 4. sınıf işçilik kullanır. 3 farklı aracı o işten yer, doyar, geriye kalan da esas işi yapan emekçinin karşılığı olur. Şimdi aynı anlayışı bu festivalde yapmış Trabzon belediye şeysi. Adam her halükârda mutlu!
Çünkü Hopeşra'ya muhtarlık yapamayacak adam Trabzon'u yönetiyor. Daha ne olsun.
Organizasyon Trabzonspor'un Akyazı'daki derbi maçı gibi. Girersin ama çıkamazsın. Bu türden organizasyonların tek çözümü toplu ulaşım. Uzungöl'e inen tren ulaşım bakanının eseri. Etrafta inekler otluyor, İsviçre Alpleri gibi.
İnsanın bu modern hayata karşı biraz Hopşeralı olması, oynaması, eğlenmesi, içindeki kurtları dökmesi ruh sağlığı açısından iyidir ama bunu kendi sanatkarını kandırarak, çok kötü bir organizasyonla yapıp sifonu çekmeyi unutmuş bir çocuk gibi mutluluk pozları veriyor olmak utanç verici.
Trabzon'da İspanyolca bilen tek kişi yok. Ama İspanyol şarkıcı davet ettiler festivale. Ne kadar para ödediler o kadına? Fadime Halaya ödeme yapamıyorlar, sebebi belediyenin parası yok! İspanyol hatuna para var. Artık arada nasıl bir trafik dönüyorsa.
Ezcümle muhafazakar İslamcıların dini, imanı paradır. İnsan emeğine zerre saygıları olmaz. Her işte mutlak kazançlarına bakarlar. Ve dikkat edin dışkısını yeni düşürmüş sokak şeyi gibi de en mutlu onlardır.
Dünya Siyonizm'i Gazze'de uyguladığı soykırımla uluslararası hukuku çökertti. Bu sahipsiz ortamda Amerika Çin ve Rusya'ya karşı güvenliğini tahkim etmek için gözünü Grönland'a çevirdi. Danimarka üzerinden Avrupa Birliği'ni tehdit etti. Avrupa Birliği ise Amerika'nın bu ergen tehdidi karşısında Danimarka'nın arkasında durdu. Ve Amerika ile Avrupa Birliği arasındaki siyasî ve ekonomik ilişki geri dönüşü olmayacak bir şekilde ayrıştı.
Avrupa Birliği için Donald Trump özelinde Amerika'nın buyurgan tavrı öngörülemez, geleneksel Avrupa için rahatsız edici ve kaygı verici bir boyuttaydı. Bu ayrışma Kanada'nın, İngiltere'nin ve Fransa'nın yönünü Çin'e dönmesine sebep oldu. Bu kritik kopuşla Rusya'nın Ukrayna'da eli epeyce rahatladı. Çin adeta Avrupalı şirketlerin istilasına uğradı. Çin Avrupa Birliği ülkelerinin ilişkileri geliştirme trendine ekonomik açıdan yaklaşıyor. İlginçtir hiçbir ülkeyi siyasî partner olarak görmüyor. Kısacası Avrupa Birliği II. Dünya Savaşı sonrasında ilk kez Amerika'nın domine ettiği dünyada kendi politik gerçekliğiyle yüzleşiyor. Amerika'nın himayesi olmadan askeri ve iktisadî açıdan ayakta kalmanın yollarını arıyor. Amerika'nın Soğuk Savaş döneminde yürüttüğü abartılı siyasî propagandanın iç yüzüyle yüzleşiyor.
Amerika bu şımarıklıkla giderse, dünyadaki diğer devletleri hakir gören, onların içişlerine karışan tavrına devam ederse, diğer ülkelerle ilişkilerinde saygıyı ve karşılıklı büyümeyi esas alan Çin küresel düzenin yeni patronu olacak. Zaten Amerika Latin Amerika ve Ortadoğu'da küstah ve saldırgan tavrıyla, Siyonistlere verdiği destekle dünyanın geri kalan tarafından terk ediliyor. Dünyanın en büyük gücü küresel ölçekte kendisini marjinalleştiriyor. Bu gidişle daha da gerileyecek ve kendi kıtasına hapsolmuş iç meselelerine gömüşmüş hasta bir ülkeye dönüşecek.
Amerikan adalet bakanlığınca ortaya saçılan Epstein dosyaları ile ilgili olarak...
Daha önce Julian Assange'ın sızdırdığı Wikilieaks belgelerinden daha önemli değiller.
Julian Assange'ın sızdırdığı Wilileaks belgelerinde Amerikan askerilerinin Irak'ta sivilleri planlı olarak öldürdüğünü gösteriyordu. Diğeri ise dünya politik elitinin aralarındaki ayak oyunlarına dair bir sürü magazinel zırıltıydı.
Aslında açıklanan Epstein dosyalarında da yeni bir şey yok. Küresel elitlerin sapıklıkta ulaştığı son noktanın bir sürü belge ile sulandırılmış hali.
Batı medeniyeti zaten açık bir porno toplumuydu. Porno endüstrisinde bütün bunlar alenen yapılıyordu. Burada esas mesele bu sektörün dünya Siyonizm'i için seferber edilmiş olmasıdır.
Başka bir açıdan bakıldığında ise Batı medeniyetinin ahlaksızlığı daha bir ayan oluyor. Pandemi heyulası yıllarında dünyayı bir korku hapishanesine çevirmişlerdi.
Aslında Batı medeniyetinin ne olduğunu, maskesinin altındaki karanlık yüzü o vetirede görmüştük.
Ardından Siyonistlerin Gazze'de yaptıkları soykırıma destek veren Avrupa ve Amerika'nın ve de onların katliamlarına sessiz kalarak bölgedeki uşaklarının ne denli barbar olduklarını bir kez daha göstermişlerdi.
Aslında bugün dünya; Gazze'de uluslararası hukukun ve insanlığın vicdanının bitişinin lanetini yaşıyor bir nevi. Hakeza aynı şeyi Ukrayna'da yapmışlardı.
Şimdi hiçbir ahlaki gerekçeleri olmadan aynı şeyi İran'a karşı yapmayı planlıyorlar.
Yalnız Amerikan'ın küresel hegemonyası büyük bir gürültüyle çöküyor. Bu çöküş Avrupa denen lanetli kıtayı da birlikte dibe çekiyor. Tıpkı Roma İmparatorluğu gibi Amerika da ilk önce ahlaki açıdan çözülüyor, sonra tüm kurumları çözülüp dağılacak. Fiziksel açıdan geri dönüşümü olmayacak şekilde eriyecek. İnsanlar çok uzak olmayan bir zamanda Abraham Lincoln gemisinin yosunlu batığına tüplü dalışlar yapacaklar.
Yazar Bülent Akyürek Türk edebiyatında bilhassa yeraltı edebiyatı alanında önemli sayılabilecek bir isimdi. Ama ülkedeki kültür hayatının çarpıklığı onun edebi kariyerini görünmez kıldı. Onunla Yolcu dergisinde yazmış olmamız benim için silik bir hatıraydı.
Bülent Akyürek evreni itibarıyla Anadolu'nun sahipsiz öksüzlüğünü temsil ediyor. Bu topraklarda 1000 yıl hayat sürsen de hiçbir otorite, kurum, makam sana asla "Ne derdin var?" diye sormaz. Sağ iktidarlar seni insan olarak bile görmez. Kendi halinde öylesine sessiz sedasız yaşayıp ölürsün. Müslümanlar ise maharetinden ötürü seni sahiplenir gibi görünür. Ama modern bir toplumda örgütlü olmadıklarından bunu beceremezler. Bu durumda tıpkı Kafka gibi modern hayatı bir türlü baş edilemeyen bir bela olarak görürüsün. Bu durum da zaman içinde bir yazar için klasik bir reflekse dönüşür. Neyse.
Bülent Akyürek'in Cinnetim Cennetimdir adlı eserini yıllar önce okumuştum. Dili yalın, fikriyatı sathi idi. Tenezzül edilmemiş bir hayata güçlü bir felsefi eleştiri getiremiyordu. Ama derinlerde bir varoluş sancısı, daha doğrusu hayatta yok sayılmış olmanın acısı hissediliyordu. Edebiyatı ve hayatı ciddiye fazla almıyor olmasına rağmen yazıyor gibiydi. Bu durum onu edebiyat disiplini açısından ne var ediyordu, ne de tümden yok sayıyordu.
Kişisel gelişim furyasına dönük yaptığı alegorik eleştiriler, ilk etapta insana makul geliyordu. Ama bu bahis modern psikoloji açısından çok uzun ve çok daha derindi. Ciddi anlamda sosyoloji ve modern psikoloji bilmek gerekiyordu. Zira en küçük bir konuda bile Himalaya ölçeğinde külliyetler çıkıyor insanın karşısına.
Aslında Bülent Akyürek'in modern hayatın ve teknolojinin arazlarına karşı kısır ahlakçı bir tavırla söylediği bütün o şeyler, bugünkü siyasal İslamcıların modern bir ülkeyi yönetirken ki ilkel ve tutarsız tavırlarıyla aynı. Hem modern bir ülkeyi yönetiyorlar hem de yönettikleri ülkenin modernliğinden şikayetçiler. Nefret ettikleri ülkeyi çeyrek asırdır yönetiyorlar; onun nimetlerine talipler ama arazlarını ıslah etme hususunda sabırları yok!
Modern hayatı tanrının bir arızası gibi görüyorlar. Oysa modern hayat tanrının bir arızası değildir. Tanrının kanunlarını koyduğu bir hayatın insan aklıyla dönüştürülmüş başka bir formudur. Onun da ciddi bir ahlakı, tutarlılığı, insana sunduğuyla bir bereketi ve sakınılacak yönleri mevcuttur. Müslüman bu aşamada tefekkür edip bir şeyler söyleyecek yerde ya ağlıyor ya da ilkel insanlar gibi mızrağını çekip o şeyi tehdit ediyor, yok sayıyor. Müslümanlar bu konuda hâlâ 90'lardaki köylülüğü aşamadılar. Aşamadığı için de köylü bir Gakkoş gibi bakıyorlar hayata.
Yani Manhattan'da bir gökdelenin 40. katında yaşayan bir Müslüman'ın hayatının ilmihaline ilişkin bir sözünüz yok mu? O da tanrının yarattığı hayatın bir bahsi değil mi? Yani Bülent Akyürek'in çilesi üzerinden bakarsak New York'u havaya uçurmamız gerekiyor. Ama ben bir Müslüman'ın hem New York'ta yaşayıp hem de Times Square'de teravih kılabileceğini düşünüyorum. İngilizler buharlı makineyle okyanusları geçip Hindistan'ı işgal ettiler, ama Anadolu'daki çilehaneler 3 zeytinle 40 gün çile dolduran dervişlerle dolu. İşte Bülent Akyürek o çileli dervişlerin sonuncusuydu. Oysa dünya Bülent Akyürek'in hafife aldığı kadar basit bir yer değildi. Onun edebi çabasını, acısını göğüslerken gösterdiği metaneti, yalın bir insan olma hususundaki cesaretini elbette takdir ediyorum. Bence klinik gözlem gücü Nobel edebiyat ödülü almış Fransız yazar Annie Ernaux adlı yazardan aşağı değildi. Ama bu dünyada Türk bir yazar olarak doğmanın sonsuza kadar yok sayılmak gibi ağır bir kaderi var. Bülent Akyürek de bunu yaşayarak bu dünyadan çekip gitti. Onu bir sosyal medya hesabından sildiğimde beni tekrar ekleyecek kadar mütevazi bir insandı. Allah ona rahmet etsin.
Uyarı: Her hakkı mahfuzdur. Bu sebeple eser sahibinin onayı olmaksızın yazının bütün olarak bu sayfadan başka bir yerde neşredilmesi hukuken yasaktır. Bu yazının her türlü neşri, 5846 sayılı kanun hükümlerine tabidir.
Yani sağdan bakınca soldan bakınca elde var Mahmut Arıkan! Onun da bir ciğerciye gidişi var, 40 yıllık Milli Görüşçü'nün bile ciğerleri dağlanır azizim.
Ya bu ülkede gördüğüm garip bir şey var. Bu ülkede makamlar bir meseleye çözüm bulmak için değil, o makamı ele geçirenin çocukluğundan, gençliğinden kalmış eksikliğini gidermek için var. Yani adam Sadet Partisi'ne genel başkan olmasının nedeni partiyi meclise sokmak, ülkede sözü dinlenir ciddi bir parti hüviyetine büründürmek, ülke meselelerinin çözümüne ilişkin faklı zaviyeler sunmak değil de şöyle bir gece vakti tam teşekküllü bir ciğercide mükellef bir sofrada ciğer yemekmiş. Uzaylılar ciğerciyi basmış. Adam koskoca Amerika başkanı ama Mc Donalds'ta burger yemeye öyle gitmiyor meselâ.
Demek ki kazara ol saraya kurulsak Romalılar gibi gırtlağımıza kaz tüyü salıp yediklerimizi kusacağız ki daha çok yiyebilelim. Hey be yiğidim, nereden nereye?
Filistin'i, Gazze'yi, Kudüs'ü kurtarmak için yola çıktık ama soluğu ciğercide aldık.
Siyonistlere karşı tek başına psikolojik harp eden Engin Ataman'ı aradınız mı? Bu davaya sinerji verecek hiçbir şeyi akıl edemiyorsunuz? Hazır ciğercideyken ara adamı. Ona "Engin abi ben bir Milli Görüşçüyüm, Siyonistlere mal taşıyan gemilere mani olamıyorum ama en azından sana ciğer ısmarlayabilirim." deseydin bari.
II. Dünya Savaşı sonrasında kurulan dünya dağılıyor, onun yerine bambaşka bir dünya kuruluyor, demiştik.
Türkiye o eski dünyanın en kritik birkaç ülkesinden biriydi; NATO üyesi bir ülkeydi ama NATO üyesi değilmiş gibi başına buyruk davranıyordu.
Avrupa Birliği'ne üye değil, olmaya çalışıyordu ama Avrupa'nın ekonomik anlamda en rahat sömürdüğü bir ülkeydi.
Aynı durum Amerika ile askeri açıdan geçerliydi. Amerika'nın Türkiye'de askeri üsleri mevcuttu ama sanki onlar yokmuş gibi egemenlik, hakimiyet nutukları atılıyordu.
Ama artık bu eski düzen dağılıyor. Daha doğrusu Avrupa Amerika'nın askeri işgalinden peyderpey kurtuluyor. Çünkü bu durumun Amerika'ya iktisadi anlamda maaliyeti çok yüksekti.
Soğuk Savaş döneminden kalma kurumlar gözlerimizin önünde parçalanıyor. Yani normalde birinin bir şey söylemesi gerekirdi, değil mi? Türkiye'nin bu değişimdeki tavrı ilkesel olarak şu yöndedir. Bu köklü değişim arzu ettiğimiz şekilde gelişmez, bizim umduğumuz şartlar olmazsa biz de şöyle bir tavır alırız. Dünyada ölçekli bir olay, değişim vs. olduğunda 90 milyon Türk insanının adına gayet senyör bir lisan ile bir şeyler söylemeniz icap eder. Bunlarda öyle bir şey yok. Sanki Türkiye diye bir ülke yok. Ya da Amerika ile ters düşmekten ve iktidardan gitmekten korkuyorlar.
Amerika ile yine dost kalmaya devam mı ederiz? Olmadı eski asker arkadaşımız Almanlara mı döneriz. Bizi bunca yıl hakir görmüş Avrupa'ya Yiğidim Trup tepeden dalar biz hayalarından mı sıkarız, cevabı verilmesi gereken bir sürü soru var. Mizansen de olsa bir gazeteciye sordurtup insan üç beş cümle kelâm eder. Bizimkilerde öyle bir şey yok! Hâlâ İsmet İnönü'nün "Yeni bir dünya kurulur, Türkiye o dünyada yerini alır." dış politika sathında seyrediyorlar. Ama bugünkü dünya İsmet İnönü'nün o sözü ettiği uyuşuk dünya değil ki.
Türkiye Soğuk Savaş döneminin dar kalıplı politikacılarının elinde esir bugün. Soruyu şöyle soralım. Dünyadaki bütün siyasî, askeri, iktisadî dengelerin Grönland adası yüzünden altüst olduğunu, bu belirsizlikte Türkiye'nin şimdiden dış politikada bir rota belirlemesi gerektiğini Bahçeli'ye nasıl izah edersiniz? Daha doğrusu onun öyle bir derdi, endişesi olur mu? Bu çağda modern bir ülkeyi Çin masallarıyla uyutmanın bedeli herkes için çok ağır olur.
Yani belki siz anlamak istemiyorsunuz ama bu ülke bir an önce ölmenizi ve ülkenin esaretten kurtulmasını, kurumların eski saygın düzenine dönmesini, liyakat ve ehliyetle toplumun yeniden güçlenmesini, sizin adınızın her şeyden silinmesini istiyor.
Dinin, kuru ahlakçılığın, kanunun hiçbir işe yaramadığı, ruhundaki acıya hiçbir modern prospektüsün çare olamadığı böylesi dönemlerde insan geçmişte bıraktıklarına döner. Toplumlar da böyledir. O kadar hızlı koştuk ki, ruhumuz geride kaldı. Az şurada oturup onun bize yetişmesini bekleyelim.
Bıktı, bu toplum yarım akıllı politikacıların günaşırı azarından, korkutmasından bıktı, usandı. Kendisini oyalayacak bir çıkış yolu arıyor artık. Kalandar Gecesi kutlamaları yapıldı, bölük pörçük. Kutlamayı cimere şikâyet eden öküzler olmuş memlekette. Çıngıraklı yaban adamından ürkmüş galiba. Ne kadar özgüveni düşük, lokal mistik, takıntılı, korkak, şizoid, insani alışverişi donmuş bir insan türü türetti bu topraklar.
Bu mutant manyaklar yüzünden toplum psikolojik açıdan deşarj olamıyor. Rakamlarla korkutulmuş bir toplum, gülüp eğlenemiyor. İşte bu donukluğu biraz eritme adına Uzungöl Kış Festivali makul görünüyordu. Ta ki, onun siyasal İslamcı nefesi değip Angur Festivaline dönüşüne kadar.
Bu türden organizasyonlarda belediyelerin, bilhassa Trabzon belediyelerinin, yerli sanatkarları sahneye bedava çıkarma, onun parasını iç etme, ona sadece şöhretini pekiştirme fırsatı verme ama dışarıdan getirdiği üçüncü sınıf sanatçılara keseyi açma aymazlığı var. Ve bu bir değil, iki değil, üç değil, dört değil. Her festival öncesinde Trabzonlu sanatçılara emrivaki yapma aymazlığı klasik oldu Karadeniz festivallerinde. Herkese para verir Trabzonlu belediyeler, kendi sanatkârını insandan saymaz!
Trabzon belediyesi yaptığı her işte 3. sınıf malzeme 4. sınıf işçilik kullanır. 3 farklı aracı o işten yer, doyar, geriye kalan da esas işi yapan emekçinin karşılığı olur. Şimdi aynı anlayışı bu festivalde yapmış Trabzon belediye şeysi. Adam her halükârda mutlu!
Çünkü Hopeşra'ya muhtarlık yapamayacak adam Trabzon'u yönetiyor. Daha ne olsun.
Organizasyon Trabzonspor'un Akyazı'daki derbi maçı gibi. Girersin ama çıkamazsın. Bu türden organizasyonların tek çözümü toplu ulaşım. Uzungöl'e inen tren ulaşım bakanının eseri. Etrafta inekler otluyor, İsviçre Alpleri gibi.
İnsanın bu modern hayata karşı biraz Hopşeralı olması, oynaması, eğlenmesi, içindeki kurtları dökmesi ruh sağlığı açısından iyidir ama bunu kendi sanatkarını kandırarak, çok kötü bir organizasyonla yapıp sifonu çekmeyi unutmuş bir çocuk gibi mutluluk pozları veriyor olmak utanç verici.
Trabzon'da İspanyolca bilen tek kişi yok. Ama İspanyol şarkıcı davet ettiler festivale. Ne kadar para ödediler o kadına? Fadime Halaya ödeme yapamıyorlar, sebebi belediyenin parası yok! İspanyol hatuna para var. Artık arada nasıl bir trafik dönüyorsa.
Ezcümle muhafazakar İslamcıların dini, imanı paradır. İnsan emeğine zerre saygıları olmaz. Her işte mutlak kazançlarına bakarlar. Ve dikkat edin dışkısını yeni düşürmüş sokak şeyi gibi de en mutlu onlardır.
Dünya Siyonizm'i Gazze'de uyguladığı soykırımla uluslararası hukuku çökertti. Bu sahipsiz ortamda Amerika Çin ve Rusya'ya karşı güvenliğini tahkim etmek için gözünü Grönland'a çevirdi. Danimarka üzerinden Avrupa Birliği'ni tehdit etti. Avrupa Birliği ise Amerika'nın bu ergen tehdidi karşısında Danimarka'nın arkasında durdu. Ve Amerika ile Avrupa Birliği arasındaki siyasî ve ekonomik ilişki geri dönüşü olmayacak bir şekilde ayrıştı.
Avrupa Birliği için Donald Trump özelinde Amerika'nın buyurgan tavrı öngörülemez, geleneksel Avrupa için rahatsız edici ve kaygı verici bir boyuttaydı. Bu ayrışma Kanada'nın, İngiltere'nin ve Fransa'nın yönünü Çin'e dönmesine sebep oldu. Bu kritik kopuşla Rusya'nın Ukrayna'da eli epeyce rahatladı. Çin adeta Avrupalı şirketlerin istilasına uğradı. Çin Avrupa Birliği ülkelerinin ilişkileri geliştirme trendine ekonomik açıdan yaklaşıyor. İlginçtir hiçbir ülkeyi siyasî partner olarak görmüyor. Kısacası Avrupa Birliği II. Dünya Savaşı sonrasında ilk kez Amerika'nın domine ettiği dünyada kendi politik gerçekliğiyle yüzleşiyor. Amerika'nın himayesi olmadan askeri ve iktisadî açıdan ayakta kalmanın yollarını arıyor. Amerika'nın Soğuk Savaş döneminde yürüttüğü abartılı siyasî propagandanın iç yüzüyle yüzleşiyor.
Amerika bu şımarıklıkla giderse, dünyadaki diğer devletleri hakir gören, onların içişlerine karışan tavrına devam ederse, diğer ülkelerle ilişkilerinde saygıyı ve karşılıklı büyümeyi esas alan Çin küresel düzenin yeni patronu olacak. Zaten Amerika Latin Amerika ve Ortadoğu'da küstah ve saldırgan tavrıyla, Siyonistlere verdiği destekle dünyanın geri kalan tarafından terk ediliyor. Dünyanın en büyük gücü küresel ölçekte kendisini marjinalleştiriyor. Bu gidişle daha da gerileyecek ve kendi kıtasına hapsolmuş iç meselelerine gömüşmüş hasta bir ülkeye dönüşecek.
Amerikan adalet bakanlığınca ortaya saçılan Epstein dosyaları ile ilgili olarak...
Daha önce Julian Assange'ın sızdırdığı Wikilieaks belgelerinden daha önemli değiller.
Julian Assange'ın sızdırdığı Wilileaks belgelerinde Amerikan askerilerinin Irak'ta sivilleri planlı olarak öldürdüğünü gösteriyordu. Diğeri ise dünya politik elitinin aralarındaki ayak oyunlarına dair bir sürü magazinel zırıltıydı.
Aslında açıklanan Epstein dosyalarında da yeni bir şey yok. Küresel elitlerin sapıklıkta ulaştığı son noktanın bir sürü belge ile sulandırılmış hali.
Batı medeniyeti zaten açık bir porno toplumuydu. Porno endüstrisinde bütün bunlar alenen yapılıyordu. Burada esas mesele bu sektörün dünya Siyonizm'i için seferber edilmiş olmasıdır.
Başka bir açıdan bakıldığında ise Batı medeniyetinin ahlaksızlığı daha bir ayan oluyor. Pandemi heyulası yıllarında dünyayı bir korku hapishanesine çevirmişlerdi.
Aslında Batı medeniyetinin ne olduğunu, maskesinin altındaki karanlık yüzü o vetirede görmüştük.
Ardından Siyonistlerin Gazze'de yaptıkları soykırıma destek veren Avrupa ve Amerika'nın ve de onların katliamlarına sessiz kalarak bölgedeki uşaklarının ne denli barbar olduklarını bir kez daha göstermişlerdi.
Aslında bugün dünya; Gazze'de uluslararası hukukun ve insanlığın vicdanının bitişinin lanetini yaşıyor bir nevi. Hakeza aynı şeyi Ukrayna'da yapmışlardı.
Şimdi hiçbir ahlaki gerekçeleri olmadan aynı şeyi İran'a karşı yapmayı planlıyorlar.
Yalnız Amerikan'ın küresel hegemonyası büyük bir gürültüyle çöküyor. Bu çöküş Avrupa denen lanetli kıtayı da birlikte dibe çekiyor. Tıpkı Roma İmparatorluğu gibi Amerika da ilk önce ahlaki açıdan çözülüyor, sonra tüm kurumları çözülüp dağılacak. Fiziksel açıdan geri dönüşümü olmayacak şekilde eriyecek. İnsanlar çok uzak olmayan bir zamanda Abraham Lincoln gemisinin yosunlu batığına tüplü dalışlar yapacaklar.
Yazar Bülent Akyürek Türk edebiyatında bilhassa yeraltı edebiyatı alanında önemli sayılabilecek bir isimdi. Ama ülkedeki kültür hayatının çarpıklığı onun edebi kariyerini görünmez kıldı. Onunla Yolcu dergisinde yazmış olmamız benim için silik bir hatıraydı.
Bülent Akyürek evreni itibarıyla Anadolu'nun sahipsiz öksüzlüğünü temsil ediyor. Bu topraklarda 1000 yıl hayat sürsen de hiçbir otorite, kurum, makam sana asla "Ne derdin var?" diye sormaz. Sağ iktidarlar seni insan olarak bile görmez. Kendi halinde öylesine sessiz sedasız yaşayıp ölürsün. Müslümanlar ise maharetinden ötürü seni sahiplenir gibi görünür. Ama modern bir toplumda örgütlü olmadıklarından bunu beceremezler. Bu durumda tıpkı Kafka gibi modern hayatı bir türlü baş edilemeyen bir bela olarak görürüsün. Bu durum da zaman içinde bir yazar için klasik bir reflekse dönüşür. Neyse.
Bülent Akyürek'in Cinnetim Cennetimdir adlı eserini yıllar önce okumuştum. Dili yalın, fikriyatı sathi idi. Tenezzül edilmemiş bir hayata güçlü bir felsefi eleştiri getiremiyordu. Ama derinlerde bir varoluş sancısı, daha doğrusu hayatta yok sayılmış olmanın acısı hissediliyordu. Edebiyatı ve hayatı ciddiye fazla almıyor olmasına rağmen yazıyor gibiydi. Bu durum onu edebiyat disiplini açısından ne var ediyordu, ne de tümden yok sayıyordu.
Kişisel gelişim furyasına dönük yaptığı alegorik eleştiriler, ilk etapta insana makul geliyordu. Ama bu bahis modern psikoloji açısından çok uzun ve çok daha derindi. Ciddi anlamda sosyoloji ve modern psikoloji bilmek gerekiyordu. Zira en küçük bir konuda bile Himalaya ölçeğinde külliyetler çıkıyor insanın karşısına.
Aslında Bülent Akyürek'in modern hayatın ve teknolojinin arazlarına karşı kısır ahlakçı bir tavırla söylediği bütün o şeyler, bugünkü siyasal İslamcıların modern bir ülkeyi yönetirken ki ilkel ve tutarsız tavırlarıyla aynı. Hem modern bir ülkeyi yönetiyorlar hem de yönettikleri ülkenin modernliğinden şikayetçiler. Nefret ettikleri ülkeyi çeyrek asırdır yönetiyorlar; onun nimetlerine talipler ama arazlarını ıslah etme hususunda sabırları yok!
Modern hayatı tanrının bir arızası gibi görüyorlar. Oysa modern hayat tanrının bir arızası değildir. Tanrının kanunlarını koyduğu bir hayatın insan aklıyla dönüştürülmüş başka bir formudur. Onun da ciddi bir ahlakı, tutarlılığı, insana sunduğuyla bir bereketi ve sakınılacak yönleri mevcuttur. Müslüman bu aşamada tefekkür edip bir şeyler söyleyecek yerde ya ağlıyor ya da ilkel insanlar gibi mızrağını çekip o şeyi tehdit ediyor, yok sayıyor. Müslümanlar bu konuda hâlâ 90'lardaki köylülüğü aşamadılar. Aşamadığı için de köylü bir Gakkoş gibi bakıyorlar hayata.
Yani Manhattan'da bir gökdelenin 40. katında yaşayan bir Müslüman'ın hayatının ilmihaline ilişkin bir sözünüz yok mu? O da tanrının yarattığı hayatın bir bahsi değil mi? Yani Bülent Akyürek'in çilesi üzerinden bakarsak New York'u havaya uçurmamız gerekiyor. Ama ben bir Müslüman'ın hem New York'ta yaşayıp hem de Times Square'de teravih kılabileceğini düşünüyorum. İngilizler buharlı makineyle okyanusları geçip Hindistan'ı işgal ettiler, ama Anadolu'daki çilehaneler 3 zeytinle 40 gün çile dolduran dervişlerle dolu. İşte Bülent Akyürek o çileli dervişlerin sonuncusuydu. Oysa dünya Bülent Akyürek'in hafife aldığı kadar basit bir yer değildi. Onun edebi çabasını, acısını göğüslerken gösterdiği metaneti, yalın bir insan olma hususundaki cesaretini elbette takdir ediyorum. Bence klinik gözlem gücü Nobel edebiyat ödülü almış Fransız yazar Annie Ernaux adlı yazardan aşağı değildi. Ama bu dünyada Türk bir yazar olarak doğmanın sonsuza kadar yok sayılmak gibi ağır bir kaderi var. Bülent Akyürek de bunu yaşayarak bu dünyadan çekip gitti. Onu bir sosyal medya hesabından sildiğimde beni tekrar ekleyecek kadar mütevazi bir insandı. Allah ona rahmet etsin.
Uyarı: Her hakkı mahfuzdur. Bu sebeple eser sahibinin onayı olmaksızın yazının bütün olarak bu sayfadan başka bir yerde neşredilmesi hukuken yasaktır. Bu yazının her türlü neşri, 5846 sayılı kanun hükümlerine tabidir.
27 Mart 2026 Cuma
VARDIM HİNT ELİNE KUMAŞ GETİRDİM - 99
Törkiş feylesof Dücane'nin son programı çok kötüydü. Feylesof felsefenin temel terimleriyle konuşmak yerine onları terk edip modern dünyanın dipsiz kaosuna dalınca tek kelime ile dağılıyor. İçindeki patetik kişilik ayan oluyor. Neyse, Dücace'nin bu tarz bilimsel kıroluğunu şimdilik göz ardı edelim. Ona onun felsefi çabalarını verimliliğe dönüştürecek, ona üzerinde daha derin felsefi sözler edebileceği bazı sualler yöneltelim. Klasik felsefe insanın henüz yerçekiminden kopmadığı insanın insan, eşyanın da eşya olduğu durağan zamanların hayatın anlamına dair sözüydü. Oysa günümüzde felsefe insanın robotlaştığı, robotların insanlaştığı, her gün yeni bir dünyanın kurulduğu, hendesik bir hayatın olabildiğine mobil aktığı bir hayatın henüz söylenmeyi başarılamamış zayi sözüdür. Yani modern hayatın insanı ve dünyayı kuşatıcı bir felsefesi henüz yapılabilmiş değildir. En azından benim felsefeyle ilgili kanaatim bu yöndedir. Şimdi felsefeyi bu güne taşıma adına Dücane'ye bazı sualler edelim.
1- Meselâ felsefenin babası Aristoteles'i yaşadığı antik dünyadan alıp bugüne getirsek ve ona 1998 yılında Belçika'da düzenlenen F1 yarışındaki kazayı izletmiş olsaydık üstat tam olarak nasıl bir yorum yapardı?
2- Meselâ Suç Ve Ceza romanının yazarı Fyodor Dostoyevski, Lenin ve Stalin dönemindeki Sibirya sürgünlerini, idamları görmüş olsaydı yazdığı romana nasıl bir şerh düşerdi?
3- Diego Armando Maradona Vatikan'da papanın "Dünyadaki tüm fakir çocuklar için üzülüyoruz." vaazını dinlerken içinden "Sen onu külahıma anlat. Madem onlar üzülüyorsun sarayın altınlarını satıp o çocuklar için bir şeyler yapsana!" sözünü nasıl değerlendiriyorsunuz. Yoksulluk ve adaletsizlik sadece İslam dünyasına has bir veba mıdır?
4- Meselâ, İslam tarihçisi Fuat Sezgin'in bir ömür yaptığı ilmi araştırmaların sonucunda söylediği "burada müstakil bir Avrupa medeniyeti yok, İslam medeniyetinden kopya edilmiş ara bir medeniyet formu var." sözü ile "bugün İslam'ın modern dünyaya söyleyecek bir sözü yok!"mealindeki yorumunuz arasındaki paradoksu nasıl değerlendiriyorsunuz?
5- Ve son olarak ülkedeki siyasal İslamcı iktidarın uhdesindeki Diyanete danışmanlık yapmış Hayrettin Kahraman'ın "Allah Hz. Muhammed'i nurdan yarattı ve ona kendi ruhundan üfledi." sözünün İslam itikadı açısından sorunlu buluyor musunuz? Yani Hz. Allah Adem'i topraktan ama Hz. Muhammed'i nurdan mı yarattı? Bu türden itikadi bir sapkınlığın Hıristiyanlıktan farkı nedir?
Latin Amerika'daki devrimcilerin mottosu; libertad o muerte (özgürlük ya da ölüm) idi. Bir kamyon şoförünün elinde bu iş pijamalı trajik bir mahkuma dönüştü. Maduro artık bir mağdur. Dünya siyaset tarihi açısından bakıldığında tam bir skandal! Trump şimdi de Grönland'ı istiyor. Ardından Antartika'daki penguenlere vali atayıp onları vergiye bağlaması tahmin ediliyor. Trump yiğidim, o Mağdurolardan bizde mebzul miktarda paket mevcuttur! (Cümle tamamen siyasi bir mizah olup mahkemelerde aleyhimde delil olarak kullanılamaz!)
Bizdeki Mağdurolar demişken, Amerika'nın alarmıyla Maduro'nun kayıp altınları aranıyor. Çinlilerin bir zamanlar Batum'da oynadıkları Stalin'in Kayıp Altınları oyunu gibi komik bir durum var ortada.
Kulis bilgilerine göre Mağdurolar yaklaşan fırtına öncesinde iç cepheyi muhkemleştirme adına CHP'li belediyelerin hukuk bariyerine toslayan bazı işlerini halledeceklermiş. Hukuksuzca tutulan siyasî figürler ve gazeteciler tutuksuz yargılanmak şartıyla serbest bırakılacakmış.
Siyasette, bürokraside, medyada yaşanan çürümeye mani olmak adına muhalif partilerin insan kaynaklarından sisteme ciddi anlamda takviye yapılacakmış.
Gelelim İran'da yaşanan olayların içyüzüne.
Amerika ve İsrail destekli İran'da faaliyet gösteren silahlı Kürt örgütü Pejak ajanlarının başlattığı tamamen sipariş bir ayaklanma teşebbüsü bu son olaylar. Bunu Türklerin yoğun olarak yaşadığı Tebriz, İsfahan ve Şiraz'da herhangi bir hareketlilik olmamasından da anlamak mümkündür.
İran'da bunlar yaşanırken perde arkasında istihbarat örgütleri harıl harıl çalışıyor. Türkiye'den İran'a ciddi bir istihbarat akışı mevcutmuş. İran'daki bu kalkışma bölgedeki Kürtlerin elinde patlayacak gibi görünüyor.
Diğer yandan Türkiye İran'daki Türkleri kontrol altında tutuyor. İran'daki Türklerin gözü Tahran'daki gelişmelerde; kulağı ise Türkiye'de. İran sistemi tahkim etme adına bugünlerde kritik noktalara habire Türkleri atıyor. İran dış müdahale ile işgal edilip dize getirilebilecek bir ülke değildir. Ciddi bir devlet geleneğine sahiptir. Ama Türkiye'nin yönlendirmesiyle Molla yönetimi kendi içinde bir iktidar değişimine gidebilir. Bu İran ve bölge için en makul olanı.
Batılı haber ajanslarının İran ile ilgili yaptığı haberlerin ve yorumların çoğu gerçeklikten uzak ve manipülatif. Aylarca çalışmışlar İran'daki ayaklanma provasına.
Pandemide olduğu gibi birden köpürtmüşler bu olayları.
Kısacası İran'daki ayaklanmalarda Türkiye elân kritik bir konumda bulunuyor. Ve oradaki ayaklanmalarda Pejak ajanları başı çekiyor.
Kalandar kutlamalarına bakıyorum da, rahmetli Engin Ardıç'ın söylediği şeyler aklıma geliyor. Bir çok şey bu ülkeye yakışmıyor. Kalandar kutlamaları da öyle. Hâlâ göçebe gibi duruyoruz bu topraklarda. Önceki yıllara göre Kalandar kutlamalarına ilginin artması güzel bir şey ama kutlamaları fecaat! Kostümler uyduruk, özensiz, herhangi bir estetiğe uymayan türden. İnsanlar bu kutlamalarda duygularını çifte atan katır gibi dışarı vuruyor. Yahu yabanadamı kılıklı o tiplerin üzerine atlayan hanzo gördüm bu kutlamalarda. Olmuyor da zorla değil. Yani biraz özenli kıyafetlerle, horonlu, türkülü, kemençeli, neşeli, esprili kutlama yapmak o kadar zor mu? Yani bizde kültür böyle! Belediyelerin bu türden kültürel şeylerde bezi olmaz. Kalandar kutlaması Karadeniz'de ciddi bir kült idi geçmişte. Bizim Mustafa Kara Kalandar Soğuğu'nu çekmişti. Karadeniz'de geçmişteki zorlu yaşam koşullarını anlatan bir filmdi. Ben Kalandar Çörekleri romanını yazdım. Bu işin esas mucidi olan kemençeci Yusuf Cemal Keskin'in rahmetli validesinden bizzat dinledim bu unutulmuş geleneği. Düşündüm taşındım tam 6 yılda oturdum yazdım. Kitaba ilgi hiç yok gibi. Çünkü bizim Trabzonlular doğuştan her bir haltı bilirler. Doğru dürüst bir şey okumazlar. Okumadıkları için bilmezler. Bilmedikleri için de Kalandar Gecesi kutlamalarında ne yapacaklarını bilemezler. İşin ruhunu bilmiyorsun, nasıl kutlayacaksın. Öküz gibi dilmacıların üzerine atlayarak kutlama yapıyorlar. Onun için Kalandar Gecesi kutlamaları yapılamıyor, yapılmaya çalışılanlar da bu ülkeye yakışmıyor. Çünkü ne olduğunu ne belediyeler biliyor, ne de sıradan insanlar. Bilinmeyen bir şeyin de kutlaması yaban ayısının arılarla dansı gibi oluyor.
İran konusuna şöyle kısaca bir bakacak olursak;
Efendim şah zamanında İran çok modern bir ülkeymiş. İran petrolü millileştirmiş, İran İslam devriminden sonra ülke mollaların kontrolüne geçmiş, Mollalar da kadim devlet geleneği olan İran'ı mahvetmiş, İran'da insan hakları yokmuş! Bunların hiçbiri Batılıların umurunda değil. Onların üzerinde uzunca çalışılmış ajandaları var. Zamanı geldiğinde düğmeye basılıyor ve saldıracakları ülkeye karşı dünya ölçeğinde bir kara propaganda başlıyor. Ve maalesef bu kara propagandanın Batı dışı topraklarda alıcısı da mevcut.
Meselâ tekno oligarklar Amerika'da ziyadesiyle mevcut. Irak'ı işgal eden neo-conların çoğu Evangelist tarikatına mensup dindarlardı. Bu haliyle İranlı mollalar o modern barbarların yanında melâike gibi kalıyor. Meselâ Amerika'nın bazı eyaletlerinde idam cezası hâlâ yürürlükte. İran'dan tek farkı idam öncesinde mahkumlara istediklerini yeme fırsatı sunuyorlar. Özgürlük konusuna gelirsek; daha geçenlerde Minnesota eyaletinde polisten kaçmaya çalışan Rene Good adlı bir kadını hiç acımadan vurup öldürdüler.
2003'te Irak'ı işgal ederken Saddam Hüseyin'in elinde kimyasal silah var, yalanını uydurmuşlardı. Afganistan'ı işgal ederken El Kaide'nin bu ülkede yuvalandığı bahanesini öne sürmüşlerdi. Sonra da Afganistan'ı Taliban'a teslim etmişlerdi. Venezüella devlet başkanı Maduro'yu paketlerken uyuşturucu kartellerini himaye ettiği yalanını uydurdular. Akabinde Maduro'nun uyuşturucu trafiğini yönettiğine dair ellerinde kanıt olmadığını dillendirdiler. Şimdi de İran halkına İran'ı molla yönetiminden kurtarmayı vaadediyorlar. Maksat İran'ın petrolüne çökmek. İran'ı çokuluslu şirketlerin talanına açmak; orada Çin'i batıdan kuşatacak askeri üsler kurmak ve İsrail'in güvenliği için İran'da kukla bir iktidar tesis etmek. Ezcümle Amerika'nın İran halkına vadettiği özgürlük esasen modern anlamda bir tür kölelikten başka bir şey değil.
Tuhaf ama Amerika hâlâ ergen bir toplum. Başkan Trump'ın konuşurken ki tavırları da öyle. Bu Amerikalılarda sürekli bir hava atma durumu var. Dikkat edin Trump'ın konuşurken ses tonu çocuk gibi. Akıl alır gibi değil.
Şimdi, nasıl ki İsrail daha önce ansızın saldırmıştı İran'a, aynı şekilde İran içindeki ajanlarıyla yeni bir ayaklanma denemesinde bulundu. Trump da bu ayaklanmanın amacına ulaşması için İran'ı vurmakla tehdit etti. Ama bu tehditler pek bir işe yaramadı.
Çünkü İran geçen savaşta Tel Aviv'i füzelerle vurmuştu. Olası bir saldırıda İsrail'i hedef alacağını açıkladı. Amerika'nın geri adım atmasında birçok faktör var.
Devrim sırasında yaşanan rehine krizinin Jimmy Carter'ın başkanlığına mal olmuş olması bu faktörlerden ilki.
Amerika'nın Körfez üslerinde konuşlanmış askeri üsleri İran için rahatlıkla kırılacak taze yumurtalar gibi.
Artı İran'ın Hürmüz boğazını petrol trafiğine kapatması dünya ekonomisi ciddi bir kaos demek. Trum bir ara konuşurken bir yandan da petrol borsasına bakıyordu.
Çin'in yükselen ekonomisi için İran'ın petrolü hayati bir öneme sahip. Yani Amerika İran'a saldırırsa Çin ister istemez açık ya da gizli bir şekilde bu savaşa müdahil olacak.
Türkiye'nin ekonomisi Suriye iç savaşında yaşananlardan epeyce etkilenmişti. Amerika'nın İran'a askeri müdahalesi Türkiye için önü alınamaz yeni bir göç dalgası demek.
Türkiye Amerika'nın bölgedeki en istikrarlı ortağı. Bunu riske etmesi çok zor.
Her şeye rağmen Rusya İran'ın arkasında tetikte bekliyor. Siz beni Ukrayna bataklığında batırdınız, ben de aynı şeyi size İran'da yapacağım!
Körfez ülkelerinin ehli keyif şeyleri, şehvetperestleri lüks hayatları mahvı perişan olacak. İran'ın iki füzesiyle yeniden çöl bedevisine dönecekler. Trump'a ödedikleri haraçları kesecekler!
Yani tarihte İran Bizans imparatorunu yakalayıp altın eriyiği yutturmuş bir millettir. O kadar toprak ve zenginlik gözünü doyuramadı, gel seni petrolle doyurayım!
Kısacası Trump İran'a saldırmaya cesaret edemedi! Çünkü İran her şeye rağmen hamlesi öngörülemeyen bir ülkedir. Öngörülemediği için hâlâ tehdit durumunda.
Ha bu şu demek değildir. Amerika İran'a saldırmadı diye mollalar Tahran'da koltuklarında rahatça oturmaya devam edecekler. İran'ın her açıdan ciddi reformlara ihtiyacı var. Türkiye İran'ın bu dönüşümüne ve Batı ile dengeli bir ilişki kurmasına yardımcı olabilir. Ankara'nın siyasi tarihinde bu türden tecrübe ziyadesiyle mevcuttur.
Siyasal İslamcıların çeyrek asırlık iktidarlarında ülkeye olan aidiyet duygumuzu yitirdik.
Gururumuz o kadar çok çiğnendi ki, artık hiçbir şeyi gurur meselesi yapacak durumda değiliz.
O kadar çok ötekileştirildik, aşağılandık, yok sayıldık ki, artık bir çoğumuz bu ülkedeki hiçbir şeyi sahiplenme gereği duymuyoruz.
Sürekli korkutulup bastırıldığımızdan bu ülkeye dair gerçek düşüncelerimizi söylemekten çekinir olduk.
O kadar çok felâket yaşadık ki, artık daha kötüsü ne olabilir diye merak etmiyoruz bile.
Ruhunu mahkeme kararlarıyla imha ettiğiniz bir milletten ülkesi için kahramanlık yapmasını bekleyemezsiniz.
Onun için Dücane'nin ısmarlama hamaset nutukları umurumuzda değil.
Uyarı: Her hakkı mahfuzdur. Bu sebeple eser sahibinin onayı olmaksızın yazının bütün olarak bu sayfadan başka bir yerde neşredilmesi hukuken yasaktır. Bu yazının her türlü neşri, 5846 sayılı kanun hükümlerine tabidir.
1- Meselâ felsefenin babası Aristoteles'i yaşadığı antik dünyadan alıp bugüne getirsek ve ona 1998 yılında Belçika'da düzenlenen F1 yarışındaki kazayı izletmiş olsaydık üstat tam olarak nasıl bir yorum yapardı?
2- Meselâ Suç Ve Ceza romanının yazarı Fyodor Dostoyevski, Lenin ve Stalin dönemindeki Sibirya sürgünlerini, idamları görmüş olsaydı yazdığı romana nasıl bir şerh düşerdi?
3- Diego Armando Maradona Vatikan'da papanın "Dünyadaki tüm fakir çocuklar için üzülüyoruz." vaazını dinlerken içinden "Sen onu külahıma anlat. Madem onlar üzülüyorsun sarayın altınlarını satıp o çocuklar için bir şeyler yapsana!" sözünü nasıl değerlendiriyorsunuz. Yoksulluk ve adaletsizlik sadece İslam dünyasına has bir veba mıdır?
4- Meselâ, İslam tarihçisi Fuat Sezgin'in bir ömür yaptığı ilmi araştırmaların sonucunda söylediği "burada müstakil bir Avrupa medeniyeti yok, İslam medeniyetinden kopya edilmiş ara bir medeniyet formu var." sözü ile "bugün İslam'ın modern dünyaya söyleyecek bir sözü yok!"mealindeki yorumunuz arasındaki paradoksu nasıl değerlendiriyorsunuz?
5- Ve son olarak ülkedeki siyasal İslamcı iktidarın uhdesindeki Diyanete danışmanlık yapmış Hayrettin Kahraman'ın "Allah Hz. Muhammed'i nurdan yarattı ve ona kendi ruhundan üfledi." sözünün İslam itikadı açısından sorunlu buluyor musunuz? Yani Hz. Allah Adem'i topraktan ama Hz. Muhammed'i nurdan mı yarattı? Bu türden itikadi bir sapkınlığın Hıristiyanlıktan farkı nedir?
Latin Amerika'daki devrimcilerin mottosu; libertad o muerte (özgürlük ya da ölüm) idi. Bir kamyon şoförünün elinde bu iş pijamalı trajik bir mahkuma dönüştü. Maduro artık bir mağdur. Dünya siyaset tarihi açısından bakıldığında tam bir skandal! Trump şimdi de Grönland'ı istiyor. Ardından Antartika'daki penguenlere vali atayıp onları vergiye bağlaması tahmin ediliyor. Trump yiğidim, o Mağdurolardan bizde mebzul miktarda paket mevcuttur! (Cümle tamamen siyasi bir mizah olup mahkemelerde aleyhimde delil olarak kullanılamaz!)
Bizdeki Mağdurolar demişken, Amerika'nın alarmıyla Maduro'nun kayıp altınları aranıyor. Çinlilerin bir zamanlar Batum'da oynadıkları Stalin'in Kayıp Altınları oyunu gibi komik bir durum var ortada.
Kulis bilgilerine göre Mağdurolar yaklaşan fırtına öncesinde iç cepheyi muhkemleştirme adına CHP'li belediyelerin hukuk bariyerine toslayan bazı işlerini halledeceklermiş. Hukuksuzca tutulan siyasî figürler ve gazeteciler tutuksuz yargılanmak şartıyla serbest bırakılacakmış.
Siyasette, bürokraside, medyada yaşanan çürümeye mani olmak adına muhalif partilerin insan kaynaklarından sisteme ciddi anlamda takviye yapılacakmış.
Gelelim İran'da yaşanan olayların içyüzüne.
Amerika ve İsrail destekli İran'da faaliyet gösteren silahlı Kürt örgütü Pejak ajanlarının başlattığı tamamen sipariş bir ayaklanma teşebbüsü bu son olaylar. Bunu Türklerin yoğun olarak yaşadığı Tebriz, İsfahan ve Şiraz'da herhangi bir hareketlilik olmamasından da anlamak mümkündür.
İran'da bunlar yaşanırken perde arkasında istihbarat örgütleri harıl harıl çalışıyor. Türkiye'den İran'a ciddi bir istihbarat akışı mevcutmuş. İran'daki bu kalkışma bölgedeki Kürtlerin elinde patlayacak gibi görünüyor.
Diğer yandan Türkiye İran'daki Türkleri kontrol altında tutuyor. İran'daki Türklerin gözü Tahran'daki gelişmelerde; kulağı ise Türkiye'de. İran sistemi tahkim etme adına bugünlerde kritik noktalara habire Türkleri atıyor. İran dış müdahale ile işgal edilip dize getirilebilecek bir ülke değildir. Ciddi bir devlet geleneğine sahiptir. Ama Türkiye'nin yönlendirmesiyle Molla yönetimi kendi içinde bir iktidar değişimine gidebilir. Bu İran ve bölge için en makul olanı.
Batılı haber ajanslarının İran ile ilgili yaptığı haberlerin ve yorumların çoğu gerçeklikten uzak ve manipülatif. Aylarca çalışmışlar İran'daki ayaklanma provasına.
Pandemide olduğu gibi birden köpürtmüşler bu olayları.
Kısacası İran'daki ayaklanmalarda Türkiye elân kritik bir konumda bulunuyor. Ve oradaki ayaklanmalarda Pejak ajanları başı çekiyor.
Kalandar kutlamalarına bakıyorum da, rahmetli Engin Ardıç'ın söylediği şeyler aklıma geliyor. Bir çok şey bu ülkeye yakışmıyor. Kalandar kutlamaları da öyle. Hâlâ göçebe gibi duruyoruz bu topraklarda. Önceki yıllara göre Kalandar kutlamalarına ilginin artması güzel bir şey ama kutlamaları fecaat! Kostümler uyduruk, özensiz, herhangi bir estetiğe uymayan türden. İnsanlar bu kutlamalarda duygularını çifte atan katır gibi dışarı vuruyor. Yahu yabanadamı kılıklı o tiplerin üzerine atlayan hanzo gördüm bu kutlamalarda. Olmuyor da zorla değil. Yani biraz özenli kıyafetlerle, horonlu, türkülü, kemençeli, neşeli, esprili kutlama yapmak o kadar zor mu? Yani bizde kültür böyle! Belediyelerin bu türden kültürel şeylerde bezi olmaz. Kalandar kutlaması Karadeniz'de ciddi bir kült idi geçmişte. Bizim Mustafa Kara Kalandar Soğuğu'nu çekmişti. Karadeniz'de geçmişteki zorlu yaşam koşullarını anlatan bir filmdi. Ben Kalandar Çörekleri romanını yazdım. Bu işin esas mucidi olan kemençeci Yusuf Cemal Keskin'in rahmetli validesinden bizzat dinledim bu unutulmuş geleneği. Düşündüm taşındım tam 6 yılda oturdum yazdım. Kitaba ilgi hiç yok gibi. Çünkü bizim Trabzonlular doğuştan her bir haltı bilirler. Doğru dürüst bir şey okumazlar. Okumadıkları için bilmezler. Bilmedikleri için de Kalandar Gecesi kutlamalarında ne yapacaklarını bilemezler. İşin ruhunu bilmiyorsun, nasıl kutlayacaksın. Öküz gibi dilmacıların üzerine atlayarak kutlama yapıyorlar. Onun için Kalandar Gecesi kutlamaları yapılamıyor, yapılmaya çalışılanlar da bu ülkeye yakışmıyor. Çünkü ne olduğunu ne belediyeler biliyor, ne de sıradan insanlar. Bilinmeyen bir şeyin de kutlaması yaban ayısının arılarla dansı gibi oluyor.
İran konusuna şöyle kısaca bir bakacak olursak;
Efendim şah zamanında İran çok modern bir ülkeymiş. İran petrolü millileştirmiş, İran İslam devriminden sonra ülke mollaların kontrolüne geçmiş, Mollalar da kadim devlet geleneği olan İran'ı mahvetmiş, İran'da insan hakları yokmuş! Bunların hiçbiri Batılıların umurunda değil. Onların üzerinde uzunca çalışılmış ajandaları var. Zamanı geldiğinde düğmeye basılıyor ve saldıracakları ülkeye karşı dünya ölçeğinde bir kara propaganda başlıyor. Ve maalesef bu kara propagandanın Batı dışı topraklarda alıcısı da mevcut.
Meselâ tekno oligarklar Amerika'da ziyadesiyle mevcut. Irak'ı işgal eden neo-conların çoğu Evangelist tarikatına mensup dindarlardı. Bu haliyle İranlı mollalar o modern barbarların yanında melâike gibi kalıyor. Meselâ Amerika'nın bazı eyaletlerinde idam cezası hâlâ yürürlükte. İran'dan tek farkı idam öncesinde mahkumlara istediklerini yeme fırsatı sunuyorlar. Özgürlük konusuna gelirsek; daha geçenlerde Minnesota eyaletinde polisten kaçmaya çalışan Rene Good adlı bir kadını hiç acımadan vurup öldürdüler.
2003'te Irak'ı işgal ederken Saddam Hüseyin'in elinde kimyasal silah var, yalanını uydurmuşlardı. Afganistan'ı işgal ederken El Kaide'nin bu ülkede yuvalandığı bahanesini öne sürmüşlerdi. Sonra da Afganistan'ı Taliban'a teslim etmişlerdi. Venezüella devlet başkanı Maduro'yu paketlerken uyuşturucu kartellerini himaye ettiği yalanını uydurdular. Akabinde Maduro'nun uyuşturucu trafiğini yönettiğine dair ellerinde kanıt olmadığını dillendirdiler. Şimdi de İran halkına İran'ı molla yönetiminden kurtarmayı vaadediyorlar. Maksat İran'ın petrolüne çökmek. İran'ı çokuluslu şirketlerin talanına açmak; orada Çin'i batıdan kuşatacak askeri üsler kurmak ve İsrail'in güvenliği için İran'da kukla bir iktidar tesis etmek. Ezcümle Amerika'nın İran halkına vadettiği özgürlük esasen modern anlamda bir tür kölelikten başka bir şey değil.
Tuhaf ama Amerika hâlâ ergen bir toplum. Başkan Trump'ın konuşurken ki tavırları da öyle. Bu Amerikalılarda sürekli bir hava atma durumu var. Dikkat edin Trump'ın konuşurken ses tonu çocuk gibi. Akıl alır gibi değil.
Şimdi, nasıl ki İsrail daha önce ansızın saldırmıştı İran'a, aynı şekilde İran içindeki ajanlarıyla yeni bir ayaklanma denemesinde bulundu. Trump da bu ayaklanmanın amacına ulaşması için İran'ı vurmakla tehdit etti. Ama bu tehditler pek bir işe yaramadı.
Çünkü İran geçen savaşta Tel Aviv'i füzelerle vurmuştu. Olası bir saldırıda İsrail'i hedef alacağını açıkladı. Amerika'nın geri adım atmasında birçok faktör var.
Devrim sırasında yaşanan rehine krizinin Jimmy Carter'ın başkanlığına mal olmuş olması bu faktörlerden ilki.
Amerika'nın Körfez üslerinde konuşlanmış askeri üsleri İran için rahatlıkla kırılacak taze yumurtalar gibi.
Artı İran'ın Hürmüz boğazını petrol trafiğine kapatması dünya ekonomisi ciddi bir kaos demek. Trum bir ara konuşurken bir yandan da petrol borsasına bakıyordu.
Çin'in yükselen ekonomisi için İran'ın petrolü hayati bir öneme sahip. Yani Amerika İran'a saldırırsa Çin ister istemez açık ya da gizli bir şekilde bu savaşa müdahil olacak.
Türkiye'nin ekonomisi Suriye iç savaşında yaşananlardan epeyce etkilenmişti. Amerika'nın İran'a askeri müdahalesi Türkiye için önü alınamaz yeni bir göç dalgası demek.
Türkiye Amerika'nın bölgedeki en istikrarlı ortağı. Bunu riske etmesi çok zor.
Her şeye rağmen Rusya İran'ın arkasında tetikte bekliyor. Siz beni Ukrayna bataklığında batırdınız, ben de aynı şeyi size İran'da yapacağım!
Körfez ülkelerinin ehli keyif şeyleri, şehvetperestleri lüks hayatları mahvı perişan olacak. İran'ın iki füzesiyle yeniden çöl bedevisine dönecekler. Trump'a ödedikleri haraçları kesecekler!
Yani tarihte İran Bizans imparatorunu yakalayıp altın eriyiği yutturmuş bir millettir. O kadar toprak ve zenginlik gözünü doyuramadı, gel seni petrolle doyurayım!
Kısacası Trump İran'a saldırmaya cesaret edemedi! Çünkü İran her şeye rağmen hamlesi öngörülemeyen bir ülkedir. Öngörülemediği için hâlâ tehdit durumunda.
Ha bu şu demek değildir. Amerika İran'a saldırmadı diye mollalar Tahran'da koltuklarında rahatça oturmaya devam edecekler. İran'ın her açıdan ciddi reformlara ihtiyacı var. Türkiye İran'ın bu dönüşümüne ve Batı ile dengeli bir ilişki kurmasına yardımcı olabilir. Ankara'nın siyasi tarihinde bu türden tecrübe ziyadesiyle mevcuttur.
Siyasal İslamcıların çeyrek asırlık iktidarlarında ülkeye olan aidiyet duygumuzu yitirdik.
Gururumuz o kadar çok çiğnendi ki, artık hiçbir şeyi gurur meselesi yapacak durumda değiliz.
O kadar çok ötekileştirildik, aşağılandık, yok sayıldık ki, artık bir çoğumuz bu ülkedeki hiçbir şeyi sahiplenme gereği duymuyoruz.
Sürekli korkutulup bastırıldığımızdan bu ülkeye dair gerçek düşüncelerimizi söylemekten çekinir olduk.
O kadar çok felâket yaşadık ki, artık daha kötüsü ne olabilir diye merak etmiyoruz bile.
Ruhunu mahkeme kararlarıyla imha ettiğiniz bir milletten ülkesi için kahramanlık yapmasını bekleyemezsiniz.
Onun için Dücane'nin ısmarlama hamaset nutukları umurumuzda değil.
Uyarı: Her hakkı mahfuzdur. Bu sebeple eser sahibinin onayı olmaksızın yazının bütün olarak bu sayfadan başka bir yerde neşredilmesi hukuken yasaktır. Bu yazının her türlü neşri, 5846 sayılı kanun hükümlerine tabidir.
VARDIM HİNT ELİNE KUMAŞ GETİRDİM - 98
Firavun'un askerleri Hz. Musa'yı kollarından tutmuş Firavun'un huzuruna getiriyormuş. Firavun'un huzuruna giderlerken yolda hamile bir kadına denk gelmişler. Kadın Hz. Musa'nın karşısına dikilmiş ve ona; "Ey Musa, sen dürüst ve güvenilir bir adamsın, yalan konuşmazsın, hırsızlık yapmazsın. Ne suç işledin ki seni tutukladılar." diye sormuş. Hz. Musa karşısındaki kadının önce gözlerinin içine sonra hamile karnına bakmış. "Tamam işte, beni senin bu söylediğin şeyler yüzünden tutukladılar." demiş. Kadın da "Olur mu öyle şey Musa, insan hiç doğruyu konuştuğu, dürüst davrandığı için tutuklayıp hapse atılır mı?" diyerek Hz. Musa'ya itiraz etmiş. Hz. Musa başını öne eğmiş ve kadına; "Senin karnındaki çocuk eşinden değil, onu başka bir adamdan doğuracaksın!" demiş. Bunun üzerine kadın Firavun'un askerlerine dönmüş "Bu adam yalan konuşuyor, onu hemen buradan götürün, Firavun ona vereceği cezaya bana ettiği iftirayı da eklesin." demiş.
Papa 14. Leo'nun Ankara'da söylediği "Hepimiz Tanrı'nın çocuklarıyız. Ve bu durumun da kişisel, sosyal ve siyasî sonuçları vardır." pek talihsiz sözü üzerine.
Bakıyorum da İslâm itikadı açısından son derece sakatlayıcı olan bu söz Müslüman bir ülkede infial uyandırmadı. Kimse Papa 14. Leo'nun bu batıl sözüne itiraz etmedi. Hazirundaki devlet ricali bu sözü sessiz sedasız dinlemekle yetindi. Oysa İslâm itikadında hiçbirimiz tanrının çocuğu değiliz. Hepimiz Allah'ın bir anadan ve bir babadan yarattığı ölümlü kullarız. Hıristiyanlık ile İslâm dini arasında akaidi açıdan bu denli derin ve yapısal bir çelişki mevcuttur. Dahası bu hususta Kur'an'ın Tevbe suresinin 30. ayetinde şöyle buyruluyor. "Yahudiler "Üzeyir Allah'ın oğludur" dediler, Hıristiyanlar da "Mesih (İsa) Allah'ın oğludur" dediler. Bunlar, daha önceki inkârcıların söylediklerine benzer ağızlarından çıkan sözlerdir. Allah onları kahretsin. Nasıl da saptırıyorlar!"
İnsan emeline ulaşmak için herkesi aldatabilir. Ancak insan vicdanını köreltip kendini kolayından aldatamaz. Şayet insan düşünce ve fiilleriyle kendini de aldatmaya başlarsa bu kez karşına kendi yasalarıyla Tanrı çıkar. İnsan Tanrıyı aldatamaz. Şayet insan Tanrıyı da aldatmaya teşebbüs ederse sonu kaçınılmaz olarak hüsran olur. Kısacası insan ahlâkın bu katmanlarını yıkarak cehennemi hak etmiş oluşur. İnsan hayatı boyunca bu ahlak ve vicdan katmanlarını ihlal ettiğinde ise Tanrı'ya söz hakkı bırakmaz. Akıbetini kendisi belirlemiş olur. Ülkedeki mevcut siyasal İslamcıların ahlaki çözülüşünün serüvenine dair...
Devlet sistemiyle bütünleşen insanların beden ve ruh hallerindeki aşırı katılık bilmiyorum sizin de dikkatinizi çekiyor mu? Bu insan katılığı bir yazar olarak benim çok ilgimi çekiyor. Yani insani yönleri örselenmiş derinlikten yoksun, dünya ve medeniyet görgüleri fahiş derecede eksik, sadece sahip oldukları makamları koruma kaygısıyla hareket eden, topluma temas etmeyen bir tür kilitlenmiş karakter vasatı bu. Bir nevi mumya gibi, donmuş, kararmış ve iyice katılaşmış. Çözmeye kalkarsanız kokar, kusturur hatta zehirler seni, gizemli bir şekilde ölürsün. Aslında bu bir türlü ölememe halinin bir devlet makamına vücut bulmuş hali. Bunlar, yani bu mumyalar, tıpkı eski Sovyetler Birliği bürokrasisinde olduğu gibi soğuk ve sıradan tiplerdir. Hiçbir yaratıcı tarafları yoktur. Yüzleri Sibirya rüzgârından botoksludur. Üzüntü verici durumlarda gülerler, gülünesi durumlarda ise kaygılanırlar. Yaşamdaki temel güdüleri korkudur. Sahip olduğu makamı kaybetme korkusu. Ve bu topraklar Hititlerden Romalılardan, Selçuklulardan, Osmanlılardan beri cumhuriyette de insan görünümlü bu canavar türünden yeterince üretiyor. Elân her tarafta mevcutturlar.
Şimdi, içerideki hamam böceklerinin panik hallerini bir kenara bırakıp umumi manzaraya bakacak olursak şöyle bir şey gözlemleniyor.
II. Dünya Savaşından sonra Avrupa'yı askeri olarak işgal etmiş olan Amerika kıtadan çekiliyor. Buna sebep Çin'in askeri ve iktisadi açıdan küresel ölçekte öngörülemez bir şekilde yükselişi.
Bu durumda Avrupa Birliği Rusya'nın askeri tehdidine karşı yalnız kalıyor.
İşte bu aşamada Avrupa Birliği Rusya'nın askeri tehdidine karşı NATO üyesi Türkiye'yi yanında görmek istiyor. En azından Rusya'ya karşı durabilme gücünü göstermesini umuyor.
Avrupa Birliği'nin Amerika'nın kontrolündeki çeyrek asırlık siyasi İslamcıların çürüttüğü siyasi bir yapı ile bir değişim yapması imkânsız. Ama Avrupa Türkiye'nin sosyo-politik ve sosyo-ekonomik işleyişiyle ilgili en gerçekçi bilgilere sahip. Yani sistemin kırıp dökmeden nasıl dönüştürülmesi gerektiğinin farkında. İşe Türkiye'nin üyesi olduğu UEFA'nın direktifleriyle Türk futbol sitemini temizlemekle başladılar. Ardından Türkiye'deki yeni nesil mafya örgütlenmesini Avrupa ayağını deşifre ettiler. Şimdi sıra ülkedeki siyasal çürümüşlüğe çanak tutan medya kolunun tasfiye edilmesinde. Yakında ülkedeki siyaseti kontrolüne alan bütün Soğuk Savaş dönemi tetikçilerinin tutuklanacağı yönünde bir görüş var. Yani Avrupa Birliği kendi geleceği adına Türkiye'yi Amerika adına kilitleyen tüm unsurları görünmez bir elle tasfiye ediyor. Bir başka deyişle Avrupa Birliği Türkiye'deki yerleşik paralel kurumlarıyla Amerikan yörüngesindeki bir iktidarın çeyrek asırda sosyal ve siyasî bünyede oluşturduğu urları tek tek temizliyor. Bu şekilde bir siyasî dönüşüme neden olarak Rusya tehdidine karşı kendi ayakları üzerinde durabilecek, Avrupa ile askeri ve ekonomik açıdan sahici bir ilişki kurabilecek ciddi bir partner tesis etme amacı güdüyor. Kısacası Amerika'nın çeyrek asırda siyasal İslamcılıkla iktidarını bloke ettiği bir ülkeyi Avrupa Birliği kendi geleceği için Rusya'ya karşı temizleyip normalleştiriyor. Ülkedeki siyaseti de hukukla arındırılmış bu yeni yapı üzerinde inşa etmeyi planlıyor.
Her felsefecinin yaptığı gibi Törkiş feylesof Dücane de sonunda tanrıyı öldürdü. Öldürmekle kalmadı öldürdüğü tanrıyı çarmıha da gerdi. Ve tanrının kadavrası üzerinden müritlerine bir dizi bilimsel ve mantıksal izahat yaptı. Bu durum bana komik görünüyor. Aklıma hemen lise yıllarında bir arkadaşımın söylediği şu söz geldi. Felsefeciler uzun tahta bacaklar takmış garip yürüyüşlü palyaçolar gibi, o bacakları bir kere taktınız mı herkesten yüksekte oluyorsunuz ve herkesten uzun adım atabiliyorsunuz. Böylece boyunuza ve adımlarınıza kimse ulaşamıyor.
Belli ki Dücane Müslüman geçmişinden ar ediyor. Ulaştığı yüksek düşünme biçimiyle İslam'ı zamanında Arapların kabile hayatına çekidüzen vermiş primitif toplumları tanzim etmede işe yaramış ama arkası gelmemiş lokal bir töre olarak tanımlıyor. Günümüz modern dünyasında İslam'ın söz hakkı yok, demeye getiriyor. Bir Japon, bir Çinli, bir Afrikalı, bir Avrupalı, bir İskandinav neden Müslüman olsun ki? diye sual ediyor Dücane. Ama neden olmasın ki? diye sorma gereği duymuyor. İslam'ın günümüz modern dünyasına söyleyeceği sözü yok ama Malezya'dan Fas'a Orta Avrupa'dan Güney Afrika'ya kadar yayılmış bir din.
Dücane Seyyit Kutup'un Yoldaki İşaretler'ini, Mevdudi'in Kuran'a Göre Dört Terim'indeki rab, din, ibadet, kul ve tağut kavramlarıyla donanmış bir Müslüman'ın felsefenin ve özgür düşüncenin kıyısından kenarından geçemeyeceğini dillendiriyor. İslam'ın özünde tanrıya ve peygambere itaati emreden bir dinden başka bir şey olmadığını vurguluyor. Sanki Roma İmparatorluğu'nun tanrıları ve modern devlerin yasaları bu itaat olgusunun dışındaymış gibi bir yığın söz budalalığı vesaire.
Yani ne desem bilemedim. Demek ki Dücane'ye göre İslam uleması asırlarca hayal âleminde yaşamışlar. Sıcak çikolata içip göğe havalanan rahipler de felsefenin varlığından bihabermiş. Zaten İslam'ın birçok şeyi Sümerlerden ve Yahudilikten alınmaymış. Erkeklerin şeyini sünnet etmesinin de bir hikmeti yokmuş. Aslında felsefi açıdan bakıldığında Batı Avrupa'nın sömürge tarihi o kadar da kötü bir şey değilmiş. En azından bugünkü ilerleme ve refahın kökeninde o sömürge tarihi varmış.
Dücane sadece İslam'ı modası geçmiş genç kız çeyizi olarak görmüyor. Aynı şeyi Hıristiyanlık ve Yahudilik için de söyleyip bilimperestlik yapıyor. Ama günümüzdeki modern barbarlığa felsefi açıdan bir izahat getiremiyor mesela. İslam'ın tarihin salt bir dönemine has bir olgu olduğunu, modern bir toplumu değiştirip dönüştürecek ahlaki ve felsefi bir derinliğe sahip olmadığını söylüyor. Felsefenin antik Yunanla başladığını söylüyor. Ama evvelinde kayıp Hindistan'ı bilmiyor.
Ya neyse! Uzun etmeye gerek yok. Dücane'nin felsefi görüşlerinden sadır olmuş gâvurlukta İslam'a yer yok kısacası. Böyleleri için elinde kılıçla Hz. Ömer'in Hz. Peygambere söylediği "Ya Resullullah müsaade et şu müşrikin kellesini vurayım!"
Ha bir de Mekke döneminde Kâbe'nin etrafında tebliğ yapılırken münafığın birisi Hz. Hamza'nın huzurunda "Muhammed bir yalancı!" diye bir söz etmişti. O söz ağzından çıkar çıkmaz da Hz. Hamza'dan okkalı bir tokat yemişti. Çünkü Mekkelilerin ona taktığı lakap "El emin!" idi. İşte Dücane konuşurken ben de böyle hissediyorum.
İslam dini yokluktan bir medeniyet kurmaz. İnsanlara ahlak ve ruh üfler. İslam'ın üflediği o ahlak ve ruh medeniyetlerin yabanıl yanlarını budar. Tıpkı ehil bir meyve gibi onu yenilebilir kılar, böylece insanlığı ehlîleştirmeyi hedefler. Kâfirin işi dünyayı imar etmektir. Müslümanın işi insana ruh üflemektir, fazlası değil. Anlaşılan Dücane de modern barbarlığın her şeyi kuşattığı şu zamanda İslam'ın çilesini kuşanmayı bir ahmaklık olarak gördüğünden kalbinden böyle şeyler sadır oluyor. Buna iman vitesi boşa alınmış modern ahmaklık diyoruz. Volkswagen Şevki'den hatırlarsınız.
İstanbul'lu bir ağabeyin 1970'lerde müzik ile ilgili Neşat Baba'ya söylediği bir sözdü. Bizde şarkı ve türkü sözleri "özlüyorum, yanıyorum, bayılıyorum, ağlıyorum, bitiyorum, ölüyorum" şeklinde kesif arabesk duygularla yazılmış. Gerçekten de öyle. 1980'lerde TRT radyoda Bedia Akartürk'ten "Gayri dayanamam ben bu hasrete, ya beni de götür ya sen de gitme!" türküsünü dinlediğimizde kadın geride kalırsa onu kurtlar parçalayacak diye içimiz parçalanırdı. Ya da ötme bülbül ötme! gibi. Yabancıların şarkı sözlerinde ise duygular çok daha süzülmüş bir şekilde; bir çiçeğe bir yaprağa değen meltem gibi, bir kelebeğin, bir sokak kedisinin insanı yormayan diliyle kafa ütülemeden dile getiriliyor. Daha doğrusu herkesin bildiği bir olaya kelimelerle notalarla ütü yapıyorlar. Meselâ Big Joe Williams'ın "Hey Cane Prosecutor!" şarkısında Minnesotalı siyahı bir şeker kamışı çalışanı memura tarlalardaki kötü çalışma koşullarını şikayet ediyor. Basit birkaç sözle her şeyi özetliyor
Uyarı: Her hakkı mahfuzdur. Bu sebeple eser sahibinin onayı olmaksızın yazının bütün olarak bu sayfadan başka bir yerde neşredilmesi hukuken yasaktır. Bu yazının her türlü neşri, 5846 sayılı kanun hükümlerine tabidir.
Papa 14. Leo'nun Ankara'da söylediği "Hepimiz Tanrı'nın çocuklarıyız. Ve bu durumun da kişisel, sosyal ve siyasî sonuçları vardır." pek talihsiz sözü üzerine.
Bakıyorum da İslâm itikadı açısından son derece sakatlayıcı olan bu söz Müslüman bir ülkede infial uyandırmadı. Kimse Papa 14. Leo'nun bu batıl sözüne itiraz etmedi. Hazirundaki devlet ricali bu sözü sessiz sedasız dinlemekle yetindi. Oysa İslâm itikadında hiçbirimiz tanrının çocuğu değiliz. Hepimiz Allah'ın bir anadan ve bir babadan yarattığı ölümlü kullarız. Hıristiyanlık ile İslâm dini arasında akaidi açıdan bu denli derin ve yapısal bir çelişki mevcuttur. Dahası bu hususta Kur'an'ın Tevbe suresinin 30. ayetinde şöyle buyruluyor. "Yahudiler "Üzeyir Allah'ın oğludur" dediler, Hıristiyanlar da "Mesih (İsa) Allah'ın oğludur" dediler. Bunlar, daha önceki inkârcıların söylediklerine benzer ağızlarından çıkan sözlerdir. Allah onları kahretsin. Nasıl da saptırıyorlar!"
İnsan emeline ulaşmak için herkesi aldatabilir. Ancak insan vicdanını köreltip kendini kolayından aldatamaz. Şayet insan düşünce ve fiilleriyle kendini de aldatmaya başlarsa bu kez karşına kendi yasalarıyla Tanrı çıkar. İnsan Tanrıyı aldatamaz. Şayet insan Tanrıyı da aldatmaya teşebbüs ederse sonu kaçınılmaz olarak hüsran olur. Kısacası insan ahlâkın bu katmanlarını yıkarak cehennemi hak etmiş oluşur. İnsan hayatı boyunca bu ahlak ve vicdan katmanlarını ihlal ettiğinde ise Tanrı'ya söz hakkı bırakmaz. Akıbetini kendisi belirlemiş olur. Ülkedeki mevcut siyasal İslamcıların ahlaki çözülüşünün serüvenine dair...
Devlet sistemiyle bütünleşen insanların beden ve ruh hallerindeki aşırı katılık bilmiyorum sizin de dikkatinizi çekiyor mu? Bu insan katılığı bir yazar olarak benim çok ilgimi çekiyor. Yani insani yönleri örselenmiş derinlikten yoksun, dünya ve medeniyet görgüleri fahiş derecede eksik, sadece sahip oldukları makamları koruma kaygısıyla hareket eden, topluma temas etmeyen bir tür kilitlenmiş karakter vasatı bu. Bir nevi mumya gibi, donmuş, kararmış ve iyice katılaşmış. Çözmeye kalkarsanız kokar, kusturur hatta zehirler seni, gizemli bir şekilde ölürsün. Aslında bu bir türlü ölememe halinin bir devlet makamına vücut bulmuş hali. Bunlar, yani bu mumyalar, tıpkı eski Sovyetler Birliği bürokrasisinde olduğu gibi soğuk ve sıradan tiplerdir. Hiçbir yaratıcı tarafları yoktur. Yüzleri Sibirya rüzgârından botoksludur. Üzüntü verici durumlarda gülerler, gülünesi durumlarda ise kaygılanırlar. Yaşamdaki temel güdüleri korkudur. Sahip olduğu makamı kaybetme korkusu. Ve bu topraklar Hititlerden Romalılardan, Selçuklulardan, Osmanlılardan beri cumhuriyette de insan görünümlü bu canavar türünden yeterince üretiyor. Elân her tarafta mevcutturlar.
Şimdi, içerideki hamam böceklerinin panik hallerini bir kenara bırakıp umumi manzaraya bakacak olursak şöyle bir şey gözlemleniyor.
II. Dünya Savaşından sonra Avrupa'yı askeri olarak işgal etmiş olan Amerika kıtadan çekiliyor. Buna sebep Çin'in askeri ve iktisadi açıdan küresel ölçekte öngörülemez bir şekilde yükselişi.
Bu durumda Avrupa Birliği Rusya'nın askeri tehdidine karşı yalnız kalıyor.
İşte bu aşamada Avrupa Birliği Rusya'nın askeri tehdidine karşı NATO üyesi Türkiye'yi yanında görmek istiyor. En azından Rusya'ya karşı durabilme gücünü göstermesini umuyor.
Avrupa Birliği'nin Amerika'nın kontrolündeki çeyrek asırlık siyasi İslamcıların çürüttüğü siyasi bir yapı ile bir değişim yapması imkânsız. Ama Avrupa Türkiye'nin sosyo-politik ve sosyo-ekonomik işleyişiyle ilgili en gerçekçi bilgilere sahip. Yani sistemin kırıp dökmeden nasıl dönüştürülmesi gerektiğinin farkında. İşe Türkiye'nin üyesi olduğu UEFA'nın direktifleriyle Türk futbol sitemini temizlemekle başladılar. Ardından Türkiye'deki yeni nesil mafya örgütlenmesini Avrupa ayağını deşifre ettiler. Şimdi sıra ülkedeki siyasal çürümüşlüğe çanak tutan medya kolunun tasfiye edilmesinde. Yakında ülkedeki siyaseti kontrolüne alan bütün Soğuk Savaş dönemi tetikçilerinin tutuklanacağı yönünde bir görüş var. Yani Avrupa Birliği kendi geleceği adına Türkiye'yi Amerika adına kilitleyen tüm unsurları görünmez bir elle tasfiye ediyor. Bir başka deyişle Avrupa Birliği Türkiye'deki yerleşik paralel kurumlarıyla Amerikan yörüngesindeki bir iktidarın çeyrek asırda sosyal ve siyasî bünyede oluşturduğu urları tek tek temizliyor. Bu şekilde bir siyasî dönüşüme neden olarak Rusya tehdidine karşı kendi ayakları üzerinde durabilecek, Avrupa ile askeri ve ekonomik açıdan sahici bir ilişki kurabilecek ciddi bir partner tesis etme amacı güdüyor. Kısacası Amerika'nın çeyrek asırda siyasal İslamcılıkla iktidarını bloke ettiği bir ülkeyi Avrupa Birliği kendi geleceği için Rusya'ya karşı temizleyip normalleştiriyor. Ülkedeki siyaseti de hukukla arındırılmış bu yeni yapı üzerinde inşa etmeyi planlıyor.
Her felsefecinin yaptığı gibi Törkiş feylesof Dücane de sonunda tanrıyı öldürdü. Öldürmekle kalmadı öldürdüğü tanrıyı çarmıha da gerdi. Ve tanrının kadavrası üzerinden müritlerine bir dizi bilimsel ve mantıksal izahat yaptı. Bu durum bana komik görünüyor. Aklıma hemen lise yıllarında bir arkadaşımın söylediği şu söz geldi. Felsefeciler uzun tahta bacaklar takmış garip yürüyüşlü palyaçolar gibi, o bacakları bir kere taktınız mı herkesten yüksekte oluyorsunuz ve herkesten uzun adım atabiliyorsunuz. Böylece boyunuza ve adımlarınıza kimse ulaşamıyor.
Belli ki Dücane Müslüman geçmişinden ar ediyor. Ulaştığı yüksek düşünme biçimiyle İslam'ı zamanında Arapların kabile hayatına çekidüzen vermiş primitif toplumları tanzim etmede işe yaramış ama arkası gelmemiş lokal bir töre olarak tanımlıyor. Günümüz modern dünyasında İslam'ın söz hakkı yok, demeye getiriyor. Bir Japon, bir Çinli, bir Afrikalı, bir Avrupalı, bir İskandinav neden Müslüman olsun ki? diye sual ediyor Dücane. Ama neden olmasın ki? diye sorma gereği duymuyor. İslam'ın günümüz modern dünyasına söyleyeceği sözü yok ama Malezya'dan Fas'a Orta Avrupa'dan Güney Afrika'ya kadar yayılmış bir din.
Dücane Seyyit Kutup'un Yoldaki İşaretler'ini, Mevdudi'in Kuran'a Göre Dört Terim'indeki rab, din, ibadet, kul ve tağut kavramlarıyla donanmış bir Müslüman'ın felsefenin ve özgür düşüncenin kıyısından kenarından geçemeyeceğini dillendiriyor. İslam'ın özünde tanrıya ve peygambere itaati emreden bir dinden başka bir şey olmadığını vurguluyor. Sanki Roma İmparatorluğu'nun tanrıları ve modern devlerin yasaları bu itaat olgusunun dışındaymış gibi bir yığın söz budalalığı vesaire.
Yani ne desem bilemedim. Demek ki Dücane'ye göre İslam uleması asırlarca hayal âleminde yaşamışlar. Sıcak çikolata içip göğe havalanan rahipler de felsefenin varlığından bihabermiş. Zaten İslam'ın birçok şeyi Sümerlerden ve Yahudilikten alınmaymış. Erkeklerin şeyini sünnet etmesinin de bir hikmeti yokmuş. Aslında felsefi açıdan bakıldığında Batı Avrupa'nın sömürge tarihi o kadar da kötü bir şey değilmiş. En azından bugünkü ilerleme ve refahın kökeninde o sömürge tarihi varmış.
Dücane sadece İslam'ı modası geçmiş genç kız çeyizi olarak görmüyor. Aynı şeyi Hıristiyanlık ve Yahudilik için de söyleyip bilimperestlik yapıyor. Ama günümüzdeki modern barbarlığa felsefi açıdan bir izahat getiremiyor mesela. İslam'ın tarihin salt bir dönemine has bir olgu olduğunu, modern bir toplumu değiştirip dönüştürecek ahlaki ve felsefi bir derinliğe sahip olmadığını söylüyor. Felsefenin antik Yunanla başladığını söylüyor. Ama evvelinde kayıp Hindistan'ı bilmiyor.
Ya neyse! Uzun etmeye gerek yok. Dücane'nin felsefi görüşlerinden sadır olmuş gâvurlukta İslam'a yer yok kısacası. Böyleleri için elinde kılıçla Hz. Ömer'in Hz. Peygambere söylediği "Ya Resullullah müsaade et şu müşrikin kellesini vurayım!"
Ha bir de Mekke döneminde Kâbe'nin etrafında tebliğ yapılırken münafığın birisi Hz. Hamza'nın huzurunda "Muhammed bir yalancı!" diye bir söz etmişti. O söz ağzından çıkar çıkmaz da Hz. Hamza'dan okkalı bir tokat yemişti. Çünkü Mekkelilerin ona taktığı lakap "El emin!" idi. İşte Dücane konuşurken ben de böyle hissediyorum.
İslam dini yokluktan bir medeniyet kurmaz. İnsanlara ahlak ve ruh üfler. İslam'ın üflediği o ahlak ve ruh medeniyetlerin yabanıl yanlarını budar. Tıpkı ehil bir meyve gibi onu yenilebilir kılar, böylece insanlığı ehlîleştirmeyi hedefler. Kâfirin işi dünyayı imar etmektir. Müslümanın işi insana ruh üflemektir, fazlası değil. Anlaşılan Dücane de modern barbarlığın her şeyi kuşattığı şu zamanda İslam'ın çilesini kuşanmayı bir ahmaklık olarak gördüğünden kalbinden böyle şeyler sadır oluyor. Buna iman vitesi boşa alınmış modern ahmaklık diyoruz. Volkswagen Şevki'den hatırlarsınız.
İstanbul'lu bir ağabeyin 1970'lerde müzik ile ilgili Neşat Baba'ya söylediği bir sözdü. Bizde şarkı ve türkü sözleri "özlüyorum, yanıyorum, bayılıyorum, ağlıyorum, bitiyorum, ölüyorum" şeklinde kesif arabesk duygularla yazılmış. Gerçekten de öyle. 1980'lerde TRT radyoda Bedia Akartürk'ten "Gayri dayanamam ben bu hasrete, ya beni de götür ya sen de gitme!" türküsünü dinlediğimizde kadın geride kalırsa onu kurtlar parçalayacak diye içimiz parçalanırdı. Ya da ötme bülbül ötme! gibi. Yabancıların şarkı sözlerinde ise duygular çok daha süzülmüş bir şekilde; bir çiçeğe bir yaprağa değen meltem gibi, bir kelebeğin, bir sokak kedisinin insanı yormayan diliyle kafa ütülemeden dile getiriliyor. Daha doğrusu herkesin bildiği bir olaya kelimelerle notalarla ütü yapıyorlar. Meselâ Big Joe Williams'ın "Hey Cane Prosecutor!" şarkısında Minnesotalı siyahı bir şeker kamışı çalışanı memura tarlalardaki kötü çalışma koşullarını şikayet ediyor. Basit birkaç sözle her şeyi özetliyor
Uyarı: Her hakkı mahfuzdur. Bu sebeple eser sahibinin onayı olmaksızın yazının bütün olarak bu sayfadan başka bir yerde neşredilmesi hukuken yasaktır. Bu yazının her türlü neşri, 5846 sayılı kanun hükümlerine tabidir.
21 Ocak 2026 Çarşamba
ŞİİLER TEL AVİV'İ VURANA KADAR SÜNNİLER İSRAİL'İ TANRI ZANNEDİYORDU - 105
Trabzon'da birkaç arkadaşla bir kafeteryada sessizce oturuyoruz. Çayın ve kurabiyelerin tadı iyi. Kafeteryanın köşelerinde arsız İstanbul'un ikonik fotoğrafları var. Galata Kulesi, Kız Kulesi, Beyoğlu tramvayı, ışıltılı Boğaz köprüsü vs. Zemin İtalyan usulü renkli karolarla döşenmiş. Diğer masalardaki müşterilerin davranışları ve konuşmaları gayet ölçülü. Garsonların servisi kafeteryadaki uyuşuklukla paralellik arz ediyor. Derinlerden bir yerlerden Yann Tiersen'in piyano tınısı duyuluyor. Bu müzikal tını kafeteryadaki modern düzeni hiç bozmuyor. Ortamda insanda kaygı uyandıracak hiçbir yerel etken yok. Ama masadaki arkadaşlar beni siyasetle ilgili konuşturmak için ısrarla kışkırtmaya çalışıyor. Söyledikleri çoğu şeye aldırmıyorum. Ama bir ara içlerinden bir şöyle bir şey söylüyor. Trabzon'dan bir milletvekili var; kadın. "Ee ne olmuş o milletvekiline? Ne özelliği varmış." "Metin ağabey, kadının şu özelliği var. Her şeyin en pahalısını satın alıyor. Meselâ en pahalı telefon hangisi, sorup onu alıyor. En pahalı eşarp hangisi, arayıp buluyor ve onu alıyor. En pahalı araba hangisi, hemen gidip onu alıyor kendisine. En pahalı çatal bıçak takımı hangisi? Diyelim ki Jumbo çatal bıçak takımı, hemen ondan iki takım!" "Niye iki takım alıyor ki? Bir takım yetmiyor mu mutfağına?" "Bir takım da yedek alıyor ağabey?" Bunu söyledikten sonra masadakilerin gözleri bana dönüyor. Benden bu duruma bir yorum yapmamı bekliyorlar. "Demek ki ucuz bir kadınmış." "Hahhahhaaa! Abi ya yine ters köşe yaptın." Kafeteryadaki medeni düzen bir anlığına bozuluyor. Kafeteryadaki garsonlar dahil bütün gözler bir anlığına bana dönüyor. "Böylelerini iyi tanırım. İçlerindeki eksikliği pahalı şeyler alıp doldurmaya çalışırlar. Ama onlar pahalı şeyler satın aldıkça içlerindeki boşluk da büyür. O boşluğu hiçbir zaman dolduramazlar. Çünkü özlerinde hiçbir sahici şey yoktur. Milletvekili, bakan vs. olmaları bu yalın gerçeği değiştirmez."
Hiçbir şey ilkokullardaki sınıfların köşesindeki dört mevsim resimleri gibi olmadı.
Hiçbir şey o okulların sınıflarındaki M.Ö - M.S tarih şeritleri gibi olmadı.
Hiçbir şey ilkokullardaki özenli ünite konuları gibi olmadı.
Hiçbir şey evde büyüklerimizden dinlediğimiz tatlı masallar gibi olmadı.
Hiçbir şey lisede öğretmenlerden dinlediğimiz sıkıcı dersler ya da bayramlarda dinlediğimiz nutuklar gibi olmadı.
Hiçbir şey vatandaşlık dersinde gördüğümüz yalın maddeler gibi olmadı.
Hiçbir şey camilerde dinlediğimiz evliya kıssalarındaki o mucizeler gibi olmadı.
Hiçbir şey üniversite amfilerinde not aldığımız mantıklı teoriler gibi olmadı.
Hiçbir şey gençliğimizde hayalini kurduğumuz şeyler gibi olmadı.
Hiçbir şey bir zamanlar keyifle okuduğumuz o romanlar ya da hikâyelerdeki gibi olmadı.
Dünya bütün bunları hiç dinlememiş, dinlemiş olsa bile bunlara hiç inanmamış, en arsızların, en gözü karaların, en ahlaksızların, en zalimlerin, en günahkârların, en tanrısızların, en çirkinlerin, en cahillerin hayvani bir güdüyle kuşatıp çevrelediği ve esir aldığı bir yere dönüştü.
Dünya bize de en az onlar kadar gözü kara, onlar kadar tanrısız, onlar kadar ahlaksız, onlar kadar imansız, onlar kadar zalim olmaktan başka bir seçenek bırakmadı.
Ülkenin yakın siyasi geçmişinde kötü bir siyasal pratiğe sahip Kemalizm, ülkeyi siyasal İslamcılığa mecbur etmişti.
Bu vetirede kendisi de SSCB'nin tasfiyesiyle tutunduğu komünizmle murt gitmişti.
Siyasal İslamcılığın çeyrek asırlık iktidarının sonunda ilginç bir şey oldu. Siyasal İslamcıların Makyavel ahlaka meyletmesiyle neo-Kemalizm canlanmaya başladı. Eh, hayat boşluk kabul etmez. Ülkeyi o kadar kötü yönettiler ki, insanlar ceberrut Jakoben Kemalist generaller devrine özlem duymaya başladılar.
İşte bu dönemde -siyasal dönüşümde- çok ilginç şeyler oldu.
Batı'nın istihbarat örgütleri, El Kaide, Taliban, İşid, Daeş, Boko Haram gibi vahşi örgütlerle alenen İslam'a kara çaldılar. Kendileri yedikleri haltların suçunu Müslümanlara yüklediler.
Yine Batılı efendilerinin emrindeki Ortadoğu'daki monarşik yapıların ve halklardan kopuk keyfi diktatörlerin günahını İslam dininin boynuna boca ettiler.
Yetmedi, cahil tarikat ve cemaat şeylerinin din adına söylediği saçma sapan şeylerle, modernist kafalı ilahiyatçıların rasyonalist din budamalarıyla İslam dinini ahlaki açıdan mahkum ettiler. Yani ben bir Müslüman'ım dediğiniz zaman sensörler çalışıyor ve alarm hemen ötüyor.
Tabi işin içine bir de İslam'ın esaslarının aslında Sümerlerde, Yahudilikte olduğunu söyleyen hurufi bilimperestler dahil oldu.
Siyasal İslamcıların ülkede ve Ortadoğu'da yediği haltlara bir tepki olarak Neo-Kemalizm boy verdi, aldı yürüdü. Uygarlık savaşında bayrağı en önde taşıyan onlar oldu.
Günümüzde adaleti, iyiliği, güzel ahlakı, akrabaya yardımı emreden, zulmü, ribayı, haksız yere insan öldürmeyi yasaklayan İslam, onun adına yenilen haltlar nedeniyle bir cürüm dinine dönüştürülmüş durumda. İşte bu aşamada insanların bir çıkış yolu olarak gördükleri şey neo-Kemalizm. Sanki bu siyasal İslamcılar onların geçmişte Türk siyasetinde yedikleri haltların bir sonucu olarak ülkenin başına musallat edilmemiş gibi garip bir durum hasıl oldu.
Devletin en üst düzeyinde resmi olarak dillendirilen "Kurucu önder Apollon kelebeği!" sözünden sonra ülkedeki bütün siyasi lügat geçersiz oldu. Zira bu sözün Anayasal düzlemde bir geçerliliği söz konusu değil.
Hukuki düzlemde ise ülkenin bütünlüğünü riske eden, esas kurucu önderlerine hakareti içeren ciddi bir cezai müeyyideyi gerektirir. Siyasal açıdan bütün yerleşik kuralları, milli hassasiyetleri alt üst eden Kürt oyları için popülizmi esas alan sosyo-politik gerçeklikten uzak bir söz.
Geçmişte bir Stalinist kıro için söylenen "Apollon kelebeği olayları görebiliyor!" sözü bile inandırıcılıktan yoksun, bir ironiyi barındırıyordu.
Ama bun kez ülkenin bütün siyasal onurunu hiçe sayan ütopik bir temenna ile karşı karşıyayız. Normalde milliyetçi cenahın midesini kaldırması gereken bu sözde sorun şu ki, normal insanlar için bu türden bir söz suçtur. İş politikacılara gelince onların söz ve eylemleri normal hukukta suç teşkil etmiyor.
Yani onlar tanrıların hukukuna dâhiller, biz ise ölümlü insanların hukukuna dahiliz. Bu haliyle "Kurucu önder Apollon kelebeği!" 85 milyon insanın yaşadığı Anayasal düzeni hiçe sayan bir teşebbüs. Ülkedeki tekil hukuk bu sözle birden fazla anayasanın olduğu başka bir düzene işaret ediyor.
Bu söz karşısında insanların siyasette neyi neyle mukayese edip siyasi anlamda bir kanaat sahibi olma ihtimalleri de ortadan kalktı. Bu sorumsuzluk ülkede zaten var olan siyasal kaosu daha büyük bir bilinmezliğe doğru yuvarladı. İnsanlar kamu hukuku adına kendilerini aldatılmış hissediyorlar.
Onca yıllar terör örgütüyle yapılan mücadelenin aslında politikacıların hiç ama hiç umurunda olmadığı gerçeğine uyanıyorlar. Onların siyasetteki gelecekleri için tanrılara her şeyi kurban edebileceklerini gösteriyor. Siyasetçilerin koltuklarını korumak için ülkenin en amansız düşmanlarıyla bile masaya oturup uzlaşabileceğini gösteriyor.
Mafya ile iktidarın, eşkıya ile devletin bu denli iç içe geçtiği bir dönemde bir ülkenin anayasal sistemine bağlı bir yurttaş olmanın anlamı nedir? "Kurucu önder Apollon kelebeği!" ise biz arıların bunca yıl uğultusunun anlamı nedir? Madem bir eşkıya ile bir devlet bu denli rahat bir şekilde eşitlenebiliyor bizim de devletle pazarlık için birer eşkıya olmamız gerekmiyor mu?
Fransız devriminde, toplanan mecliste bir yanda kralcılar vardı, diğer yanda ise Katolik din adamları. Bir köşede ise yiyecek ekmek bulamayan halk. Kralcıların, Katolik din adamlarının her biri 1 oy kullanıyor. Halkın temsilcilerinin hepsinin oyu tek oy sayılıyor. İşte o mecliste kral ve Katolik din adamları ile halk temsilcilerinin her birinin oylarının eşitlenmiş olması fikrine cumhuriyet denir. Kral, Katolik din adamı ve halk mecliste nüfusu oranında temsil hakkına sahiptir. Ve herkes yasa önünde eşittir. Bu durumda soylulardan, din adamlarından sayıca fazla olan halkın meclisi domine etmesidir; cumhuriyet! Kısaca cumhuriyet çoğunluğun rejimidir.
Gelelim Rusların Bolşevik İhtilaline. Bolşevik anlamı itibariyle "çoğunluk" demektir. Menşevik de "azınlık!" anlamındadır. Bolşevikler iktidarı ele alır almaz Çar'ı kurşuna dizdiler. Ailesini de Sibirya'ya sürgüne gönderdiler. Ortodoks kiliseleri kapattılar, en iyi ihtimalle kiliseleri demirdöküm atölyesine çevirdiler. Fransız devriminde en azından teoride Kral'ın, Katolik din adamının mecliste halkla eşit temsil hakkı vardı. Bolşevikler Çar'a ve Ortodoks papazlara böyle bir şans tanımadılar. Onun yerine işçi sendikaları ve kooperatif temsilcilerini yönetime dahil ettiler güya. Görünürde Komünist Parti yetkiliydi ama gerçekte Lenin'in Stalin'in Kruşçev'in borusu ötüyordu. Yani kralcıları giyotine gönderen Fransız Jakobenler bile Rus Bolşeviklerden daha insaflıydı.
Gelelim genel Türk devrimine. Kemalistler padişahı halkla eşitlemediler ama Komünistler gibi kurşuna da dizmediler. Saltanatı kaldırdılar, padişahı sürgüne gönderdiler. Önce cumhuriyeti ilan ettiler; sonra hilafeti ılga ettiler. Dini müesseseleri lağvettiler, sembolleri yasakladılar. Onlar da tıpkı Fransız Jakobenler gibi halkın rızası olmadan devrimler yaptılar. Ülkeyi halka rağmen yönettiler. Komik ama kendilerine hâlâ cumhuriyetçi diyorlar. Saltanatın ve hilafetin koltuğuna kuruldu, yanına da orduyu aldı, yıllarca cumhuriyet dedi. Dünyada bir ülkede azınlık olup da cumhuriyetçi numarası yapan tek güruh bizdeki aslan parçası Kemalistlerdir.
Çin'deki Mao Zedong'un kızıl terör devriminde 10 milyonun üzerinde Budist öldürüldü. Devrimden sonra feodal ağaların çiftliklerine el koyuldu. Hepsi idam mangası önünde yürütülüp idam edildi. Çin Milliyetçi Çin ve Komünist Çin diye ikiye ayrıldı. Mao değil gücü paylaşmak, kendisine karşı olan tüm muhalifleri sert bir şekilde sindirdi. Devrimlerin gramerleri böyle. Kral, imparator, Çar, padişah her neyse ortadan kaldıracaksın. Katolik, Ortodoks, Budist, Müslüman, halife, papa, brahman demeyip hepsini öldüreceksin. Sonra ülkedeki çoğunluk adına kendi keyfi iktidarını tesis edeceksin. Demek ki neymiş, bizdeki siyasal İslamcılar hâlâ çok insaflıymış. Meselâ daha meydanlarda Kemalist asmadılar. Darağacında Alevi dedesi sallandırmadılar. Yahu adamlar katil Apollon kelebeğine bile kurucu önder diyor. Daha ne olsun! Kemalistler, Kürdopatlar öpsün de bu iktidarı başının üstüne koysun! Yani içlerinde bir Robespierre olsaydı siz asıl o zaman görürdünüz cumhuriyetin faziletini!
Bir görüntü yönetmeni Narin Güran cinayetini kastederek. "Jandarma 19 gün boyunca bir çocuğun cesedini aradı ama bulamadı. Devlet bir aşirete yenildi." Aşirete nüfuz edemedi, onun yargıyla pazarlık etmesine müsaade etti, demek istiyor. Burada sıradan insanlarda hayatın kör noktasında "kötülüğün kusursuz organizasyonu" olgusu ortaya çıkıyor.
Aynı günlerde bir mülki amirle görüşürken söz kötülük bahsinde yine sıradan insanın akıl almaz organizasyonuna geliyor. "Ankara'da doğdum, orada büyüdüm. Ama yüksek ideallerle taşraya gidip göreve başlayınca hiçbir şey bilmediğimi fark ettim. Gittiğiniz yerde köylüler sizi çok iyi karşılıyorlar, misafirperverlik ikram o biçim. İnsan burada bu insanlara amir olduğu için mahcup oluyor. Ne zaman ki, aylık güvenlik toplantısı başlıyor şaşırıp kalıyorum. Bu sözü o adam mı demiş? Bu işi o adam mı yapmış? Arkadaşlar bir yanlışınız olmasın. Raporlar beni şaşkına çeviriyor. Arazi davaları, cinsel suçlar, tehditler gırla gidiyor. Aklıma Şükrü Erbaş'ın Köylüleri Niçin Öldürmeliyiz! şiiri geliyor. Ben Ankara'da her şeyi gördüm ama kötülükte bu denli kusursuz bir organizasyon görmedim." Kısacası mülki amir sıradan insanın ilk bakışta görünmeyen gücünü ve siyasetçilerle olan ilişkileri sayesinde devlet sistemiyle nasıl oynadığını gözler önüne seriyor.
Aynı günün akşamında Netflix'te Ali Congun'un Aşk Acısı adlı sahne şovunu izliyorum. Şöyle ilginç bir cümlelere denk geliyorum. "Şimdiye kadar insanlar hiç hak etmedikleri halde senin koltuklarına oturdular. Ve sana çok kaba davrandılar. Oysa sen çok naziktin. Demek ki güzel ülkemizde nezaket bir koltuğu kapana kadarmış. Şayet bir koltuğa kurulmuşsan artık nazik olmak zorunda değilsin." Evet, o koltuklara kurulana kadar neredeyse birer evliyalar. Sonrasını hepiniz biliyorsunuz.
Trabzon belediyesinin düzenlediği Trabzon kitap günleri şeysine dair arabesk bir sayıltı babında. Evvelemirde Trabzon'un belediye reisi şehrin en mutlu insanı, kanaatimce. Yani bu denli tarihi ve kültürel derinliği olan bir şehrin ameliye işlerini idare ediyor olmak çok mühim bir hadise olsa gerek. Sorun şu ki, bu şehri idare edenlerin mutluluk pozlarından bir türlü şehrin esas meselelerine sıra gelmiyor. Şehrin kültür politikası da bundan vareste değildir. Suali şöyle soralım. Ben rüyasında kelebek görmüş bir insan mıyım yoksa renkli bir rüya görmüş bir kelebek miyim? Yani Trabzon şehri Karadeniz kültürünü ulusal kültüre taşıyan bir şehir midir, yoksa ulusal kültür ekspatlarının ağnadığı bir şehir midir? Şayet cevap ikincisiyse bütün bu yazarların kitapları D&R zincirinde mevcuttur. Dolayısıyla bu boşuna bir çabadır. Diğerine gelecek olursak, edebiyat büyük harfle başlayıp nokta ile biten ve sonsuza dek susulan zaman ve coğrafya üstü bir eylemden başka nedir?
Bu durumda işin içine yazar, kitap fetişizmi giriyor ki, maalesef bunlar da edebiyata dâhil değildir. Yani belediyenin düzenlediği bu etkinliğe pekala "Allah de ötesini reise bırak!" da denilebilirdi. Meselâ Türkiye'nin en iyi deneme yazarlarından rahmetli Nihat Genç, Trabzonlu olmasına rağmen, bu etkinliklere davet edilmemişti. Bence bu festivalden çok daha önemli konu belediye reisinin hazır giyim yerine iyi bir terzi buyup örtünme ile giyinmenin farkını öğrenmesidir. Tabi aşırı mutluluk sendromundan bu tür ayrıntılar fark edilemiyor.
Yazar listesine baktım. Tamam baba, siz bir numarasınız. En iyi yayınevleri sizin kitaplarınızı basıyor. En güzel vitrinlere, bestseller'lara siz layıksınız. Bir ucu Trabzon'da bir ucu Roma'da okur kitlelerine siz layıksınız. En felsefi Eflatun, en iyi müstefilatun sizsiniz. Na ivrizo Ahmet, na ivrizo!
O değil de, Mehmet Akif Ersoy'un nasıl bir yazarlık vasfı olabilir ki? Bayan yazarlar alınmasınlar ama bana 80'lerin Maksim Gazinosu'nun afişlerini hatırlatıyorlar. Bütün kadın yazarların çiziktirdiklerini toplasanız İhsan Oktay Anar'ın tek sayfasını etmezler. Dünyadakileri toplasanız da Marquez'in ön sözünü etmezler. Bu kervana Şükrü Erbaş'ın da katılmış olması ilginç. Mana aleminin eri Senai Demirci olmazsa olmaz bu etkinlik. Kızlar saçınızda tek beyaz yok, 130 bin kelimelik bir dile ne zaman hakim oldunuz da kitap yazmaya cüret ediyorsunuz? Yani başka ne desem ki?
Eskiden Karadeniz'e Çingeneler gelirdi, panayır kurarlardı. Türlü numaralarla halkı eğlendirilerdi. Artık gelmiyorlar. Acaba diyorum, onların yerine bunları mı gönderiyorlar. Karadeniz'i saz istila etti. Kemençe artık otantik bir enstrüman. Hikâyeleri saçma sapan filmlerle mundar edildi. Şimdi de Anadolu'nun kabına sığmayan kültürel Çingeneliği Karadeniz'i istila ediyor.
Na ivrizo Ahmet, na ivrizo alebo!
Donald Trump Ukrayna batağına saplanmış Rusya ve Avrupa'yı kaderlerine terk etti. Çin'in yükselişiyle ilgilenmek varken sizin güvenlik meselenizle uğraşamam, dedi. Arapların Ali Baba ve Kırk Haramiler gibi altın dolu mağaraları varken, orada burada nadir bulunan elementleri kontrol altına almak varken Rusya'ya karşı sizin poponuzu daha fazla koruyamam, dedi ve çekip gitti. Ve muhtemelen Venezuela'dan daha risksiz Grönland'ın işgal hazırlıklarına başladı.
Derken Avrupa'da silahlanma video propagandasıyla başladı. Trump'ın bu çarkından sonra Avrupa bir nevi Nazi dönemine geri dönmüş oldu. II. Dünya Savaşı sonrasında Almanya'ya hibe edilmiş demode savaş teçhizatları, Nazilerin meşhur üç tekerli muhaberat motosikletleri, Rusya'ya karşı güç gösterisi olarak kullanılıyor. Görüntülere bakılırsa Almanya yeniden Nazi dönemine dönüyor. Yeni bir Führer'in doğumu beklentisi var sanki. Birazdan Stukalar havalanacak ve kıyamet düdüğünü öttürerek Rusların üzerine dalış yapacak! Birazdan Führer radyodan bütün Alman halkına seslenecek. Biliyorum içimizden bir ses "zaten 25 yıldır seslenmiyor muydu?" diye sakıncalı bir sual ediyor. Şimdiden bir taraf seçmek lazım Sercan! Ben Nazilerin tarafındayım. Sen komünistler tarafında kal! Savaşın sonunda Berlin'de görüşürüz. Bunlar savaşsın, ortalık biraz temizlensin, sulhu Lili Marlen şarkısı eşliğinde aramızda yaparız!
Şaka bir yana bu Almanlar II. Dünya Savaşı'ndan kalma bütün silahları saklamışlar. Evet çok geri bir teknoloji ama Nazizm'in ruhu bütün bu alet edevatta yaşıyor! Deutschland Deutschland super Alles! Hitler'in dönemindeki bando mızıkalar çalıyor sürekli! Reichstag'ta hareketli saatler yaşanıyor Sercan! 16 Mart 1939'daki Hitler'in Prag'ı işgali gibi Putin'de her an Kiev'i işgal edebilir. Birliklerimiz doğu cephesinden ilerliyor. Stop! Stuka'lar kıyamet çığlığıyla Polonya'yı bombalıyor. Stop! Motorize birliklerimiz lojistik ve muhaberat için ilerliyor. Stop! Yarın Führer'in doğum günü. Berlin'de görkemli bir kutlama yapılacak. Stop!
Uyarı: Her hakkı mahfuzdur. Bu sebeple eser sahibinin onayı olmaksızın yazının bütün olarak bu sayfadan başka bir yerde neşredilmesi hukuken yasaktır. Bu yazının her türlü neşri, 5846 sayılı kanun hükümlerine tabidir.
Hiçbir şey ilkokullardaki sınıfların köşesindeki dört mevsim resimleri gibi olmadı.
Hiçbir şey o okulların sınıflarındaki M.Ö - M.S tarih şeritleri gibi olmadı.
Hiçbir şey ilkokullardaki özenli ünite konuları gibi olmadı.
Hiçbir şey evde büyüklerimizden dinlediğimiz tatlı masallar gibi olmadı.
Hiçbir şey lisede öğretmenlerden dinlediğimiz sıkıcı dersler ya da bayramlarda dinlediğimiz nutuklar gibi olmadı.
Hiçbir şey vatandaşlık dersinde gördüğümüz yalın maddeler gibi olmadı.
Hiçbir şey camilerde dinlediğimiz evliya kıssalarındaki o mucizeler gibi olmadı.
Hiçbir şey üniversite amfilerinde not aldığımız mantıklı teoriler gibi olmadı.
Hiçbir şey gençliğimizde hayalini kurduğumuz şeyler gibi olmadı.
Hiçbir şey bir zamanlar keyifle okuduğumuz o romanlar ya da hikâyelerdeki gibi olmadı.
Dünya bütün bunları hiç dinlememiş, dinlemiş olsa bile bunlara hiç inanmamış, en arsızların, en gözü karaların, en ahlaksızların, en zalimlerin, en günahkârların, en tanrısızların, en çirkinlerin, en cahillerin hayvani bir güdüyle kuşatıp çevrelediği ve esir aldığı bir yere dönüştü.
Dünya bize de en az onlar kadar gözü kara, onlar kadar tanrısız, onlar kadar ahlaksız, onlar kadar imansız, onlar kadar zalim olmaktan başka bir seçenek bırakmadı.
Ülkenin yakın siyasi geçmişinde kötü bir siyasal pratiğe sahip Kemalizm, ülkeyi siyasal İslamcılığa mecbur etmişti.
Bu vetirede kendisi de SSCB'nin tasfiyesiyle tutunduğu komünizmle murt gitmişti.
Siyasal İslamcılığın çeyrek asırlık iktidarının sonunda ilginç bir şey oldu. Siyasal İslamcıların Makyavel ahlaka meyletmesiyle neo-Kemalizm canlanmaya başladı. Eh, hayat boşluk kabul etmez. Ülkeyi o kadar kötü yönettiler ki, insanlar ceberrut Jakoben Kemalist generaller devrine özlem duymaya başladılar.
İşte bu dönemde -siyasal dönüşümde- çok ilginç şeyler oldu.
Batı'nın istihbarat örgütleri, El Kaide, Taliban, İşid, Daeş, Boko Haram gibi vahşi örgütlerle alenen İslam'a kara çaldılar. Kendileri yedikleri haltların suçunu Müslümanlara yüklediler.
Yine Batılı efendilerinin emrindeki Ortadoğu'daki monarşik yapıların ve halklardan kopuk keyfi diktatörlerin günahını İslam dininin boynuna boca ettiler.
Yetmedi, cahil tarikat ve cemaat şeylerinin din adına söylediği saçma sapan şeylerle, modernist kafalı ilahiyatçıların rasyonalist din budamalarıyla İslam dinini ahlaki açıdan mahkum ettiler. Yani ben bir Müslüman'ım dediğiniz zaman sensörler çalışıyor ve alarm hemen ötüyor.
Tabi işin içine bir de İslam'ın esaslarının aslında Sümerlerde, Yahudilikte olduğunu söyleyen hurufi bilimperestler dahil oldu.
Siyasal İslamcıların ülkede ve Ortadoğu'da yediği haltlara bir tepki olarak Neo-Kemalizm boy verdi, aldı yürüdü. Uygarlık savaşında bayrağı en önde taşıyan onlar oldu.
Günümüzde adaleti, iyiliği, güzel ahlakı, akrabaya yardımı emreden, zulmü, ribayı, haksız yere insan öldürmeyi yasaklayan İslam, onun adına yenilen haltlar nedeniyle bir cürüm dinine dönüştürülmüş durumda. İşte bu aşamada insanların bir çıkış yolu olarak gördükleri şey neo-Kemalizm. Sanki bu siyasal İslamcılar onların geçmişte Türk siyasetinde yedikleri haltların bir sonucu olarak ülkenin başına musallat edilmemiş gibi garip bir durum hasıl oldu.
Devletin en üst düzeyinde resmi olarak dillendirilen "Kurucu önder Apollon kelebeği!" sözünden sonra ülkedeki bütün siyasi lügat geçersiz oldu. Zira bu sözün Anayasal düzlemde bir geçerliliği söz konusu değil.
Hukuki düzlemde ise ülkenin bütünlüğünü riske eden, esas kurucu önderlerine hakareti içeren ciddi bir cezai müeyyideyi gerektirir. Siyasal açıdan bütün yerleşik kuralları, milli hassasiyetleri alt üst eden Kürt oyları için popülizmi esas alan sosyo-politik gerçeklikten uzak bir söz.
Geçmişte bir Stalinist kıro için söylenen "Apollon kelebeği olayları görebiliyor!" sözü bile inandırıcılıktan yoksun, bir ironiyi barındırıyordu.
Ama bun kez ülkenin bütün siyasal onurunu hiçe sayan ütopik bir temenna ile karşı karşıyayız. Normalde milliyetçi cenahın midesini kaldırması gereken bu sözde sorun şu ki, normal insanlar için bu türden bir söz suçtur. İş politikacılara gelince onların söz ve eylemleri normal hukukta suç teşkil etmiyor.
Yani onlar tanrıların hukukuna dâhiller, biz ise ölümlü insanların hukukuna dahiliz. Bu haliyle "Kurucu önder Apollon kelebeği!" 85 milyon insanın yaşadığı Anayasal düzeni hiçe sayan bir teşebbüs. Ülkedeki tekil hukuk bu sözle birden fazla anayasanın olduğu başka bir düzene işaret ediyor.
Bu söz karşısında insanların siyasette neyi neyle mukayese edip siyasi anlamda bir kanaat sahibi olma ihtimalleri de ortadan kalktı. Bu sorumsuzluk ülkede zaten var olan siyasal kaosu daha büyük bir bilinmezliğe doğru yuvarladı. İnsanlar kamu hukuku adına kendilerini aldatılmış hissediyorlar.
Onca yıllar terör örgütüyle yapılan mücadelenin aslında politikacıların hiç ama hiç umurunda olmadığı gerçeğine uyanıyorlar. Onların siyasetteki gelecekleri için tanrılara her şeyi kurban edebileceklerini gösteriyor. Siyasetçilerin koltuklarını korumak için ülkenin en amansız düşmanlarıyla bile masaya oturup uzlaşabileceğini gösteriyor.
Mafya ile iktidarın, eşkıya ile devletin bu denli iç içe geçtiği bir dönemde bir ülkenin anayasal sistemine bağlı bir yurttaş olmanın anlamı nedir? "Kurucu önder Apollon kelebeği!" ise biz arıların bunca yıl uğultusunun anlamı nedir? Madem bir eşkıya ile bir devlet bu denli rahat bir şekilde eşitlenebiliyor bizim de devletle pazarlık için birer eşkıya olmamız gerekmiyor mu?
Fransız devriminde, toplanan mecliste bir yanda kralcılar vardı, diğer yanda ise Katolik din adamları. Bir köşede ise yiyecek ekmek bulamayan halk. Kralcıların, Katolik din adamlarının her biri 1 oy kullanıyor. Halkın temsilcilerinin hepsinin oyu tek oy sayılıyor. İşte o mecliste kral ve Katolik din adamları ile halk temsilcilerinin her birinin oylarının eşitlenmiş olması fikrine cumhuriyet denir. Kral, Katolik din adamı ve halk mecliste nüfusu oranında temsil hakkına sahiptir. Ve herkes yasa önünde eşittir. Bu durumda soylulardan, din adamlarından sayıca fazla olan halkın meclisi domine etmesidir; cumhuriyet! Kısaca cumhuriyet çoğunluğun rejimidir.
Gelelim Rusların Bolşevik İhtilaline. Bolşevik anlamı itibariyle "çoğunluk" demektir. Menşevik de "azınlık!" anlamındadır. Bolşevikler iktidarı ele alır almaz Çar'ı kurşuna dizdiler. Ailesini de Sibirya'ya sürgüne gönderdiler. Ortodoks kiliseleri kapattılar, en iyi ihtimalle kiliseleri demirdöküm atölyesine çevirdiler. Fransız devriminde en azından teoride Kral'ın, Katolik din adamının mecliste halkla eşit temsil hakkı vardı. Bolşevikler Çar'a ve Ortodoks papazlara böyle bir şans tanımadılar. Onun yerine işçi sendikaları ve kooperatif temsilcilerini yönetime dahil ettiler güya. Görünürde Komünist Parti yetkiliydi ama gerçekte Lenin'in Stalin'in Kruşçev'in borusu ötüyordu. Yani kralcıları giyotine gönderen Fransız Jakobenler bile Rus Bolşeviklerden daha insaflıydı.
Gelelim genel Türk devrimine. Kemalistler padişahı halkla eşitlemediler ama Komünistler gibi kurşuna da dizmediler. Saltanatı kaldırdılar, padişahı sürgüne gönderdiler. Önce cumhuriyeti ilan ettiler; sonra hilafeti ılga ettiler. Dini müesseseleri lağvettiler, sembolleri yasakladılar. Onlar da tıpkı Fransız Jakobenler gibi halkın rızası olmadan devrimler yaptılar. Ülkeyi halka rağmen yönettiler. Komik ama kendilerine hâlâ cumhuriyetçi diyorlar. Saltanatın ve hilafetin koltuğuna kuruldu, yanına da orduyu aldı, yıllarca cumhuriyet dedi. Dünyada bir ülkede azınlık olup da cumhuriyetçi numarası yapan tek güruh bizdeki aslan parçası Kemalistlerdir.
Çin'deki Mao Zedong'un kızıl terör devriminde 10 milyonun üzerinde Budist öldürüldü. Devrimden sonra feodal ağaların çiftliklerine el koyuldu. Hepsi idam mangası önünde yürütülüp idam edildi. Çin Milliyetçi Çin ve Komünist Çin diye ikiye ayrıldı. Mao değil gücü paylaşmak, kendisine karşı olan tüm muhalifleri sert bir şekilde sindirdi. Devrimlerin gramerleri böyle. Kral, imparator, Çar, padişah her neyse ortadan kaldıracaksın. Katolik, Ortodoks, Budist, Müslüman, halife, papa, brahman demeyip hepsini öldüreceksin. Sonra ülkedeki çoğunluk adına kendi keyfi iktidarını tesis edeceksin. Demek ki neymiş, bizdeki siyasal İslamcılar hâlâ çok insaflıymış. Meselâ daha meydanlarda Kemalist asmadılar. Darağacında Alevi dedesi sallandırmadılar. Yahu adamlar katil Apollon kelebeğine bile kurucu önder diyor. Daha ne olsun! Kemalistler, Kürdopatlar öpsün de bu iktidarı başının üstüne koysun! Yani içlerinde bir Robespierre olsaydı siz asıl o zaman görürdünüz cumhuriyetin faziletini!
Bir görüntü yönetmeni Narin Güran cinayetini kastederek. "Jandarma 19 gün boyunca bir çocuğun cesedini aradı ama bulamadı. Devlet bir aşirete yenildi." Aşirete nüfuz edemedi, onun yargıyla pazarlık etmesine müsaade etti, demek istiyor. Burada sıradan insanlarda hayatın kör noktasında "kötülüğün kusursuz organizasyonu" olgusu ortaya çıkıyor.
Aynı günlerde bir mülki amirle görüşürken söz kötülük bahsinde yine sıradan insanın akıl almaz organizasyonuna geliyor. "Ankara'da doğdum, orada büyüdüm. Ama yüksek ideallerle taşraya gidip göreve başlayınca hiçbir şey bilmediğimi fark ettim. Gittiğiniz yerde köylüler sizi çok iyi karşılıyorlar, misafirperverlik ikram o biçim. İnsan burada bu insanlara amir olduğu için mahcup oluyor. Ne zaman ki, aylık güvenlik toplantısı başlıyor şaşırıp kalıyorum. Bu sözü o adam mı demiş? Bu işi o adam mı yapmış? Arkadaşlar bir yanlışınız olmasın. Raporlar beni şaşkına çeviriyor. Arazi davaları, cinsel suçlar, tehditler gırla gidiyor. Aklıma Şükrü Erbaş'ın Köylüleri Niçin Öldürmeliyiz! şiiri geliyor. Ben Ankara'da her şeyi gördüm ama kötülükte bu denli kusursuz bir organizasyon görmedim." Kısacası mülki amir sıradan insanın ilk bakışta görünmeyen gücünü ve siyasetçilerle olan ilişkileri sayesinde devlet sistemiyle nasıl oynadığını gözler önüne seriyor.
Aynı günün akşamında Netflix'te Ali Congun'un Aşk Acısı adlı sahne şovunu izliyorum. Şöyle ilginç bir cümlelere denk geliyorum. "Şimdiye kadar insanlar hiç hak etmedikleri halde senin koltuklarına oturdular. Ve sana çok kaba davrandılar. Oysa sen çok naziktin. Demek ki güzel ülkemizde nezaket bir koltuğu kapana kadarmış. Şayet bir koltuğa kurulmuşsan artık nazik olmak zorunda değilsin." Evet, o koltuklara kurulana kadar neredeyse birer evliyalar. Sonrasını hepiniz biliyorsunuz.
Trabzon belediyesinin düzenlediği Trabzon kitap günleri şeysine dair arabesk bir sayıltı babında. Evvelemirde Trabzon'un belediye reisi şehrin en mutlu insanı, kanaatimce. Yani bu denli tarihi ve kültürel derinliği olan bir şehrin ameliye işlerini idare ediyor olmak çok mühim bir hadise olsa gerek. Sorun şu ki, bu şehri idare edenlerin mutluluk pozlarından bir türlü şehrin esas meselelerine sıra gelmiyor. Şehrin kültür politikası da bundan vareste değildir. Suali şöyle soralım. Ben rüyasında kelebek görmüş bir insan mıyım yoksa renkli bir rüya görmüş bir kelebek miyim? Yani Trabzon şehri Karadeniz kültürünü ulusal kültüre taşıyan bir şehir midir, yoksa ulusal kültür ekspatlarının ağnadığı bir şehir midir? Şayet cevap ikincisiyse bütün bu yazarların kitapları D&R zincirinde mevcuttur. Dolayısıyla bu boşuna bir çabadır. Diğerine gelecek olursak, edebiyat büyük harfle başlayıp nokta ile biten ve sonsuza dek susulan zaman ve coğrafya üstü bir eylemden başka nedir?
Bu durumda işin içine yazar, kitap fetişizmi giriyor ki, maalesef bunlar da edebiyata dâhil değildir. Yani belediyenin düzenlediği bu etkinliğe pekala "Allah de ötesini reise bırak!" da denilebilirdi. Meselâ Türkiye'nin en iyi deneme yazarlarından rahmetli Nihat Genç, Trabzonlu olmasına rağmen, bu etkinliklere davet edilmemişti. Bence bu festivalden çok daha önemli konu belediye reisinin hazır giyim yerine iyi bir terzi buyup örtünme ile giyinmenin farkını öğrenmesidir. Tabi aşırı mutluluk sendromundan bu tür ayrıntılar fark edilemiyor.
Yazar listesine baktım. Tamam baba, siz bir numarasınız. En iyi yayınevleri sizin kitaplarınızı basıyor. En güzel vitrinlere, bestseller'lara siz layıksınız. Bir ucu Trabzon'da bir ucu Roma'da okur kitlelerine siz layıksınız. En felsefi Eflatun, en iyi müstefilatun sizsiniz. Na ivrizo Ahmet, na ivrizo!
O değil de, Mehmet Akif Ersoy'un nasıl bir yazarlık vasfı olabilir ki? Bayan yazarlar alınmasınlar ama bana 80'lerin Maksim Gazinosu'nun afişlerini hatırlatıyorlar. Bütün kadın yazarların çiziktirdiklerini toplasanız İhsan Oktay Anar'ın tek sayfasını etmezler. Dünyadakileri toplasanız da Marquez'in ön sözünü etmezler. Bu kervana Şükrü Erbaş'ın da katılmış olması ilginç. Mana aleminin eri Senai Demirci olmazsa olmaz bu etkinlik. Kızlar saçınızda tek beyaz yok, 130 bin kelimelik bir dile ne zaman hakim oldunuz da kitap yazmaya cüret ediyorsunuz? Yani başka ne desem ki?
Eskiden Karadeniz'e Çingeneler gelirdi, panayır kurarlardı. Türlü numaralarla halkı eğlendirilerdi. Artık gelmiyorlar. Acaba diyorum, onların yerine bunları mı gönderiyorlar. Karadeniz'i saz istila etti. Kemençe artık otantik bir enstrüman. Hikâyeleri saçma sapan filmlerle mundar edildi. Şimdi de Anadolu'nun kabına sığmayan kültürel Çingeneliği Karadeniz'i istila ediyor.
Na ivrizo Ahmet, na ivrizo alebo!
Donald Trump Ukrayna batağına saplanmış Rusya ve Avrupa'yı kaderlerine terk etti. Çin'in yükselişiyle ilgilenmek varken sizin güvenlik meselenizle uğraşamam, dedi. Arapların Ali Baba ve Kırk Haramiler gibi altın dolu mağaraları varken, orada burada nadir bulunan elementleri kontrol altına almak varken Rusya'ya karşı sizin poponuzu daha fazla koruyamam, dedi ve çekip gitti. Ve muhtemelen Venezuela'dan daha risksiz Grönland'ın işgal hazırlıklarına başladı.
Derken Avrupa'da silahlanma video propagandasıyla başladı. Trump'ın bu çarkından sonra Avrupa bir nevi Nazi dönemine geri dönmüş oldu. II. Dünya Savaşı sonrasında Almanya'ya hibe edilmiş demode savaş teçhizatları, Nazilerin meşhur üç tekerli muhaberat motosikletleri, Rusya'ya karşı güç gösterisi olarak kullanılıyor. Görüntülere bakılırsa Almanya yeniden Nazi dönemine dönüyor. Yeni bir Führer'in doğumu beklentisi var sanki. Birazdan Stukalar havalanacak ve kıyamet düdüğünü öttürerek Rusların üzerine dalış yapacak! Birazdan Führer radyodan bütün Alman halkına seslenecek. Biliyorum içimizden bir ses "zaten 25 yıldır seslenmiyor muydu?" diye sakıncalı bir sual ediyor. Şimdiden bir taraf seçmek lazım Sercan! Ben Nazilerin tarafındayım. Sen komünistler tarafında kal! Savaşın sonunda Berlin'de görüşürüz. Bunlar savaşsın, ortalık biraz temizlensin, sulhu Lili Marlen şarkısı eşliğinde aramızda yaparız!
Şaka bir yana bu Almanlar II. Dünya Savaşı'ndan kalma bütün silahları saklamışlar. Evet çok geri bir teknoloji ama Nazizm'in ruhu bütün bu alet edevatta yaşıyor! Deutschland Deutschland super Alles! Hitler'in dönemindeki bando mızıkalar çalıyor sürekli! Reichstag'ta hareketli saatler yaşanıyor Sercan! 16 Mart 1939'daki Hitler'in Prag'ı işgali gibi Putin'de her an Kiev'i işgal edebilir. Birliklerimiz doğu cephesinden ilerliyor. Stop! Stuka'lar kıyamet çığlığıyla Polonya'yı bombalıyor. Stop! Motorize birliklerimiz lojistik ve muhaberat için ilerliyor. Stop! Yarın Führer'in doğum günü. Berlin'de görkemli bir kutlama yapılacak. Stop!
Uyarı: Her hakkı mahfuzdur. Bu sebeple eser sahibinin onayı olmaksızın yazının bütün olarak bu sayfadan başka bir yerde neşredilmesi hukuken yasaktır. Bu yazının her türlü neşri, 5846 sayılı kanun hükümlerine tabidir.
Kaydol:
Yorumlar (Atom)